I SA/Wr 1325/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku w zakresie zwrotu kosztów sądowych wraz z odsetkami w sprawie ze skargi Z.M. na postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia 5 czerwca 2009r. Nr [...] w przedmiocie nie wyrażenia zgody na umorzenie podatku od darowizny postanawia I. zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 ( słownie: sto ) złotych; II. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ( sygn. akt I SA/Wr 1325/09 ) oddalił skargę Z.M. na wymienione w sentencji postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia 5 czerwca 2009r. Od powyższego wyroku Z.M. złożył skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 marca 2012r. o sygn. akt II FSK 1868/10 uchylił powyższy wyrok Sadu I instancji i odrzucił skargę. Pismem z dnia 13 grudnia 2012r. skarżący wniósł o zwrot 470 zł wraz z odsetkami tytułem kosztów sądowych za całkowicie niepotrzebne posiedzenia Sądu z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.) Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 232 § 2 p.p.s.a.). Z uwagi na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012r. o sygn. akt II FSK 1868/10 uchylające zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2010 r. I SA/Wr 1325/09 i odrzucające skargę, uzasadnione jest jedynie żądanie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł i wydanie orzeczenia w tym przedmiocie. Natomiast odnośnie pozostałej żądanej kwoty tj. 370 zł -jak twierdzi skarżący- za całkowicie niepotrzebne posiedzenia Sądu, z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej, wniosek podlegał oddaleniu albowiem nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania, nie przysługuje zwrot kosztów. Wyjątki od tej zasady określa art. 200, 201, 203 i 204 powołanej ustawy poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. Stąd też w art. 209 tej ustawy przyjęto unormowanie, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionym wyżej postanowieniu z uwagi na treść rozstrzygnięcia wskazał, iż brak było podstaw do orzekania przez sąd kasacyjny o kosztach postępowania, z uwagi na art. 209 p.p.s.a. Natomiast Sąd I instancji, uwzględniając powołany na wstępie przepis art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązany jest wyłącznie do zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. W związku z powyższym uzasadnione jest żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania jakkolwiek nie w żądanej wysokości. Co się zaś tyczy wypłaty odsetek należy podkreślić, że w wiążącej Sąd ustawie p.p.s.a. brak jest przepisu prawa, który uprawniałby do wydawania orzeczeń w przedmiocie przyznania, bądź odmowy przyznania stronie postępowania sądowoadministracyjnego odsetek z tytułu zwłoki w wypłacie należnych jej kosztów sądowych. W tym miejscu wskazać należy, iż możliwość dochodzenia roszczeń z tytułu opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego przewiduje wyłącznie przepis art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Oznacza to, że roszczenie z tytułu należnych odsetek jest roszczeniem o charakterze cywilnoprawnym i jako takie może być dochodzone wyłącznie na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, a nie przed sądem administracyjnym. Sąd administracyjny jest sądem szczególnym, a możliwość stosowania w prowadzonym przez niego postępowaniu przepisów kodeksu cywilnego jest ograniczona i zawsze musi wynikać z konkretnego przepisu z zakresu prawa administracyjnego, który możliwość taką przewiduje. Ubocznie i już tylko tytułem wyjaśnienia warto wskazać, iż kwestią odsetek należnych z tytułu kosztów postępowania zasądzonych w prawomocnym orzeczeniu zajmował się Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 31 stycznia 1996 r., sygn. akt III CZP 1/96 (opubl. OSP 1998/4/83) wskazał, iż art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego nie ma zastosowania do zobowiązań pieniężnych z prawomocnego rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Tezę tę należy w zupełności odnieść także do prawomocnych rozstrzygnięć sądów administracyjnych o kosztach postępowania. Stąd w niniejszej sprawie Sąd postanowił, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o zwrocie wyłącznie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia.