I SA/Wr 1291/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia NSA Józef Kremis, Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński, Protokolant Michał Kazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2005r. sprawy ze skargi I., L. i B. G. - spadkobierców L. G. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok oddala skargę. Urząd Skarbowy w Ś. Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...] określił podatnikowi L. G. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998r. w kwocie [...], zaległość podatkową w kwocie [...] oraz odsetki z tytułu zwłoki. Decyzja ta stała się ostateczną. Wnioskiem z dnia [...] podatnik zwrócił się do organu podatkowego I instancji o wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku dochodowego za 1998r. wskazując jako podstawę prawną wznowienia art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Zdaniem strony decyzja ostateczna wydana została z pominięciem istniejących w dniu jej wydania a nie znanych organowi podatkowemu dowodów dotyczących posiadania przez stronę terenów leśnych, z których przychody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organowi nie znana była zdaniem strony umowa dzierżawy gruntów leśnych z dnia [...]. Z uwagi na to, że część przychodów wykazanych przez stronę w podatkowej księdze przychodów i rozchodów uzyskano z upraw leśnych zatem zdaniem strony zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychody mylnie wpisane do księgi podatkowej nie mogą podlegać opodatkowaniu tym bardziej, że Urząd Skarbowy dysponuje obecnie dowodami o posiadaniu przez stronę gruntów leśnych. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Urząd Skarbowy w Ś. Ś. wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. z dnia [...] w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. Decyzją zaś z dnia [...] Nr [...] Urząd Skarbowy w Ś. Ś. odmówił uchylenia określającej podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. tj. decyzji z dnia [...] Nr [...]. Organ ten stwierdził iż umowa dzierżawy na którą powołuje się strona znana była organowi wydającemu decyzję wymiarową w sprawie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r., bowiem umowa ta stanowiła część składową materiału dowodowego zgromadzonego w prowadzonym równocześnie postępowaniu podatkowym dotyczącym podatku dochodowego podatnika za 1996r. Ostatecznie organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. dotyczącej wymiaru podatnikowi podatku dochodowego za 1996r., gdyż nie istnieje będąca podstawą wniosku przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Od decyzji organu podatkowego I instancji podatnik odwołał się do Izby Skarbowej we W. zarzucając naruszenie art. 84 Konstytucji RP, art. 2 § 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej. Zdaniem strony dowody na które powołała się we wniosku o wznowienie postępowania nie były znane organowi wydającemu decyzję ostateczną w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. Dowodzi o tym, że w całym postępowaniu podatkowym nie podnoszono okoliczności posiadania przez podatnika własnych i dzierżawionych terenów leśnych, z których pozyskiwany był produkt używany do prowadzonej działalności gospodarczej tj. faszyny. Strona odwołująca uznała twierdzenie organu podatkowego iż w czasie orzekania dysponował dowodami, że podatnik był w posiadaniu gruntów leśnych za nieprawdziwe, ponieważ w decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za 1998r. nie powołano dowodu z umowy dzierżawy z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa z dnia [...], z której to umowy wynikało posiadanie gruntów leśnych ([...] ha lasu). Podatnik stwierdził, iż "skoro w uzasadnieniu decyzji określającej wymiar podatku dochodowego za 1998 rok organ podatkowy nie powołał i nie ocenił okoliczności posiadania przez podatnika terenów leśnych, to znaczy, że ta okoliczność faktyczna nie była organowi znana". Izba Skarbowa we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu i instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż organ podatkowy I instancji prowadził równolegle w stosunku do podatnika dwa postępowania podatkowe dotyczące 1996 i 1998r., które zakończono wydaniem za te lata decyzji określających należne zobowiązania podatkowe. Zebrany zaś w tych postępowaniach materiał dowodowy wskazuje, iż podatnik od 1996 roku dysponował gruntami leśnymi oraz prowadził gospodarkę leśną bowiem już w aktach podatkowych za 1996r. znajdowała się umowa dzierżawy gruntów leśnych z dnia [...] zawarta przez podatnika z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa i która była brana pod uwagę również w postępowaniu za 1998r. Nie uznał zatem organ odwoławczy twierdzenia strony, iż fakt dysponowania przez nią gruntami leśnymi nie był znany organowi podatkowemu. Decyzję organu odwoławczego podatnik zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze ponowił zarzuty zgłoszone w postępowaniu odwoławczym. W trakcie postępowania sądowego zmarł podatnik L. G. W jego miejsce po stronie skarżącej wstąpili spadkobiercy podatnika I. G., L. G. i B. G. Organ odwoławczym w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podatnych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem zarówno materialnym jak i formalnym. Skarga okazała się bezzasadna. Stanowiąca przedmiot skargi decyzja Izby Skarbowej we W. jak i poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego zapadły w wyniku toczącego się postępowania - stwarzającego możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną - wznowienia postępowania. Przesłanką która spowodowała wszczęcie postępowania nadzwyczajnego (wznowieniowego) było powołanie się skarżących na istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137 poz. 926). Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 243 § 2 ustawy powołanej wyżej, wedle którego przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 240 § 1, oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Organy podatkowe prawidłowo zatem w toczącym się postępowaniu wznowieniowym podjęły ustalenia czy w toczącym się postępowaniu wymiarowym w sprawie podatku dochodowego za 1996r. znana była organowi podatkowemu umowa dzierżawy podatnika z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa z dnia [...], z której to umowy wynikało posiadanie przez L. G. gruntów leśnych. Zdaniem Sądu prawidłowo organy podatkowe uznały, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Umowa dzierżawy z dnia [...] na którą powołują się skarżący stanowiła materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego L.G. za 1996 rok. Postępowania podatkowe dotyczące L.G. za 1996 rok i 1998r. toczyły się równoległe przed tym samym Urzędem Skarbowym (ten sam pracownik Urzędu Skarbowego M. W. prowadziła oba postępowania). Trudno zatem uznać tak jak to sugerują skarżący iż Urząd Skarbowy wydając decyzję wymierzającą L. G. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. nie znał treści umowy dzierżawy z dnia [...]. Twierdzenie, że umowa dzierżawy o której mowa wyżej, została przedłożona organowi podatkowemu dopiero w dniu [...] nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, gdyż z akt dotyczących postępowania podatkowego za 1996r. wynika, że została ona udostępniona Urzędowi Skarbowemu po wszczęciu w dniu [...] postępowania w zakresie podatku dochodowego za 1996 rok. Fakt iż organ podatkowy wydający decyzję o uchylenie której strona skarżąca domaga się w postępowaniu wznowieniowym nie odniósł się do dowodu jakim jest umowa dzierżawy gruntów leśnych nie może przesądzać iż umowa ta stanowi nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. W myśl tego bowiem przepisu chodzi o nowy dowód nie znany organowi w chwili wydania decyzji, a nie o dowód który organ podatkowy znał i z jakichś tam powodów dowód ten pominął czy też przeoczył. Niezależnie od powyższego ten "nowy dowód" jakim jest zdaniem skarżącego umowa dzierżawy nieruchomości rolnej z dnia [...] ma potwierdzać fakt dzierżawienia przez L. G. gruntów leśnych. Posiadanie zaś przez podatnika gruntów leśnych znany był organom podatkowym z decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] ustalającej zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za II półrocze 1996r. Mając zatem powyższe na uwadze należało skargę jako bezzasadną oddalić zgodnie z art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.