I SA/Wr 1227/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1227/10 wraz z uzasadnieniem w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie zwrotu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W sprawie, wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 1227/10 oddalił skargę R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w L. z dnia 24 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie zwrotu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Ww. orzeczenie Sądu uzyskało walor prawomocności z dniem 12 lutego 2011 r. Pismem z dnia 16 marca 2011 r. złożonym do sprawy niniejszej oraz do sprawy o sygn. akt I SA/Wr 1228/10 (sprawa ze skargi A. P. – żony skarżącego), pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że wywiedziona skarga kasacyjna z dnia 4 marca 2011 r. ma również za przedmiot wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2011 r. o sygn. akt I SA/Wr 1227/10. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 marca 2011 r., pełnomocnik strony skarżącej złożył skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1227/10 wraz z pełnomocnictwem procesowym. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "ppsa") skargę kasacyjną R. P. odrzucił jako niedopuszczalną. W ocenie Sądu, nie został bowiem wypełniony warunek o jakim mowa w art. 173 § 2 ppsa. Zgodnie z tą regulacją skargę kasacyjną strona może wnieść po doręczeniu jej odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Ponieważ skarga R. P. , wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. została oddalona, to w myśl art. 141 § 2 ppsa, doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem mogło nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Takowego wniosku skarżący jednak nie złożył, wobec czego zaskarżenie ww. wyroku nastąpiło wbrew dyspozycji art. 173 § 2 ppsa. Zażaleniem wniesionym w dniu 11 maja 2011 r., skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył powyższe postanowienie Sądu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które polegało na błędnym zastosowaniu w sprawie art. 178 p.p.s.a. w sytuacji, gdy skarżący wystąpił o uzasadnienie wyroku. Jednocześnie pełnomocnik sformułował w zażaleniu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia w przedmiotowej sprawie wniosku o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Podniósł w uzasadnieniu, iż w sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej skarżący występował od początku razem z żoną A. P. . Objęci są bowiem wspólnością majątkową. Zatem dokumenty i pisma w sprawie składali razem, wspólnie je podpisując. Dodał, że również korespondencja z organu była kierowana do obydwojga małżonków. Wskazał, że skarga złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na dwa postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W., została podpisana przez oboje małżonków. Skarżący pozostawał zatem w przekonaniu, że w sprawie toczy się jedno postępowanie. Opłacając wpis sądowy od skargi małżonkowie zapłacili 200 zł, podając sygnatury obu postanowień. Pełnomocnik zaznaczył, że Sąd nie zwrócił opłaty, ani nie poinformował, że sprawa będąca przedmiotem skargi została rozdzielona na dwie odrębne sprawy, a zatem skarżący mógł przypuszczać, że w dalszym ciągu toczy się jedno postępowanie. Podkreślił, że skarżący nie posiada wykształcenia prawniczego, dlatego nie zorientował się o rozdzieleniu spraw. Gdyby bowiem o tym wiedział, to nie kierowałby do Sądu pism podpisywanych łącznie z żoną. Ponadto pełnomocnik wskazał, że Sąd rozpatrywał obie sprawy (I SA/Wr 1227/10 i I SA/Wr 1228/10) w tym samym dniu, tj. 12 stycznia 2011 r. o tej samej godzinie. W ocenie pełnomocnika, także takie działanie Sądu, utwierdziło skarżącego w przekonaniu, że sprawa jest jedna. Potwierdza to wniosek podpisany przez obydwoje małżonków o przesłanie wyroku zapadłego w dniu 12 stycznia 2011 r. wraz z uzasadnieniem. Na koniec pełnomocnik stwierdził, że błędne oznaczenie orzeczenia stanowiącego przedmiot czynności procesowej, nie powinno przesądzać o jej treści i rozstrzygnięciu Sądu co do treści tej czynności. W ocenie pełnomocnika, analiza pism procesowych skarżącego (podpisywanych również przez jego żonę) wskazuje jednoznacznie, że zamiarem skarżącego było skierowanie wniosku o uzasadnienie wyroku również w jego sprawie. Do zażalenia załączono wniosek z dnia 12 stycznia 2011 r. o dostarczenie wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1228/10 oraz wniosek z dnia 10 maja 2011 r. o dostarczenie wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1227/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: "ppsa", przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (postanowienie NSA z 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Pogląd, nieuwagę lub zaniedbanie nie można kwalifikować jako brak winy, będącej przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04, niepubl.). Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Zakamycze 2005, s. 219). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, iż wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu zapadłego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r. wraz z uzasadnieniem, nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżącym, iż okolicznością ekskulpującą jego winę w uchybieniu terminowi, jest pozostawanie w przekonaniu, iż w przedmiocie skargi skarżącego i jego żony (A. P. ) prowadzone było przed Sądem jedno postępowanie. Skarżący okoliczność tę wywodzi z faktu złożenia przez niego i jego żonę jednej skargi, którą zaskarżyli następujące postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w L. z dnia 24 sierpnia 2010 r.: o nr [...], wydane wobec R. P. i o nr [...], wydane wobec A. P. . Zgodnie jednak z art. 57 § 3 ppsa, jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt (...), przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Wypełniając dyspozycję tej normy prawnej, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 19 października 2010 r. wyłączył ze sprawy o sygn. akt I SA/Wr 1227/10 skargę A. P. do odrębnego rozpoznania pod sygn. akt I SA/Wr 1128/10. Wprawdzie o treści powyższego zarządzenia skarżący nie został poinformowany, to jednak z dalszych pism Sądu, kierowanych do skarżącego wynikało w sposób jednoznaczny, iż sprawa o sygn. akt I SA/Wr 1227/10 dotyczy wyłącznie skargi na postanowienie, którego adresatem był skarżący (nr [...]). Pierwszym z nich było zarządzenie z dnia 20 października 2010 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 100 zł wraz z pismem przewodnim Sądu z dnia 21 października 2010 r., do którego załączono odpis odpowiedzi strony przeciwnej na skargę. Następnym pismem Sądu było zawiadomienie z dnia 14 grudnia 2010 r. o rozprawie. W każdym z tych pism wyraźnie oznaczono sygnaturę akt sądowych, stronę skarżącą oraz zaskarżone postanowienie. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż skarżący podejmując czynności procesowe w niniejszej sprawie, konsekwentnie uznawał, iż zarówno sprawa ze skargi skarżącego, jak i jego żony, prowadzona jest pod sygn. akt I SA/Wr 1228/10. Po pierwsze, A. i P. P. uiszczając wpis sądowy w kwocie 200 zł, wskazali, że wpłata dotyczy wpisu sądowego od skargi sygn. akt I SA/Wr 1228/10 (dowód - k. 30 akt). Nie znajduje zatem oparcia w aktach sprawy, twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zażalenia, będącego jednocześnie uzasadnieniem wniosku o przywrócenie terminu, że małżonkowie uiszczając wpis sądowy, podali w tytule wpłaty sygnatury obu postanowień. Małżonkowie natomiast posiadali wiedzę, co zresztą niewątpliwie wynikało z treści zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia wpisu, że łączny wpis w ich sprawach wynosił 200 zł (2 X 100 zł). Kolejną czynnością podjętą wspólnie przez małżonków było pismo procesowe, również oznaczone sygn. akt I SA/Wr 1228/10, przedstawiające ich stanowisko związane z odpowiedzią strony przeciwnej na skargę. W odniesieniu zaś do załączonego do zażalenia wniosku z dnia 12 stycznia 2011 r. o dostarczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, wskazać należy, iż wniosek ten wyraźnie odnosi się do sprawy o sygn. akt I SA/Wr 1228/10 (we wniosku dwukrotnie podano tę sygnaturę akt). W tej sytuacji, pomimo tego, że autorem wniosku byli A. i P. P. , nie można było uznać, zdaniem Sądu, że wniosek został wniesiony również do sprawy o sygn. akt I SA/Wr 1227/10. Z powyższego wynika zatem, w ocenie Sądu, iż skarżący w przedmiotowej sprawie, nieuważnie, czy też wybiórczo zapoznawał się z treścią doręczonych mu pism sądowych. Tym samym, takiego zachowania skarżącego, nie można zakwalifikować jako spowodowanego przyczynami, na które skarżący nie miał wpływu i których nie mógł przezwyciężyć. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że skarżący nie przedstawił okoliczności uzasadniających przywrócenie w niniejszej sprawie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r. wraz z uzasadnieniem. W tym stanie rzeczy i na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.