I SA/Wr 128/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. K. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargę na działalność Wójta Gminy M. postanawia odrzucić skargę. Uchwałą z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w sprawie "braku należytego zbadania kwestii niewywiązywania się z umowy na odbiór i wywóz odpadów komunalnych oraz dostarczania worków i pojemników przez władze Gminy M. (...)" oraz niedoręczenia odpisu pisma skierowanego do Rzecznika Praw Obywatelskich jak również konieczności dostarczenia recept lekarskich w związku z wnioskiem strony o umorzenie raty podatkowej, Rada Gminy M.– na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. i art. 229 pkt 3 k.p.a. - uznała skargę J. R. K. na działalność Wójta Gminy M. za bezzasadną. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w uchwałę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi przez sąd administracyjny poprzedza ocena, czy mieści się ona w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Zakres ten został całościowo unormowany w art. 3 oraz w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) i obejmuje między innymi skargi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne podejmują działania w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla podmiotu publicznego funkcjonującego w ramach przyznanej mu zwierzchniej władzy (imperium) przysługującej państwu. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskazać należy, że skarga strony na działalność Wójta Gminy M. została wniesiona i rozpoznana w trybie działu VIII k.p.a. Z kolei zgodnie z regulacją art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uchwała organu gminy podjęta w związku ze skargą strony na działalność wójta (też prezydenta miasta, burmistrza), wniesioną w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Uchwały podjęte w wyniku rozpoznania skargi wniesionej w trybie przepisów działu VIII k.p.a. są faktycznie czynnościami informującymi o sposobie załatwienia sprawy. Skarga do sądu administracyjnego nie służy zaś na ani na czynność informującą o sposobie załatwienia sprawy, ani też na uchwałę organu samorządowego podjętą w wyniku rozpoznania skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. W związku z powyższym zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a, wyrażone przez radę gminy w formie uchwały, nie może zostać zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Taki akt nie jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie kwalifikuje się zatem do katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a skarga w tym przypadku jest niedopuszczalna. Zaskarżona uchwała - zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi skarżącego na działalność Wójta Gminy M. - została podjęta w trybie przepisów działu VIII k.p.a. co potwierdza zwłaszcza fakt, że została ona wydana w oparciu o art. 229 pkt 3 k.p.a. Mając zatem na względzie przedmiot skargi Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.