I SA/Wr 1239/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku radcy prawnego E.G. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na skutek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2012 r. w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia przyznać radcy prawnemu E.G. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynagrodzenie w kwocie 2.952 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa 00/100), w tym podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23%, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W sprawie, postanowieniem z dnia 12 września 2011 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał J.K. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym między innymi ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Wałbrzychu wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego E.G. Wyznaczony z urzędu radca prawny reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, którym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r. oddalił skargę J.K. na wyżej oznaczoną decyzję. Pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. występujący z urzędu profesjonalny pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nadto wywiódł w sprawie skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił zasądzenia kosztów za udzieloną pomoc prawną z urzędu. W sprzeciwie od tego orzeczenia referendarskiego radca prawny E.G. zawarła oświadczenie, stosownie do którego koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącemu J. K. nie zostały opłacone. Wartość przedmiotu zaskarżenia wyniosła w sprawie 14.366 zł. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, od którego został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika z powołanego unormowania skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest bowiem utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego na podstawie samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości Sądu. Stosownie do brzmienia art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. – dalej powoływane jako Rozporządzenie). I tak stosownie do § 15 Rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Z kolei wedle § 14 ust. 2 pkt 1) Rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł (lit. b), natomiast w innej sprawie - 240 zł (lit. c). W niniejszej sprawie, wynagrodzenie radcy prawnego za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, w której przedmiotem sporu jest należność pieniężna w kwocie 14.366 zł, podlegało określeniu w oparciu o stawkę obliczoną z uwzględnieniem spornej kwoty zobowiązania podatkowego, na podstawie § 6 pkt 5) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1) lit. a Rozporządzenia w kwocie 2.400 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia, w sprawach, sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie radcy prawnego, wynosi w sprawie 552 zł (23% kwoty 2.400 zł). Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 2.952 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa 00/100), na którą to kwotę składają się: wynagrodzenie – 2.400 zł oraz podatek od towarów i usług – 552 zł. Na marginesie wskazać należy, że kwestia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego po zakończeniu postępowania przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, związanych z wywiedzioną w sprawie skargą kasacyjną będzie przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu po zakończeniu etapu postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego wniesieniem tego środka odwoławczego.