I SA/Wr 1282/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2009r. wskutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 8 sierpnia 2011r. skarżący R. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że dochodzona od skarżącego kwota zobowiązań w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009r. wynosi łącznie 755.630,00 zł, a wszystkie decyzje dotyczące określenia zobowiązań za poszczególne miesiące zostały doręczone skarżącemu w tym samym dniu. Zdaniem skarżącego za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji przemawia ważny interes strony w postaci możliwości wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak również interes publiczny w postaci groźby likwidacji miejsc pracy. Suma dochodzonych należności przekracza obecnie możliwości płatnicze skarżącego, a wykonanie decyzji spowodowałoby dla działalności gospodarczej prowadzonej przez R. S. daleko idące negatywne konsekwencje, w tym niebezpieczeństwo likwidacji działalności. Skarżący wskazał, że kwota dochodzonych zaległości kilkukrotnie przewyższa zysk osiągnięty z działalności za 2010r. Skarżący, prowadzący działalność w przedmiocie obrotu olejem napędowym, wypracowując zysk w 2009r. nie miał możliwości przewidzenia, iż organy podatkowe doszukają się nieprawidłowości w jego działalności. Konieczność bezzwłocznej zapłaty zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji wpłynęłaby na zdolność skarżącego do regularnej spłaty zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek. Postawienie przez wierzycieli kredytów w stan natychmiastowej wymagalności miałoby wpływ na możliwość niezakłóconej działalności gospodarczej, jej ograniczenie, a w konsekwencji utratę rynków zbytu. Nadto skarżący wskazał na konieczność obsługi kredytu hipotecznego w kwocie 1.000.000,00 zł oraz kredytu w rachunku bieżącym. Wskazał także na zobowiązania krótkoterminowe z tytułu dostaw towarów i usług. Konieczność natychmiastowej zapłaty całej dochodzonej od niego kwoty uniemożliwić ma według skarżącego terminowe regulowanie zobowiązań krótkoterminowych, wynikających z zakupu towarów, którymi skarżący handluje. Do wniosku skarżący załączył sprawozdanie finansowe za 2010r. z działalności gospodarczej skarżącego R. S. prowadzonej pod nazwą "A" R. S. Ze sprawozdania wynika, że w 2010r. R. S. z prowadzonej działalności przy przychodach w wysokości 39.605.781,36 zł osiągnął zysk brutto w wysokości 165.912,03 zł. Wartość majątku trwałego służącego do prowadzenia działalności na dzień 31.12.2010r. wynosiła łącznie 4.984.051,67 zł, w tym grunty o wartości 1.421.157,07 zł oraz budynki i obiekty inżynierii lądowej i wodnej o wartości 3.016.531,67 zł. Aktywa i pasywa na koniec roku 2010 równoważyły się i wynosiły 6.487.326,75 zł. Skarżący przedłożył również umowę kredytu hipotecznego z dnia 14 stycznia 2008r. w wysokości 1.000.000,00 zł, zaciągniętego na finansowanie bieżącej działalności kredytobiorcy oraz umowę o kredyt w rachunku bieżącym z dnia 28 stycznia 2008r. z aneksami. Z ostatniego aneksu z dnia 20 kwietnia 2011r. wynika, że kwota kredytu udzielonego skarżącemu w okresie od 21 marca 2011r. do 20 grudnia 2011r. wynosi 900.000,00 zł, przy czym we wcześniejszych okresach 2011r. kwota przyznanego mu kredytu dochodziła do 1.100.000,00 zł na okres 1 miesiąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku takowych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. Zaznaczenia również wymaga, że na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec strony ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Taką okolicznością nie jest powoływanie się skarżącego na hipotetyczną możliwość ograniczenia zakresu działalności lub nawet likwidacji na skutek wykonania decyzji. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w przytoczonym wyżej przepisie musi być realne i wykazane odpowiednim materiałem dowodowym zaoferowanym Sądowi. Wskazana przez skarżącego okoliczność nieposiadania wolnych kwot określonych przez organ nie stanowi przesłanki, które spowodowałyby skutki określone w powołanym przepisie. Również dokumenty przedłożone do wniosku nie uzasadniają zastosowania tej instytucji. Z dokumentów tych wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą relatywnie dużych rozmiarów. Skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, że przy przychodzie blisko 40 mln zł rocznie nie jest w stanie ograniczyć kosztów prowadzonej działalności lub nie posiada odpowiedniej zdolności kredytowej, pomimo posiadania znacznego majątku, w tym wartościowych nieruchomości, mogącego stanowić zabezpieczenie kredytu. Reasumując, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.