I SA/Wr 1251/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2009 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję, skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że wykonanie obowiązku może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący w chwili obecnej nie posiada bowiem środków finansowych w kwocie 925.429,00 zł, stanowiących zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym (10 decyzji wydanych przez organ). Kwota ta jest znaczna w stosunku do możliwości finansowych skarżącego, który z uwagi na sytuację materialną, zmuszony został do czasowego zaprzestania prowadzenia działalności, zawieszając jej prowadzenie. Egzekucja tak znacznej kwoty wiązałaby się z zajęciem nie tylko rachunków bankowych, ale także z zajęciem majątku niezbędnego do prowadzenia działalności, co skutkowałoby definitywnym jej zakończeniem, a w rezultacie utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania dla niej i rodziny. W uzupełnieniu wniosku skarżący podniósł, iż wykonanie skarżonej decyzji zagraża egzystencji zarówno jego, jak i pozostającego we wspólnym gospodarstwie domowym, jego syna. Poinformował ponadto, że organ podatkowy dokonał zajęcia rachunku bankowego na kwotę 1.173.266,610 zł. Przywrócenie - zdaniem skarżącego - stanu sprzed ewentualnego wykonania decyzji (do odtworzenia przedsiębiorstwa) będzie wiązało się z długim czasem i wyjątkowo dużym nakładem sił, a skutki egzekucji z majątku ruchomego będą zupełnie nieodwracalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "psa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Zaznaczenia również wymaga, iż na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 ppsa, wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika bowiem, także z materiałów źródłowych przedstawionych do wniosku o przyznanie prawa pomocy, iż w wyniku egzekucji należności podatkowych w łącznej kwocie 925.429,00 zł może nastąpić w odniesieniu do skarżącego znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu, egzekucja ta może spowodować konieczność likwidacji przez skarżącego działalności gospodarczej, którą zamierza wznowić po jej zawieszeniu, a co za tym idzie, utratę przez niego jedynego źródła dochodu. Konsekwencją wykonania decyzji może być również zaprzestanie spłacania przez skarżącego kredytów bankowych, zaciągniętych w ramach działalności gospodarczej, co z kolei spowoduje utratę wiarygodności tego przedsiębiorcy. Uzasadnione jest zatem, w ocenie Sądu, udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.