I SA/Wr 1315/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. . Pismem wniesionym w dniu 14 września 2016 r. A zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (SKO) z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Pismem z dnia 24 października 2016 r. Sąd wezwał SKO do przedłożenia dowodu doręczenia stronie skarżącej zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie SKO poinformowało, że nie posiada rzeczonego dowodu doręczenia decyzji, w związku z czym wszczęto postępowanie reklamacyjne u operatora pocztowego ([...]), o wyniku którego Sąd zostanie powiadomiony. Na skutek ponaglenia Sądu z dnia 9 stycznia 2017 r., SKO poinformowało w piśmie z 9 lutego 2017 r., że nadal nie posiada dowodu doręczenia decyzji i do tej pory operator pocztowy nie udzielił odpowiedzi, dlatego ponownie wszczęto postępowanie reklamacyjne. Do pisma SKO załączyło m.in. wydruk ze strony internetowej emonitoring. [...] z którego wynika, że doręczenie reklamowanej przesyłki nastąpiło w dniu 16 sierpnia 2016 r. Z kolejnego pisma SKO z dnia 27 marca 2017 r. i przesłanych do niego załączników wynika, że ww. reklamacja została uznana za zasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu, albowiem z uwagi na brak skutecznego w rozumieniu przepisów prawa doręczenia ww. decyzji SKO adresatowi tej decyzji, skarga okazała się przedwczesna. Stosownie do treści art. 212 zdanie pierwsze ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 – dalej: O.p.) organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że chodzi o skuteczne prawnie doręczenie w rozumieniu przepisów zawartych w Rozdziale 5 O.p., bowiem zwrot, iż organ podatkowy jest związany, sugeruje pełne konsekwencje zarówno w znaczeniu powstałych obowiązków, jak i uprawnień. W dacie doręczenia stronie decyzji wchodzi ona do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy, organ podatkowy nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska co do załatwienia sprawy czynnościami pozaprocesowymi, lecz może to nastąpić tylko w ramach przepisów procesowych (wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt I FSK 132/05, CBOSA; J. Brolik, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Lex 2013). Zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń w postępowaniu podatkowym, unormowaną m.in. w art. 144 § 1 O.p., organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Doręczenie osobie prawnej, jaką jest strona skarżąca, reguluje natomiast m.in. przepis art. 151 O.p., który w § 1 określa, że osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 152 § 1 O.p. odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. Zestawienie przytoczonych przepisów O.p. określa warunki skutecznego doręczenia przesyłki, która w tym wypadku jest rejestrowana (przesyłka polecona), rozumiana jako przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem i doręczana za pokwitowaniem odbioru [(art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113)]. Owy dokument pokwitowania odbioru ma zatem zasadnicze znaczenie dla uznania skuteczności doręczenia decyzji wydanej przez organ administracji publicznej, a co za tym idzie – wejścia takiej decyzji do obrotu prawnego. Przy czym, skuteczność doręczenia wynika nie tylko z posiadania przez nadawcę pokwitowania doręczenia, ale także, z zawartych w nim zapisach, a przede wszystkim czytelnego podpisu odbiorcy, daty doręczenia i wskazania przez doręczyciela na dokumencie pokwitowania sposobu doręczenia. Zgodnie z art. 151 § 1 O.p., adresatowi będącemu osobą prawną, pisma doręcza się osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Zatem, dla ustalenia czy przesyłka kierowana do osoby prawnej została skutecznie doręczona, z dokumentu pokwitowania odbioru musi jasno wynikać, oprócz daty jej doręczenia, kim jest odbiorca przesyłki. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie, brak jest w ogóle dowodu doręczenia stronie skarżącej ww. decyzji SKO, a wadliwość wykonania usługi pocztowej, potwierdziła [...] na skutek zgłoszonej przez SKO reklamacji. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że nie można przyjąć, by doręczenie wynikało z przedłożonego przez SKO wydruku ze strony internetowej emonitoring. [...] Taki wydruk nie stanowi bowiem dowodu doręczenia (pokwitowania) w rozumieniu przepisów O.p. W efekcie, na tle tak ukształtowanych okoliczności faktycznych sprawy, trudno uznać, że decyzja [...] nr SKO [...] weszła do obrotu prawnego. To zaś oznacza, że skarga na tę decyzję wniesiona przez A, jest przedwczesna. SKO winno zatem podjąć czynności w celu doręczenia wymienionej decyzji zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), o czym orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji). .