I SA/Wr 1313/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2004 r. wraz odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...].08.2010 r. o nr [...], skarżący K. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że obok zaskarżonej decyzji, jest adresatem jeszcze sześciu innych rozstrzygnięć, które nakładają na niego łącznie zobowiązanie podatkowe w wysokości ponad 82.000 zł. Podał, że nie posiada środków, które pozwoliłyby mu na jednorazowe pokrycie tego zobowiązania, bez wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzyskiwany przez skarżącego dochód z działalności gospodarczej nie jest bowiem dostatecznie wysoki, ponadto ciążą na nim obciążenia z tytułu zaciągniętego kredytu na zakup domu, z miesięczną ratą wynoszącą około 1.600 zł oraz kredytu obrotowego w wysokości 40.000 zł. Jak dalej podał, nie ma możliwości zaciągnięcia kolejnego kredytu, a jego rodzina wyczerpała możliwość uzyskania dodatkowych dochodów. Ponadto, ewentualna egzekucja zobowiązania podatkowego zostanie skierowana przeciwko majątkowi skarżącego, używanemu do prowadzenia działalności gospodarczej, co będzie równoznaczne z koniecznością likwidacji tej działalności i zwolnieniem pracowników oraz utratą źródła utrzymania. Do wniosku skarżący załączył wyciąg z rachunku bankowego dla A K.S. za sierpień 2010 r., stwierdzającym ujemne saldo końcowe w kwocie 41.595,01 zł, harmonogram spłaty kredytu hipotecznego, przewidujący miesięczną ratę w wysokości około 500 franków szwajcarskich oraz księgę przychodów i rozchodów za sierpień 2010 r., w której wykazany został przychód w wysokości 26.153,21 zł, z kosztami jego uzyskania w kwocie 101.850,64 zł, obejmującymi kwotę 83.770,44 zł z tytułu amortyzacji. Skarżący przedłożył dodatkowo szereg dokumentów na potrzeby postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od wpisu sądowego, w tym: oświadczenie o stanie majątkowym, wyciągi z kont, zeznanie podatkowe za 2009 r., dwie decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].11.2010 r. o nr [...] i [...], na mocy których rozłożono skarżącemu zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2003 i 2004, w tym również w zakresie objętym niniejszym postępowaniem, na 7 rat, z terminem płatności ostatniej raty wyznaczonym na dzień 15.06.2011 r., a także postanowienie tego organu z dnia [...].11.2010 r. nr [...] o rozłożeniu na 11 rat kosztów egzekucyjnych, z terminem płatności ostatniej raty na 31.10.2011 r. Zgodnie z tymi dokumentami skarżący jest właścicielem domu w zabudowie szeregowej o powierzchni 140 m², samochodu osobowego marki [...] (rocznik 2003) o wartości ok. 20.000 zł, samochodu ciężarowego [...] (rocznik 2006) o wartości ok. 120.000 zł oraz samochodu ciężarowego marki [...] (rocznik 2001) o wartości ok. 30.000 zł. Żona skarżącego uzyskuje natomiast wynagrodzenie miesięczne w kwocie 4.100 zł. Dochód skarżącego w 2009 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 11.625,78 zł (przy przychodzie w kwocie 478.752,72 zł oraz kosztach jego uzyskania w kwocie 467.126,94 zł), natomiast dochód z innych źródeł 7.118,94 zł. Żona skarżącego uzyskała dochód w łącznej kwocie 56.779,32 zł. Z kolei zgodnie z deklaracjami dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za sierpień, wrzesień i październik 2010 r. skarżący dokonał dostaw towarów oraz świadczył usługi o wartościach odpowiednio 21.966 zł, 31.684 zł oraz 30.462 zł. W piśmie z dnia 15.12.2010 r. skarżący wskazał dodatkowo, że miesięczne wydatki gospodarstwa domowego wynoszą około 5.869 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 24.01.2011 r. prawomocnie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie, wskazując w uzasadnieniu, że okoliczności sprawy nie potwierdzają, by jego sytuacja finansowa nie pozwalała na uiszczenie wpisu sądowego w łącznej kwocie 3.500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek na uwzględnienie nie zasługuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "upsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 upsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku takowych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. Zaznaczenia również wymaga, iż na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 upsa, wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, iż skarżący nie uprawdopodobnił, by wykonanie zaskarżonej decyzji groziło mu niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na fakt, iż organ podatkowy udzielił skarżącemu ulgi podatkowej, rozkładając zapłatę ciążącego na nim zobowiązania podatkowego (zobowiązania głównego, odsetek) oraz kosztów egzekucyjnych na raty. Oznacza to zatem, iż dopóki skarżący będzie wywiązywał się ze spłaty tych rat, nie grozi mu egzekucja administracyjna. Wskazać również trzeba, że z akt sprawy wynika, iż sytuacja majątkowa skarżącego pozwala na spłatę poszczególnych rat zobowiązania podatkowego. Działalność gospodarcza skarżącego, jak stwierdził to już Sąd w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2011 r., jest prowadzona na dużą skalę, co wyklucza uznanie, iż jest ona niedochodowa w kategoriach ekonomicznych. Okoliczność, że działalność gospodarcza przynosi stratę, nie zawsze odzwierciedla bowiem faktyczne nakłady ponoszone przez przedsiębiorcę. Tym samym, pomimo przedstawienia przez skarżącego obszernego materiału dowodowego w sprawie, brak jest podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła w chwili obecnej skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 upsa, w szczególności likwidację prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Na marginesie dodać należy, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a zatem z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.