I SA/Wr 127/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA – Dagmara Dominik po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. i R. P. - wspólników zlikwidowanej spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 12 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie określenia spółce A zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca do października 1998 r. postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie A. P. i R. P. – wspólnicy zlikwidowanej spółki A - złożyli w dniu 21 stycznia 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.. Przedmiotem skargi stała się wyżej oznaczona decyzja określająca spółce A podatek od towarów i usług za okres od marca do października 1998 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 20 lutego 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na likwidację wymienionej spółki, bądź z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. Powyższe uzasadniał, że w odniesieniu do byłych wspólników nie została wydana decyzja o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe podatnika i że byli wspólnicy nie mają legitymacji do reprezentowania spółki po jej likwidacji. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z decyzjami [...] oraz [...] o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej z dnia 31 grudnia 2003 r. wydanymi przez Wójta Gminy Ś. K. oraz ze zgłoszeniem o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym (VAT-Z) złożonym w dniu 30 grudnia 2003 r., spółka A A. P. i R.P. zaprzestała wykonywania działalności z dniem 31 grudnia 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.s.a. - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Legitymacją do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawn. Prawn. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 212-214). Zatem w przedmiotowej sprawie, w związku z regulacją normującą postępowanie podlegające kontroli sądu administracyjnego, niezbędnym jest odniesienie się do przepisów prawa podatkowego określających zakres podmiotowy strony i tak przepis art. 133 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wskazuje, iż stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie o których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej inna niż wymieniona wyżej, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) na dzień złożenia skargi podatnikiem podatku od towarów i usług są między innymi jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, do których zalicza się spółki cywilne. Należy zatem przyjąć, iż na gruncie tego podatku wszelkie obowiązki i uprawnienia podatników odnoszą się do tychże spółek, a nie bezpośrednio do wspólników tych spółek, bowiem podmiotowość podatkowo-prawną przyznano spółce cywilnej jako organizacji wspólników, a nie samym wspólnikom (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 14 marca 2005 r. ,sygn. [...]). Na marginesie wypada wskazać, iż także w art. 15 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) podatnikiem podatku od towarów i usług są jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż podatnikiem podatku od towarów i usług była spółka A , a nie jej wspólnicy jako osoby fizyczne. Przymiot strony w postępowaniu można by było nadać byłym wspólnikom tej spółki w przypadku wydania przez organ podatkowy decyzji w trybie art. 115 Ordynacji podatkowej o ich odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki jako osób trzecich. W konsekwencji, gdy podatnikiem jest spółka cywilna, to w momencie jej rozwiązania, wspólnicy tracą legitymację do występowania w postępowaniu dotyczącym zobowiązań spółki (por. wyrok NSA w K. z dnia 11 października 2002 r., sygn. [...]). Skoro zatem wspólnicy zlikwidowanej spółki A. P. i R. P.i nie mieszczą się w kategorii osób uprawnionych do złożenia skargi przewidzianych w art. 50 § 1 p.s.a., nie posiadają legitymacji skargowej. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę.