I SA/Wr 1245/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchylono zaskarżoną indywidualną interpretację, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...]r. (data wpływu do organu podatkowego), "A" spólka z ograniczoną odpowiedzialnością zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w kwestii, czy otrzymanie w ramach promocji bonu towarowego na kwotę nieprzekraczającą 100 zł. jest zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych? Wyjaśniła strona, że prowadzi działalność w zakresie usług statystycznych, w ramach której podejmuje czynności mające na celu uzyskanie od lekarzy informacji na temat zapisywanych pacjentom leków, które przekazuje firmom farmaceutycznym. W celu uzyskania informacji wręcza poszczególnym lekarzom wraz z ankietą do wypełnienia, prezent w postaci bonu towarowego nie przekraczającego wartością 100 zł. Zdaniem strony, powołującej się na przepis art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wg którego wolne są od podatku dochodowego wartości świadczeń nieodpłatnych, o których mowa w art. 20 ust. 1, otrzymanych od świadczeniodawcy w związku z jego promocją lub reklamą, jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 100 zł., przekazane lekarzom kwoty podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...]. [...], doręczonej stronie w dniu 21 lutego 2008 r., uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowe świadczenia otrzymane przez ankietowanych nie są dokonywane w ramach własnej promocji lub reklamy, lecz w celu pozyskania przez świadczeniodawcę informacji na temat zapisywanych pacjentom leków, w celu odsprzedania ich firmom farmaceutycznym. Wartość otrzymanych przez ankietowanych bonów towarowych nie mieści się w zakresie zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy, lecz stanowi u osoby fizycznej przychód, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pismem z dnia 4 marca 2008 r. strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji wydanej w indywidualnej sprawie podnosząc zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany uprzednio wyrażonego stanowiska. W skardze skarżący - podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku oraz wezwaniu wzywającym do usunięcia naruszenia prawa – wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych, mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy.). Stosownie zaś do przepisu art. 134 § 1 ustawy., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, że skarga jest zasadna, jednak z innych powodów aniżeli zostały w niej podniesione. Rozpoznając skargę na interpretację przepisów prawa podatkowego Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić, czy taka interpretacja została udzielona w ustawowym terminie. W myśl art. 14 d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji. Na tle powołanych regulacji przywołać należy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r., pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14b § 3 O.p.., oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu. Przedmiotowa uchwała z uwagi na stan faktyczny sprawy odnosi się wprawdzie do stanu prawnego obowiązującego w 2005 r., jednakże, jak podkreślił Sąd, pod rządem obowiązującej obecnie regulacji prawnej, zwrot "wydać interpretację" jest ścisłym odpowiednikiem słów "udzielić interpretacji", a zmiana brzmienia stosownych przepisów Ordynacji podatkowej. nie stwarza podstaw do innego - niż przedstawione wcześniej - rozumienia pojęcia "niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art.14d" (art. 140 § 1 znowelizowanej O. p.). Dla zachowania określonego w nim terminu, konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę. Z kolei konsekwencją niewydania przez organ podatkowy interpretacji w ustawowym trzymiesięcznym terminie jest, o czym stanowi art. 14o § 1 Ordynacji, uznanie, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie, tzw. "milcząca interpretacja". Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, że skoro wniosek o udzielenie interpretacji wpłynął do właściwego organu w dniu 18 stycznia 2008 r., zaś interpretację doręczono skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2008 r. i z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały okoliczności wymienione w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej, mające wpływ na przedłużenie terminu do jej wydania, to zaskarżona interpretacja została wydana po upływie ustawowego trzymiesięcznego terminu, czyli w momencie, gdy w obrocie prawnym obowiązywała już interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy. Uznanie przez Sąd, że wydanie zaskarżonej interpretacji nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 14d Ordynacji podatkowej, uczyniło bezprzedmiotowym ustosunkowywanie się do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. postępowanie przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach orzeczono stosownie do treści art. 200 powołanej ustawy. .