I SA/Wr 1337/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od sprzedaży ze sprzedaży akcji wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: oddalić wniosek. Przedmiotem skargi M. J. w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] lutego 2015 r. ([...]) odmawiającą rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od sprzedaży ze sprzedaży akcji wraz z odsetkami za zwłokę. W piśmie procesowym, wniesionym w dniu 28 września 2015 r., skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zawieszenie na podstawie art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu przymusowego ściągnięcia zobowiązań podatkowych objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...] i [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że dokonano zajęć jego kont bankowych, pomimo, że sprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu nie została jeszcze rozstrzygnięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści ww. przepisu wynika, że przedmiotem orzekania sądu w ramach instytucji wstrzymania wykonania mogą być objęte jedynie "akty lub czynności", które podlegają zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a także te "akty", które zapadły w granicach sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia, pod warunkiem, że podlegają one wykonaniu. Z kolei, postępowanie egzekucyjne samo w sobie nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu, gdyż nie jest ono wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., w którym określono jakie działania administracji publicznej podlegają kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymieniono tam postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, wskazać należy, że wniosek skarżącego dotyczy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które – jak już powiedziano – nie może być przedmiotem kontroli sądu. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, tytuły wykonawcze na które skarżący powołuje się we wniosku, nie zostały wydane w granicach niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja dotyczy bowiem postępowania, w ramach którego rozpoznano wniosek skarżącego o rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Jako, że decyzja w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym nadających się do egzekucji (wykonania), decyzja taka nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym, nie może ona stanowić podstawy do wydania tytułu wykonawczego. W kwestii zaś zawieszenia postępowania egzekucyjnego Sąd wskazuje, że instytucja ta została uregulowana w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. - w skrócie: "u.p.e.a."). Z jej przepisów wynika, że postępowanie egzekucyjne zawiesić może organ egzekucyjny, a przesłanki zawieszenia zostały określone w art. 56 tej ustawy. Z kolei, wstrzymać postępowanie egzekucyjne może tylko organ na podstawie u.p.e.a. (por. postanowienie NSA z dnia 23 grudnia 2014 r. sygn. akt II FZ 1913/14, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, Sąd w ramach uprawnień przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie był władny do orzekania w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, zaś zaskarżona decyzja, z uwagi na jej charakter nie podlega wykonaniu. Tym samym, złożony przez skarżącego wniosek w tym przedmiocie podlegał oddaleniu, o czym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.