I SA/Wr 1314/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W, Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem wniesionym w dniu 16 lipca 2009 r. Pan K.K. zaskarżył opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jako, że skarga nie została podpisana, skarżący został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 sierpnia 2009 r., co oznacza że ostatnim dniem dla uzupełnienia ww. braku był dzień 17 sierpnia 2009 r. Ponieważ skarżący ww. czynność procesową dokonał po terminie (w dniu 24 sierpnia 2009 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia [...] r., skargę odrzucił. Odpis postanowienia Sądu doręczono skarżącemu w dniu 28 października 2009 r. w trybie doręczenia zastępczego (M.K.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: "upsa", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2004, s. 321). Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. II, Zakamycze 2006, s. 558). Prawo pomocy nie przysługuje zatem również w sytuacji, gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego" LexisNexis, Warszawa 2008, s. 473). Zaprezentowane poglądy potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, np. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 608/09, Lex nr 493575, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 451/09 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w stosunku do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, zaistniały podstawy dla zastosowania art. 247 upsa. Skarga K.K. została bowiem odrzucona przez Sąd, ze względu na nieuzupełnienie w ustawowym terminie jej braków formalnych przez złożenie podpisu (postanowienie z dnia [...] r.). Podkreślić należy, że nie ma tu wpływu fakt, że skarżący dokonał tej czynności po terminie. Przepis art. 85 upsa określa bowiem, że czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Konsekwencją powyższego jest, że skarga nie może być przedmiotem rozpoznania przez Sąd i należy uznać ją jako bezzasadną. Wobec tego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, podlega oddaleniu. Z tych względów, na podstawie art. 247 upsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji postanowienia.