I SA/Wr 1228/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi C. K. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług: I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. stwierdza, że wskazany w pkt I akt nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz skarżącej C. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżono indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów, wydaną dnia [...] czerwca 2012 r., uznającą za nieprawidłowe stanowisko C. K. dotyczące opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości gruntowych. Jak wynikało z akt sprawy w dniu [...] października 2009 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wykładnię przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Opisując zdarzenie przyszłe wyjaśniała, że jest właścicielką gospodarstwa rolnego o powierzchni 4,35 ha nabytego w 1984 r. na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego. W jego skład wchodzą m.in. działki o nr [...] i [...], które w 2007 r. strona podzieliła na 10 działek i drogę wewnętrzną. Na tych działkach strona uprawiała tytoń i zboże. Tytoń sprzedawała jako rolnik ryczałtowy, a zboże wykorzystywała na własne potrzeby jako opał. Od 2008 r. skarżąca zaprzestała upraw tytoniu, kontynuując uprawę zbóż, ale wyłącznie na własne potrzeby jako opał. Pozostałe działki wchodzące w skład gospodarstwa rolnego nie są i nie były wykorzystywane do działalności rolniczej, są to ugory. Skarżąca uważała, że nie prowadzi już typowej działalności rolniczej, którą zaprzestała z chwilą zrezygnowania z uprawy tytoniu. Dla podzielonych działek nie ma sporządzonego aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w studium uwarunkowań zakwalifikowane są jako "strefa rozwoju o dominacji funkcji turystyczno-rekreacyjnej", w ewidencji gruntów podzielone działki funkcjonują jako rolne. Dla ww. nieruchomości Wójt Gminy wydał w dniu [...] stycznia 2008 r. decyzję o warunkach zabudowy. Aktualnie strona zamierza sprzedać działkę, a w przyszłości kolejną, w momencie nabycia przedmiotowego gruntu nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż nie obowiązywały takie przepisy. Nieruchomość nie jest i nigdy nie była przedmiotem umowy najmu lub dzierżawy czy też użyczenia. W związku z powyższym strona zadała pytanie: czy sprzedaż ww. działek będzie podlegała opodatkowaniu stawką 22%. W jej opinii czynności te nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem podatku od towarów i usług, stanowiąc dysponowanie majątkiem prywatnym wycofanym z działalności rolniczej. Grunty nie zostały nabyte w celu dalszej odsprzedaży, zaś w ewidencji figurują jako rolne, nie zostały przekształcone czy odrolnione. Stronie nie służyło prawo do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu, w tej sytuacji przyjęcie interpretacji, iż opodatkowaniu podlega cała wartość przychodu ze sprzedaży pozostawałoby w sprzeczności z art. 1 ust. 2 zdanie 2 Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2006/112/WE) (Dz. Urz. WE Nr L 347 z dnia 11 grudnia 2006 r.). Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] uznał stanowisko strony za prawidłowe – w zakresie opodatkowania sprzedaży działek niewykorzystywanych w działalności rolniczej, nieprawidłowe – w zakresie opodatkowania sprzedaży działek wykorzystywanych w działalności rolniczej, uznając, że prowadzenie działalności rolnej determinuje nadanie stronie statusu podatnika podatku VAT, także w związku ze sprzedażą składników gospodarstwa rolnego wykorzystanego w tej działalności. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 1538/11) uchylił ww. interpretację, nakazując analizę okoliczności sprawy, z uwzględnieniem tez wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C 180/10 i C 181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C 180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C 181/10). W obecnie zaskarżonej interpretacji organ podatkowy stanowisko strony uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że wykonując zalecenia Sądu wystąpił o udzielenie dodatkowych wyjaśnień. Odpowiadając na to wezwanie strona w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. wskazała, że nie prowadziła i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, zwłaszcza o charakterze deweloperskim. Na dzień sporządzania ww. pisma sprzedała dwie działki wraz z udziałem w działkach stanowiących drogę. Dwie kolejne podarowała dzieciom. Nie wnioskowała o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego, wystąpiła natomiast o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co stanowiło warunek podziału nieruchomości. Odpowiadając na pytanie o nakłady poniesione na nieruchomości strona wyjaśniała, że dla jednej z działek (podarowanych synowi) wystąpiła o przyłączenie do sieci energetycznej, poza tym nie podejmowała żadnych działań mających na celu podniesienie atrakcyjności nieruchomości. Nie podejmowała działań marketingowych w zakresie sprzedaży nieruchomości, to nabywcy zainteresowani zakupem sami zgłosili się do strony. Co do pozostałych 5 działek, strona wskazała, że jedną z nich na pewno podaruje dzieciom, zaś co 4 pozostałych nie ma sprecyzowanych planów, zależą one od sytuacji rodzinnej i stanu zdrowia skarżącej – mogą one zostać darowane lub sprzedane. Dodała także, że od czasu otrzymania ww. gruntów do 2007 r. nie dokonywała nimi obrotu (nie kupowała i nie zbywała nieruchomości). Organ podatkowy powołując się na art. 5 ust. 1 , art. 2, art. 7 i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej powoływana jako ustawa o VAT) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2011 r. stwierdził, że opodatkowaniu podlega dostawa gruntów przez podmiot działający w charakterze podatnika. Ten status mają podmioty dokonujące dostaw towarów (świadczenia usług) w okolicznościach wskazujących na częstotliwy zamiar takiego działania tj. w sposób zorganizowany i ciągły, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca, usługodawcę. Odnosząc się do przedstawionych przez stronę okoliczności faktycznych organ podatkowy stwierdził, że skarżąca zachowuje się jak podmiot profesjonalnie dokonujący dostaw towarów, o czym stanowi inicjatywa w dokonaniu podziału nieruchomości, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy oraz zaopatrzenie jednej z działek w warunki przyłączenia do sieci energetycznej. Jedocześnie organ podatkowy wskazał, że dostawa gruntów jako przeznaczonych pod zabudowę, w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy podlega opodatkowania podatkiem wg stawki 22%. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa strona wniosła skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji podnosząc naruszenie art. 15, art. 86 i art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. W uzasadnieniu zanegowała pogląd, że sprzedając działki działa jako podatnik, tj. w sposób profesjonalny. O takiej kwalifikacji nie przesądza wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podział nieruchomości czy też uzbrojenie jednej z działek w warunki przyłączenia energetycznego, gdyż to ostatnie działanie dotyczyło działki podarowanej synowi, a więc zarządu majątkiem prywatnym, co nie podlega opodatkowaniu. Podział działek rolnych, którego warunkiem było przedstawienie decyzji o warunkach zabudowy, wiązał się z zamiarem darowania ich dzieciom, istotny jest także brak prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości – fakty te potwierdzają tezę, że sprzedaż działek stanowi zarząd majątkiem prywatnym a nie działania zbliżone do czynności producenta, w szczególności dewelopera handlującego nieruchomościami. Trudno także mówić o ciągłości działań podejmowanych w tym względzie przez stronę. Ponadto organy podatkowe błędnie zaklasyfikowały ww. nieruchomości jako opodatkowane na mocy art. 43 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem w ewidencji gruntów działki te figurują jako rolne a nie budowalne, co uzasadnia ich zwolnienie od opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, co skutkowało koniecznością uchylenia objętej skargą interpretacji indywidualnej. Na wstępie przypomnieć trzeba, że zaskarżony akt został wydany w związku z uchyleniem w dniu 2 grudnia 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu indywidualnej interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], uznającej za nieprawidłowe stanowisko strony w części dotyczącej sprzedaży działek wykorzystywanych w działalności rolniczej. Zgodnie z brzmieniem art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, nr 270 – dalej p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Kierując się powołanym przepisem ocena zaskarżonego aktu musi zostać dokonana z uwzględnieniem opisanych wyżej kryteriów, a tym samym oceny prawnej i wskazań zawartych w powołanym wyżej orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W wyroku tym Sąd, powołując się na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C 180/10 i C 181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C 180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C 181/10), stwierdził m.in, że status rolnika ryczałtowego nie ma znaczenia dla opodatkowania opisywanej sprzedaży. Brak też podstaw do opodatkowania podatkiem VAT każdej dostawy gruntów budowalnych, a to z uwagi na brak wdrożenia przez ustawodawcę krajowego zapisów art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Dla oceny czy dostawa gruntu następuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej konieczne jest każdorazowe badanie okoliczności faktycznych w jakich odbywa się dostawa. Odwołując się do wskazań TSUE zawartych w ww. orzeczeniu oraz do orzecznictwa Sądów Administracyjnych Sąd nakazał ocenę okoliczności sprzedaży przez skarżącą gruntów, zaznaczając, że opodatkowaniu nie podlega sprzedaż dokonywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym, zaś ocena charakteru podejmowanych działań winna się wspierać na zbadaniu okoliczności sprzedaży, w szczególności koniecznym jest zwłaszcza ustalenie czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy tj. czy osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Przejawem tej aktywności jest np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych okoliczności. Formułując zalecenia dla organu podatkowego Sąd nakazał ustalenie czy strona w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjęła ww. aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów. Realizując ww. nakazania organ podatkowy wystąpił do strony o uzupełnienie informacji zawartej we wniosku m.in. o wskazanie czy prowadzi ona działalność gospodarczą w zakresie usług deweloperskich lub innych o podobnym charakterze, kto wystąpił o dokonanie geodezyjnego podziału pierwszej z działek, czy uprzednio strona dokonywała sprzedaży gruntów i czy występowała o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, kto i w jakim celu wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, czy strona poniosła jakiekolwiek nakłady w celu przygotowania działek do sprzedaży (np. uzbrojenie, ogrodzenie, inne działania podnoszące atrakcyjność działek, zamieszczenie ogłoszeń o ich sprzedaży) oraz zamiary co do przeznaczenia pozostałych działek. (wezwanie z dnia [...] kwietnia 2012 r. (K-[...]). Odpowiedzią na przedstawione pytania było pismo z dnia [...] kwietnia 2012 r. (K-[...]), w którym strona informowała, że nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej. Wskazała też, że jej inicjatywy dokonano podziału nieruchomości, zaznaczając, że kierowała się chęcią darowania części pola synom. W 2008 i 2009 r. dokonała sprzedaży łącznie dwóch działek (w tym udziałów w działce stanowiącej drogę), poza tym nie sprzedała innych nieruchomości, dwie kolejne działki podarowała w 2008 r dzieciom, nie występowała o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego, zaś wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy był uwarunkowany koniecznością podziału nieruchomości. Wyjaśniała też, że w 2008 r. uzyskała warunki przyłączenia do sieci energetycznej jednej z działek, którą podarowała synowi, poza tym nie podejmowała żadnych działań zmierzających do zwiększenia wartości lub atrakcyjności nieruchomości, w tym także nie zamieszczała ogłoszeń o zamiarze ich sprzedaży, nabywcy zgłosili się sami, co jest w okolicy zjawiskiem powszechnym. Z 10 działek skarżąca 2 sprzedała, trzy podarowała, w odniesieniu do pozostałych pewne jest, że jedną daruje synowi, zaś los czterech uzależniła od sytuacji rodzinnej i zdrowotnej, mogą one zostać podarowane lub sprzedane. Z przedstawionych faktów oraz okoliczności przedstawionych we wniosku organ podatkowy wyprowadził wniosek, że czynności podejmowane przez stronę mają charakter profesjonalny i zbliżone są do działań przedsiębiorcy, o czym przekonała organ podatkowy inicjatywa strony w dokonaniu podziału nieruchomości, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy oraz zaopatrzenie jednej z działek w warunki przyłączenia do sieci energetycznej. Jednakże z oceną taką, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie może się zgodzić, bowiem wykracza ona poza zakres swobodnej oceny dowodów, prowadząc do nieprawidłowego zastosowania przepisów art. 15 ustawy o VAT i uznania, że strona dokonując sprzedaży opisywanych działek działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Odwołując się do wskazanego na wstępie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, którym Sąd rozpoznający sprawę jest także związany, podkreślić trzeba, że opisując czynności, które mogą być pomoce w ocenie czy dany podmiot działa jak podatnik podatku od towarów i usług Sąd podkreślał, że na tego rodzaju aktywność (jako podatnika podatku VAT tj. przedsiębiorcę, handlowca, usługodawcę) wskazywać musi ciąg przykładowo przytoczonych w uzasadnieniu ww. orzeczenia okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych okoliczności. Tymczasem takie właśnie spojrzenie i ocena były udziałem organów podatkowych w niniejszej sprawie. Nie można nie dostrzec, że organy podatkowe w sposób wręcz automatyczny wskazały na trzy okoliczności, które ich zdaniem przesądzały, że działalność strony przyjęła charakter zorganizowany, podobny do tego, który jest udziałem deweloperów. Tymczasem zestawienie zakresu i przyczyn podjętych przez stronę działań żadną miarą nie pozwala na wyprowadzenie wniosków opisanych w zaskarżonym akcie. Przyjmując pogląd, że strona sprzedając opisane nieruchomości działa jako podatnik podatku od towarów i usług organ podatkowy utracił z pola widzenia lub też błędnie ocenił okoliczności towarzyszące tym działaniom, w tym także odnoszące się do trybu w jakim strona weszła w posiadanie nieruchomości, jakie było jej wykorzystanie i wreszcie warunki towarzyszące sprzedaży. Niewątpliwie strona nabywając w 1984 r. nieruchomość nie działała z myślą o jej późniejszej sprzedaż, potwierdza to sposób nabycia gruntu (umowa przekazania gospodarstwa rolnego) oraz następczy fakt jego rolniczego eksploatowania. Kolejnym elementem jest ocena, znaczącej dla organu podatkowego, okoliczności podziału gruntu na 10 mniejszych działek, w tym m.in. upatrują one profesjonalnego działania zbliżonego do działań dewelopera. Niewątpliwie fakt ten ma znaczenie dla dokonania oceny istnienia przesłanek wskazujących na to czy dana osoba działa jak podatnika podatku VAT, niemniej jednak nie może być dokonywana bez odniesienia się do innych faktów istniejących w sprawie, w tym przesłanek jakie towarzyszyły tym działaniom. Strona bowiem od samego początku postępowania wskazywała, że podział nieruchomości był podyktowany chęcią przekazania jej części dzieciom, a zatem niewątpliwie były to działania mieszczące się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, czynnościom, które przeciwstawiane są profesjonalnym poczynaniom podmiotu prowadzącego działalność w sposób zorganizowany i ciągły. Również kolejna przesłanka, która przekonała organy podatkowe o zawodowym działaniu strony zbywającej nieruchomości – decyzja o warunkach zabudowy - nie może być odczytana bez kontekstu faktycznego i prawnego. Jak bowiem słusznie wywodzi strona w treści składanych w toku postępowania pism, wniosek o wydanie ww. decyzji nie był jej wyborem ale warunkiem koniecznym do dokonania podziału nieruchomości, o czym przekonują przepisy art. 94 oraz art. 97 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarcze nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm). Wymagają one dla podziału nieruchomości istnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, którą winien załączyć wnioskujący o dokonanie podziału. Wreszcie nie można za okoliczność przesądzającą o statusie strony jako podatnika podatku VAT przyjąć faktu wystąpienia o wydanie warunków przyłączenia energetycznego do jednej z działek, bowiem jak słusznie wywodzi skarżąca działania te podjęła w stosunku do nieruchomości podarowanej synowi, a zatem mieszczącej się w zakresie zarządu majątkowemu prywatnym. Pomijając opisane fakty organy podatkowe w sposób nieprawidłowy przyjęły, że działania strony noszą znamiona działalności producenta czy handlowca, zbliżonej do działań dewelopera, co miałoby wskazywać na to, że dokonując sprzedaży dwóch działek strona miała status podatnika podatku VAT. Brak ku temu przekonujących faktów, wskazujących, że celem skarżącej jest obrót nieruchomościami. W opinii Sądu, strona sprzedając i darowując nieruchomości zadysponowała majątkiem prywatnym, który na pewnym etapie życia nie był już jej przydatny. Fakt zaś, że podjęła działania aby dyspozycja ta przyniosła zysk nie może skutkować przypisaniem stronie cech podatnika podatku od towarów i usług. Do takiej kwalifikacji potrzebne są bowiem zorganizowane, profesjonalne i ciągłe działania, stopień aktywności podmiotu w zakresie obrotu nieruchomościami, wskazujący, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. W opisanych przez stronę czynnościach trudno dopatrywać się ww. cech. W ustawie o podatku VAT brak jest jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI dyrektywy), na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego. W takich okolicznościach opodatkowanie sprzedaży gruntów wymaga ustalenia, wg podanych wyżej kryteriów – opisanych w art. 15 ustawy o VAT, czy dokonujący tego podmiot podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Okoliczności ustalone w rozpoznawanej sprawie, jak wyjaśniono, nie dały podstaw do przyjęcia takiego wniosku, co nakazywało uchylenie zaskarżonej interpretacji jako naruszającej przepisy prawa materialnego – art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie. Końcowo należy zwrócić uwagę skarżącej, że bezprzedmiotowe są jej zarzuty podnoszące naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Jakkolwiek bowiem organ podatkowy odniósł się do nich merytorycznie w odpowiedzi na skargę, to z uwagi na zakres wniosku o interpretację przepisów ustawy o VAT (nieobejmujący kwestii wykładni ww. przepisów) na tym etapie problematyka ta nie może być przedmiotem rozważań. Dotychczas powiedziane nakazywało uchylenie zaskarżonego aktu, co znalazło podstawę w przepisie art. 146 § 1 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania ww. aktu znalazło umocowanie w treści art. 152 ww. ustawy, zaś orzeczenie o kosztach podjęto na podstawie art. 200 p.p.s.a.