I SA/Wr 1302/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant - Edyta Luniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008r. sprawy ze skargi A. F. - N. i W. N. s.c. " W." w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego postanawia zawiesić postępowanie. Strona skarżąca spółka cywilna " W." W. N. i A. F. - N. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w W. z dnia [...] Nr [...] określającą za miesiąc marzec 2005 r. wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie w tymże podatku w kwocie 4.042,00 zł. Stosownie do art. 125§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Dotyczy także sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. W trakcie postępowania w sprawie o sygn. akt I FSK 1062/06 Naczelny Sąd Administracyjny postanowił skierować do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego: 1. Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w zw. z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej? 2. Czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego? 3. Czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.)? W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że skarżący w złożonej deklaracji podatkowej wykazali kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej i w związku z tym na podstawie art. 109 ust. 3 i ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwana dalej " ustawą o VAT" określiły stosownie skarżącej wysokość tego zobowiązania a nadto ustaliły dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30 % kwoty zaniżenia tego zobowiązania. Zastosowany w sprawie na podstawie art. 109 ust. 4 ustawy o VAT środek w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego jest środkiem o legalność wprowadzenia którego zwracał się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Naczelny Sąd Administracyjny. Rzeczpospolita Polska z dniem 1 maja 2004r. stała się członkiem Unii Europejskiej i z tą datą normy prawa wspólnotowego stały się automatycznie częścią porządku prawnego obowiązującego w Polsce, bez konieczności ich inkorporacji. Mając powyższe na uwadze Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę uznał, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, a więc spełniona została przesłanka zawieszenia postępowania z urzędu zawarta w art. 125§1 pkt 1. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu zawiesił postępowanie sądowe do czasu udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, o czym orzekł w sentencji postępowania. J.T. 30.01.08r.