I SA/Wr 1287/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżący S. B. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zgłoszonego wniosku ogólnie wskazał na wysoki wymiar podatku. Jak podkreślił, "nie dysponuje wolnymi środkami finansowymi, by zaspokoić wymagalne świadczenie, dlatego istnieje niebezpieczeństwo skierowania egzekucji do jego majątku trwałego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: u.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W stanie faktycznym sprawy, skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ogólnie wskazał na wysokość ciążącego na nim zobowiązania z tytułu podatku od spadków i darowizn oraz, związane z tym faktem, niebezpieczeństwo wdrożenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na to, że nie dysponuje on dostatecznymi środkami finansowymi na pokrycie tego zobowiązania. Jak podkreślił, wszczęcie postępowania egzekucyjnego narazi go na dodatkowe koszty związane z tym postępowaniem. Ocena tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, odniesiona do ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 u.p.s.a., rozważanych jako prawne podstawy możliwości wstrzymania aktów administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie uprawniała - w ocenie Sądu - do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu. Należy wyjaśnić, iż jedynym kryterium, jakie Sąd bierze pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę przesłanek, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a. Powyższe oznacza, że dla przyjęcia zasadności złożonego w sprawie wniosku nie wystarcza powołanie się - jak to miało miejsce w sprawie - na samą wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na stronie, ale niezbędnym warunkiem jest przede wszystkim wskazanie, na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście ujemnych następstw, określonych w powołanym przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a. Nawiązując do treści wniosku, wskazane w nim (ogólnikowo) przez wnioskodawcę negatywne skutki uboczne związane z koniecznością wypełnienia zobowiązania podatkowego nałożonego na mocy decyzji, niezależnie od kierowanych przeciwko niej zarzutów skargi, nie mogły zostać ocenione jako równoważne w swych skutkach z niebezpieczeństwem, o jakim traktuje przepis art. 61 § 3 u.p.s.a. Jakkolwiek sam przepis art. 61 § 3 u.p.s.a. - w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonalności aktu - posługuje się zwrotami niedookreślonymi, niemniej, już samo językowe znaczenie pojęcia "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" czy "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" wskazuje, że nie każdy uszczerbek majątkowy związany z wykonalnością decyzji podpadać będzie pod hipotezę tego przepisu. Tak obie przesłanki interpretowane są również w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, iż przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych, statuowane przepisem art. 61 § 3 u.p.s.a., dotyczą tylko takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W stanie faktycznym sprawy, wedle tego co podano we wniosku, trudno przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o jakich mowa w treści art. 61 § 3 u.p.s.a. W szczególności, nie sprecyzował wnioskodawca, w czym upatruje niebezpieczeństwa spowodowania "niepowetowanej szkody". Z bardzo ogólnego uzasadnienia wniosku można domniemywać, iż przesłankę "niepowetowanej szkody" wnioskodawca odnosi do niebezpieczeństwa wdrożenia postępowania egzekucyjnego. Przy czym, nie wskazał wnioskodawca na ile wdrożenie tego postępowania może spowodować uszczerbek w jego majątku, nie podał także, w jakim stosunku pozostaje kwota ciążącego na nim zobowiązania podatkowego do miesięcznych jego dochodów. Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek nałożony na stronę wymiar podatku w kwocie [...] zł stanowi niewątpliwą dolegliwość w odczuciu skarżącego, to jednak trudno na tej podstawie przyjąć, iż samo niebezpieczeństwo wdrożenia postępowania egzekucyjnego stanowi w sprawie szkodę choćby w przybliżeniu porównywalną do tej, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a., czy też, może spowodować trudne do odwrócenia skutki. W nawiązaniu do podniesionego w tym kontekście argumentu wniosku trzeba wskazać, iż przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm. - dalej: u.p.e.a.) przewidują szereg ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej celem zapewnienia zobowiązanemu minimum egzystencji. I tak, jak stanowi dyspozycja przepisu art. 8 § 1 pkt 6 w/w ustawy, wolna od egzekucji jest kwota 760 zł. Nadto, egzekucja z wynagrodzenia za pracę, poprzez odesłanie zawarte w art. 9 § 1 u.p.e.a., prowadzona jest (z wyjątkiem świadczeń alimentacyjnych) do wysokości połowy tego wynagrodzenia (art. 9 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 87 § 1 i w powiązaniu z § 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy /tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm./). Reasumując, skoro złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał w istocie odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 u.p.s.a., to brak było podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu. Uzupełniająco Sąd wyjaśnia, że - rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji - Sąd nie bada zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki, jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 u.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.