I SA/Wr 1318/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym, wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. wskazaną w osnowie niniejszego postanowienia, G. S. (zwana dalej skarżącą) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W uzasadnieniu wniosku, skarżąca podniosła, że zaległość podatkowa dotyczy zobowiązań spółki z o.o. "A" za lata 2003-2004 i jest ona znaczna – ponad 36 000,00 zł. Wskazała, że na jednorazową spłatę tej zaległości nie pozwala jej kwota miesięcznego wynagrodzenia, wynoszącego ok. 5 400,00 zł, z którego spłaca kredyt – ok. 1 300,00 zł miesięcznie (do spłaty pozostało ok. 40 000,00 zł) oraz, że ponosi wydatki na utrzymanie, w tym na wynajem lokalu mieszkalnego (1 150,00 zł), wyżywienie, na media, leki i inne. Jak dalej podała skarżąca, z uwagi na już zaciągnięty kredyt, nie ma możliwości zaciągnięcia kolejnego kredytu. W ocenie skarżącej, w jej przypadku, zachodzą szczególne względy uzasadniające skorzystanie z dobrodziejstwa instytucji wstrzymania wykonania aktu. Podniosła, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego skutkować będzie powstaniem znacznych dodatkowych kosztów egzekucyjnych, które spotęgują trudności w spłacie należności Skarbu Państwa, a egzekucja połączona byłaby z niewspółmiernymi trudnościami i groziłaby jej zbyt ciężkimi skutkami, zwłaszcza w przypadku wypowiedzenia umowy kredytowej przez bank. Do wniosku skarżąca dołączyła wyciąg z rachunku bankowego za okres od 4 sierpnia 2010 r. do 3 września 2010 r., z którego wynika wysokość jej miesięcznego wynagrodzenia (5 442,99 zł) oraz wysokość ponoszonych wydatków. Skarżąca przedłożyła dodatkowo szereg dokumentów na potrzeby postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od wpisu sądowego, w tym m. in. dwie decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław "X" z dnia [...] r. o nr [...] i [...], na mocy których rozłożono skarżącej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2003 i 2004, w tym również w zakresie objętym niniejszym postępowaniem, na [...] rat, z terminem płatności ostatniej raty wyznaczonym na dzień 1 czerwca 2011 r. oraz postanowienie tego organu z dnia [...] r. nr [...] o rozłożeniu na [...] rat kosztów egzekucyjnych, z terminem płatności ostatniej raty na 30 kwietnia 2011 r. Zgodnie z tymi dokumentami skarżąca poza wynagrodzeniem za pracę, uzyskuje z prowadzonej działalności kwotę 880,00 zł (netto), zaś roczny dochód z tej działalności w 2009 r. wyniósł 9 429,99 zł. Przy piśmie z dnia 12 grudnia 2010 r. skarżąca określiła miesięczne wydatki na łączną kwotę 8 184,81 zł, na którą składają się następujące kwoty: na czynsz najmu mieszkania – 1 200,00 zł, na media - 485,00 zł, na spłatę kredytu – 1 424,70 zł, wpłaty na fundusze inwestycyjne – 500,00 zł, na ubezpieczenie zdrowotne – 233,32 zł, na rzecz "B" – 361,79 zł, na żywność i odzież – ok. 1 300,00 zł, na bilet miesięczny – 80,00 zł, na pożyczkę mieszkaniową – 200,00 zł i na spłatę zadłużenia podatkowego – 2 600,00 zł. Ponadto z przesłanych dokumentów wynika, że wartość stanowiących własność skarżącej jednostek udziałowych w funduszach inwestycyjnych to kwota 14 746,90 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 stycznia 2011 r. prawomocnie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie, wskazując w uzasadnieniu, że jej sytuacja finansowa pozwala na uiszczenie wpisu sądowego w łącznej kwocie 3 442,00 zł. Sąd wskazał, że świetle osiąganych przez skarżącą dochodów, zdolności ponoszenia przez nią wydatków oraz dysponowania środkami na nabycie jednostek w funduszach inwestycyjnych i środkach ulokowanych w tych jednostkach, brak jest podstaw do uznania, że znajduje się ona w trudnej sytuacji materialnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku takowych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. Zaznaczenia również wymaga, że na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie uprawdopodobniła, by wykonanie zaskarżonej decyzji groziło jej niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na fakt, że organ podatkowy udzielił skarżącej ulgi podatkowej, rozkładając zapłatę ciążącego na niej zobowiązania podatkowego (zobowiązania głównego, odsetek) oraz kosztów egzekucyjnych na raty. Oznacza to zatem, że dopóki skarżąca będzie wywiązywała się z postanowień układu ratalnego, nie grozi jej egzekucja administracyjna. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wywiązuje się ze spłaty tychże rat, a zatem jej sytuacja finansowa pozwala na regulowanie tych zobowiązań. Tym samym, pomimo przedstawienia przez skarżącą obszernego materiału dowodowego w sprawie, brak jest podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła w chwili obecnej skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Na marginesie dodać należy, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a zatem z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.