I SA/Wr 1278/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 13 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazując, iż przymusowa jej realizacja mogłaby spowodować szkodę o nieodwracalnych skutkach. Dodał skarżący, że konieczność zapłaty znacznej kwoty pieniężnej wynikającej z wadliwej decyzji skutkowałoby wszczęciem postępowania egzekucyjnego i naraziło skarżącego na niepotrzebne koszty i niedogodności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak jednak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonalności sąd wydaje na wniosek skarżącego, co oznacza brak podstaw prawnych do działania w tym postępowaniu przez sąd z urzędu. Dyrektywę tę należy interpretować szeroko, tj. jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, strona zobowiązana jest skonkretyzować przesłanki na podstawie których domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd. Brak wskazania we wniosku konkretnych następstw wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04.10.2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). Wskazać również należy, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że przesłanką wystąpienia znacznej szkody (względnie, trudnych do odwrócenia skutków) nie może być sama tylko wysokość ciążącego na wnioskodawcy zobowiązania podatkowego, jeśli skutków wykonania tego zobowiązania nie można odnieść (z powodu braku wyczerpującego uzasadnienia wniosku) do sytuacji majątkowej zobowiązanego. W stanie faktycznym sprawy, skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzestał jednie na zgłoszeniu owego wniosku, ze wskazaniem iż zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody o nieodwracalnych skutkach. Jednocześnie nie skonkretyzował grożącej mu szkody ani nie wskazał niebezpieczeństwa mogącego spowodować trudne do odwrócenia skutki. Tak skonstruowany wniosek uniemożliwiał Sądowi jego merytoryczną ocenę w kontekście przesłanek o jakich mowa w powołanym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.05.2004 r., sygn. akt FZ 65/04), a tym samym, obligował Sąd do orzeczenia o odmowie wstrzymania wykonalności aktu stanowiącego przedmiot skargi w sprawie. Uzupełniająco należy wskazać, że brak powołania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Podkreślić również należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z jego wykonaniem przed rozpoznaniem skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.