I SA/Wr 1350/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1stycznia 2006r. do 31 marca 2006r. oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania Sąd uwzględnił stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Skarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: SKO/Kolegium), po rozpoznaniu odwołania H. P. (dalej: podatnik/strona/ skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] r. nr [...] ustalającą za okres od [...] do [...] 2006 r. podatek od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] w wysokości [...] zł (w sentencji SKO błędnie określiło organ pierwszej instancji wskazując na osobę upoważnioną przez Prezydenta W. do podpisania w jego imieniu decyzji). Organ odwoławczy uzasadniał, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b/ ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm. - dalej: u.p.o.l.) podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne będące posiadaczami nieruchomości (ich części) stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego bez tytułu prawnego. Wskazał organ, że podatnik [...] r. zawarł z Gminą W. umowę dzierżawy w/w nieruchomości, która wygasła z dniem [...] r. Dalej SKO zauważyło, iż w sprawie należało rozstrzygnąć, czy po wygaśnięciu umowy strona nadal była w posiadaniu nieruchomości (bezumownie). Kolegium stwierdziło, że w piśmie z [...] r. (data wpływu do organu [...] ) podatnik zwrócił się z prośbą o przedłużenie umowy dzierżawy do czasu ustalenia jego praw do nieruchomości. Dodało, iż pomimo że prośba ta została załatwiona odmownie to jednak stronie zezwolono na bezumowne korzystanie z nieruchomości, zobowiązując ją do uiszczania z tego tytułu stosownych opłat. Zauważył organ, że po wygaśnięciu umowy dzierżawy podatnik podjął działania w celu uzyskania prawa wieczystego użytkowania nieruchomości. Według organu, strona - od momentu wygaśnięcia umowy - była posiadaczem spornej nieruchomości bez tytułu prawnego, obowiązanym do opłacania podatku od nieruchomości. Za sprzeczne z ustalonym stanem faktycznym potraktowano stanowisko podatnika, jakoby ten - po rozwiązaniu umowy - opuścił nieruchomość. Zdaniem Kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż po upływie terminu obowiązywania umowy nieruchomość nadal znajdowała się w posiadaniu strony. SKO podniosło, że podatnik nie wydał nieruchomości (nie podpisał protokołu zdawczo-odbiorczego), mimo wielokrotnie wyznaczanych przez Gminę terminów dla dokonania tej czynności. Podkreślił organ, iż [...] r. strona przedłożyła w organie podatkowym - uzupełniony [...] - wykaz nieruchomości do opodatkowania, w którym ujęła także sporną nieruchomość. Powyższe - w opinii Kolegium - potwierdza, że po dacie wygaśnięcia umowy podatnik nadal uważał się za zobowiązanego do regulowania podatku z tytułu posiadania tej nieruchomości. Wskazał organ, iż w sprawie nie bez znaczenia pozostaje pismo pełnomocnika strony w postępowaniu sądowym, w którym zakwestionowano pismo Urzędu Miejskiego we W. z dnia [...] r., wyznaczające kolejny termin sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego. W piśmie tym wezwanie do opuszczenia nieruchomości i sporządzenia protokołu uznano za naruszenie postanowienia Sądu Okręgowego we W. z [...] r. w sprawie zabezpieczenia powództwa w przedmiocie zakazu sprzedaży spornej działki przez Gminę W. (pozwaną). W opinii organu pismo to potwierdza fakt dalszego, już bezumownego, zajmowania nieruchomości przez podatnika. Podniosło SKO, że o tym, iż strona będzie traktowana jak posiadacz nieruchomości bez tytułu prawnego, do czasu jej protokolarnego wydania, Urząd Miejski W. informował wielokrotnie. Zaznaczył organ, że [...] r. dokonano jednostronnego - bez udziału podatnika - przejęcia nieruchomości. Kolegium uznało, iż posiadaczem spornej nieruchomości strona przestała być dopiero [...] r., natomiast podatnikiem podatku od nieruchomości [...] r. Odnosząc się do powołanego w odwołaniu pisma z dnia [...] r. organ stwierdził, że nie przesądza ono o opuszczeniu nieruchomości przez podatnika. Zauważył, iż w treści pisma strona wprost wskazała, że zakończyła działalność na tym terenie (czego organy podatkowe nie kwestionują), zabrała prawie wszystkie rzeczy, pozostawiając tylko ciężkie i gabarytowe urządzenia w 60 metrowym pomieszczeniu. Podatnik przyznał także, iż opłaca faktury wystawione za bezumowne korzystanie z nieruchomości, mimo że ma wątpliwości, czy zostały one prawidłowo sporządzone. Podsumowano, iż w okresie [...] r. na stronie spoczywał obowiązek podatkowy z tytułu posiadania nieruchomości bez tytułu prawnego. W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji Kolegium w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji tej zarzuciła pominięcie (niezałączenie do akt sprawy) dowodu w postaci pisma z [...] r., w którym wyraziła ona wolę przekazania nieruchomości prosząc o wyznaczenie terminu jej protokolarnego przejęcia. Drugi zarzut dotyczył nieuwzględnienia dowodu z zeznań składanych przez świadka T. Ł. na rozprawie [...] r. Skarżący dowodził, że [...] r. zaprzestał prowadzenia na spornym gruncie działalności gospodarczej. Wskazał, iż wielokrotnie stawiał się w siedzibie Gminy zgłaszając fakt opuszczenia nieruchomości i żądając wyznaczenia terminu jej protokolarnego przejęcia, co potwierdzają zeznania T. Ł. Podsumował podatnik, że bezpodstawne uznanie, iż z dniem [...] r. nie opuścił on nieruchomości oraz błędne przyjęcie, iż nieruchomość tę posiadał bez tytułu prawnego, winno skutkować uchyleniem objętej skargą decyzji. W uzupełnieniu skargi, działając przez pełnomocnika, skarżący dodatkowo zarzucił skarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. a) art. 122, 187 § 1, 191 i 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) polegające na wydaniu decyzji w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe; b) art. 120 O.p. w związku z dotyczącym 2003 r. wyrokiem WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2007 r. stwierdzającym, że wydający decyzję organ naruszył w sposób rażący prawo materialne i procesowe; 3) przepisów prawa materialnego, tzn. art. 5 ust. 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., wskutek ich błędnej wykładni i wydania decyzji za 2006 r., w której ustalono podatek należny od nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą. Wskazano, że w sprawie bezpodstawnie uznano podatnika za bezumownego posiadacza nieruchomości w sytuacji braku konstytutywnego elementu posiadania, tj. - obok władztwa nad rzeczą - woli wykonywania tego władztwa. Przyjęto, iż pozostawienie rzeczy nie stanowi o zamiarze dalszego korzystania z nieruchomości, skoro były to rzeczy trwale związane z nieruchomością i jako takie przeszły one na własność właściciela gruntu. Skarżący dodał, że wielokrotnie zgłaszał zamiar korzystania z nieruchomości na podstawie umowy użytkowania wieczystego (ewentualnie dalszej dzierżawy), nigdy zaś bezumownie. Według strony, znajdująca się w aktach sprawy kserokopia skargi z [...] r. (jej treść) potwierdza jej wolę natychmiastowego przekazania nieruchomości Gminie W. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane przez skarżącego zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. W sprawie przedmiot sporu dotyczy oceny, czy w zaistniałym stanie faktycznym, w badanym okresie, na stronie ciążył obowiązek w podatku od nieruchomości z tytułu posiadania - bez tytułu prawnego - nieruchomości stanowiącej własność Gminy W. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że w sprawie dokonano właściwie wymiaru podatku od nieruchomości za okres od [...] 2006 r. Zdaniem Sądu, w sytuacji podatnika zaistniały przesłanki podmiotowo - przedmiotowe dla objęcia go obowiązkiem podatkowym. Także samo ustalenie wysokości podatku (kwalifikacja nieruchomości do gruntów i budynków pozostałych, przyjęta powierzchnia, zastosowane stawki, okres naliczenia podatku) jest prawidłowe. Dalej Sąd zauważa, iż materialno - prawną podstawę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b/ u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. Zgodnie z jego treścią, podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne, będące posiadaczami nieruchomości (ich części) lub obiektów budowlanych (ich części), stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie jest bez tytułu prawnego. Jak wynika z niewątpliwie - według Sądu - ustalonego stanu faktycznego skarżący [...] r. zawarł z Gminą W. umowę dzierżawy nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] . Umowę tę Gmina wypowiedziała z dniem [...] r., ze skutkiem na dzień [...] r. W wypowiedzeniu poinformowano stronę, iż o terminie przekazania nieruchomości protokołem zdawczo - odbiorczym zostanie ona powiadomiona odrębnym pismem (jednocześnie poproszono stronę o zakończenie działalności gospodarczej, usunięcie przedmiotów stanowiących jej własność i opuszczenie gruntu do dnia [...] r.). Pismami z [...], [...] i [...] r. podatnik zwrócił się do Gminy W. o anulowanie rozwiązania umowy dzierżawy (o przedłużenie umowy do czasu wyjaśnienia jego praw do w/w nieruchomości), prosząc zarazem o ustanowienie na jego rzecz prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z przeniesieniem na niego własności budynków. Pismem z [...] r. powiadomiono stronę, że kwestia przesunięcia terminu protokolarnego przejęcia nieruchomości zostanie rozpatrzona po uzyskaniu informacji dotyczących zaawansowania procedury przygotowywania nieruchomości do zbycia. Jednocześnie wskazano, iż do czasu wyjaśnienia sprawy podatnik jest obowiązany do uiszczania opłat za korzystanie z nieruchomości na warunkach ustalonych w rozwiązanej umowie dzierżawy. Z korespondencji między stroną a Gminą W. wyraźnie wynika, że Gmina, mimo upływu terminu wypowiedzenia umowy dzierżawy, idąc niejako "na rękę" skarżącemu, podejmowała szereg starań celem wyjaśnienia, czy możliwe jest uwzględnienie jego propozycji i ustanowienie prawa wieczystego użytkowania gruntu (patrz: wydany w następstwie skargi podatnika wyrok Sądu z 18 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1187/08). Zdaniem Sądu, powyższe wskazuje, iż od chwili otrzymania wypowiedzenia skarżący zgłaszał gotowość dalszego korzystania z nieruchomości, z czym wiązało się opóźnienie w jej przejęciu przez Gminę W. Pozostawał on także we władaniu sporną nieruchomością, zajmując jej część w celu magazynowania należących do niego urządzeń (opłacał również stosowny czynsz). W 2001 r. strona zadeklarowała ponadto tę nieruchomość, jako jej posiadacz, do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Mając na uwadze powyższe, brak jest podstaw do czynienia Gminie W. zarzutu, że nie wyznaczyła w 2000 r. terminu protokolarnego odebrania nieruchomości, skoro Gmina ta - uwzględniając interes skarżącego - podjęła starania mające na celu wyjaśnienie sytuacji podatnika pod kątem ewentualnego uwzględnienia jego propozycji. Dalej Sąd stwierdza, że podatnik, jako posiadacz - bez tytułu prawnego - nieruchomości będącej własnością Gminy W. był obowiązany do opłacania, także w okresie od [...] 2006 r., podatku od nieruchomości na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b/ u.p.o.l. W świetle regulacji art. 336 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm. - dalej: KC) posiadanie wymaga równoczesnego spełnienia dwóch elementów: faktycznego władania rzeczą (corpus) oraz zamiaru/woli posiadania (animus). Zdaniem Sądu, w sytuacji skarżącego zaistniały równocześnie oba w/w elementy cywilistycznej konstrukcji posiadania. I tak, podatnik nie wydając, pomimo wezwań z dnia [...] r., [...] r. oraz [...] r., nieruchomości właścicielowi (Gminie W.) wyraził jednoznacznie swoją wolę władania przedmiotową nieruchomością. Podkreślenia wymaga, że doręczone skutecznie skarżącemu wezwanie z [...] r., wzywające do wydania właścicielowi w dniu [...] tego roku protokołem zdawczo-odbiorczym nieruchomości, na które to wezwanie podatnik nie stawił się, dowodzi niewątpliwie, iż skarżący w dalszym ciągu, pomimo rozwiązania umowy dzierżawy w 2000 r., wyrażał wolę (animus/czynnik psychiczny) posiadania nieruchomości. Na fakt władania przez niego nieruchomością (corpus/element fizyczny) wskazuje natomiast to, że nie wydał on nieruchomości właścicielowi. Stwierdzić należy, iż nie stawiając się w kolejnych terminach wyznaczonych dla protokolarnego przejęcia spornej nieruchomości oraz nie wydając jej właścicielowi skarżący manifestował swoje wewnętrzne i zewnętrze przejawy posiadania tejże nieruchomości (atrybuty posiadania wynikające z art. 336 KC). Odnośnie powyższego zaakcentowania wymaga, że dla istnienia posiadania nie jest konieczne rzeczywiste korzystanie z rzeczy, lecz sama możliwość takiego korzystania (teza z wyroku SN z 3 czerwca 1966 r., sygn. akt III CR 108/66). Posiadaczem nieruchomości jest nie tylko ten, kto efektywnie wykonuje nad nią władztwo, lecz również ten, kto ma tylko możliwość wykonywania tego władztwa, choćby z tej możliwości nie korzystał (postanowienie SN z 7 maja 1986 r., sygn. akt III CRN 60/86). Także zaprzestanie działalności gospodarczej na nieruchomości nie może być utożsamiane z brakiem jej posiadania. Zauważenia wymaga, iż o tym, że będzie on traktowany jako bezumowny posiadacz nieruchomości do czasu jej protokolarnego wydania właścicielowi (Gminie W.) podatnik był informowany pismami z dnia [...] r., [...] r. oraz [...] r. Odnosząc się wprost do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia regulacji procesowych zawartych w art. 122, 187 § 1, 191 i 210 § 4 O.p. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wyczerpujący dla uznania, iż w okresie, którego dokonany zaskarżoną decyzją wymiar dotyczy, podatnik wyrażał wolę posiadania i faktycznie posiadał sporną w sprawie nieruchomość. Z akt sprawy wynika także m. in., iż skarżący utrzymywał nieruchomość w stanie zamkniętym, co potwierdzają zapisy sporządzone przez pracowników organu, którzy stawiali się w ustalonych terminach celem sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego i przejęcia nieruchomości (przynajmniej do 2004 r. na budynkach znajdujących się na terenie nieruchomości widniał również jego szyld). Wolę posiadania nieruchomości podatnik przejawiał niewątpliwie nie stawiając się w ustanowionych celem przekazania nieruchomości (sporządzenia i podpisania protokołu zdawczo - odbiorczego) terminach. Zauważyć trzeba, że skarżący pozostawił na posesji "ciężkie i gabarytowe urządzenia" zmagazynowane w 60 metrowym pomieszczeniu, które to urządzenia miał zamiar zmontować ponownie w przypadku przekazania mu nieruchomości w użytkowanie wieczyste (oświadczenie strony zawarte w piśmie z [...] r.). Z oświadczenia podatnika nie wynikało, wbrew temu co twierdzi pełnomocnik, aby w/w urządzenia zostały porzucone, jako trwale związane z nieruchomością, celem ich przejęcia na własność przez właściciela gruntu. Sąd nie stwierdził także, aby w trakcie prowadzonego postępowania podatnik wnioskował o przeprowadzenie na okoliczność braku bezumownego posiadania przez niego nieruchomości dodatkowych czynności dowodowo-wyjaśniających (oględzin, dowodów z zeznań świadków). W związku z powyższym, mając na uwadze zebrany kompleksowo materiał dowodowy, Sąd stwierdza, że organy podatkowe dokonały w sprawie prawidłowej oceny uznając, że w badanym okresie skarżący posiadał będącą własnością Gminy W. nieruchomość bez tytułu prawnego, wyczerpując - określone w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b/ u.p.o.l. - znamiona do objęcia go opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Ocena ta czyni zadość zasadzie wyrażonej w art. 191 O.p. (zasadzie swobodnej oceny dowodów). Zdaniem Sądu, w sprawie nie można skutecznie postawić organom zarzutu naruszenia tej zasady poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego. W opinii Sądu, wydane w sprawie - w obu instancjach - decyzje zawierają wszelkie przewidziane prawem elementy, określone w art. 210 § 1 pkt 1-8 O.p. Uzasadnienia tych decyzji stanowią wykonanie regulacji § 4 art. 210 O.p. Wskazują one udowodnione fakty, wyjaśniają podstawę prawną podjętych decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z powyższym za pozbawiony podstaw należy uznać zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 210 § 4 O.p. Sąd zauważa również, że datowana na [...] r. skarga podatnika na bezczynność organu, który zwlekał z odbiorem nieruchomości, jako sprawa odrębna, nie może być przedmiotem rozpoznania w sprawie. Na fakt, że sporna nieruchomość nie była użytkowana przez podatnika (nie była w jego posiadaniu w okresie badanym) nie wskazuje oczywiście to, że od 2002 r. Gmina W. nie wnosiła roszczeń odnośnie uiszczenia opłat z tytułu korzystania z nieruchomości. Wskazania natomiast wymaga, iż gminny organ podatkowy "przypominał" podatnikowi o obowiązku zapłaty podatku w następstwie bezumownego korzystania z nieruchomości ustalając mu za lata 2000-2006, tj. do momentu jednostronnego przejęcia przez Gminę nieruchomości, wymiar podatku. Skład orzekający zauważa, że podatnik faktycznie w 2000 r. zwracał się do Gminy o przejęcie nieruchomości (m. in. w piśmie/skardze z [...] r.). Powyższe jednak nie ma wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Po tym bowiem okresie skarżący - żądając ustanowienia na jego rzecz prawa wieczystego użytkowania gruntu bez przetargu (ew. przedłużenia umowy dzierżawy) - nie tylko że nie wnioskował o przejęcie nieruchomości, wyrażając wolę jej posiadania, ale także ignorował kolejne terminy wyznaczone przez Gminę celem przejęcia nieruchomości (patrz: znajdujące się w aktach administracyjnych wezwania z dnia [...] r., [...] r., [...] r.). Bez znaczenia dla sprawy pozostaje brak w aktach sprawy oryginału pisma (skargi) z [...] r., w którym to piśmie skarżący - wyrażając wolę oddania nieruchomości - wskazuje na bezczynność organów Gminy, które nie dokonują odbioru nieruchomości (nie wyznaczają terminu odbioru). I tak, o czym była mowa wyżej, w latach 2001-2006 r. podatnik tej woli nie podtrzymywał. Ponadto należy zauważyć, iż oryginał pisma pozostawiono w aktach odrębnej sprawy (dotyczącej skargi na bezczynność organu). Podobnie rzecz się ma z dowodem z zeznań świadka T. Ł. (Zastępcy Dyrektora Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miejskiego), który w związku z tym, że nie kierował odpowiednim wydziałem nie potrafił wyjaśnić, dlaczego do końca okresu wypowiedzenia umowy podatnik nie został wezwany do protokolarnego oddania nieruchomości. Tym samym należy przyjąć, że w/w dowody nie miały żadnego wpływu na ustalenie, czy w okresie od [...] r. do [...] r. skarżący bezumownie posiadał nieruchomość, będąc z tego tytułu obowiązanym do opłacania podatku od nieruchomości. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają również odręczne notatki Prezydenta W. sporządzone na oryginale skargi i zawierające dyspozycje co do dalszego postępowania w sprawie. Oczywiście chybiony jest zarzut wskazujący na naruszenie normy art. 120 O.p. Sąd stwierdza bowiem, iż skarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach prawa procesowego, jak i materialnego. Nie może stanowić naruszenia tej regulacji także fakt pominięcia przez orzekające w sprawie organy stanowiska tutejszego Sądu zawartego w wyroku z 19 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Wr 1240/07), w którym to wyroku rozpoznano skargę strony na decyzję dotyczącą podatku za 2003 r. Zauważenia wymaga, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie (podkreślenie Sądu) ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Tym samym stwierdzić trzeba, iż w rozpoznawanej - odrębnej od rozstrzygniętej w/w wyrokiem - sprawie organ (również Sąd), nie był związany stanowiskiem Sądu wyrażonym w tym wyroku (dotyczącym podatku za rok 2003). Zaakcentowania wymaga, że sprawa zakończona powołanym wyrokiem obejmowała nie wymiar zobowiązania w podatku za 2003 r., lecz odmowę stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie tego wymiaru, a więc tryb nadzwyczajny (inne zagadnienie prawne), w ramach którego dokonuje się oceny sprawy pod innym kątem i w oparciu o odrębne regulacje prawne. Rozpoznając sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez orzekające w sprawie organy regulacji art. 5 ust. 3 u.p.o.l., którego to naruszenia skarżący dopatruje się w ustaleniu podatku od nieruchomości według stawek przewidzianych dla sytuacji, w której przedmiot opodatkowania (nieruchomość) jest wykorzystywany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przyjmując, że podatnik faktycznie w 2006 r. nie wykorzystywał spornej nieruchomości do celów działalności gospodarczej, w sprawie prawidłowo zastosowano stawki podatku dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych, zgodnie z uregulowaniami art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c/ oraz pkt 2 lit. e/ u.p.o.l. Sąd zauważa natomiast, iż przewidziana w ust. 2-4 kompetencja rady gminy dla różnicowania stawek określonych w ust. 1, pozostawiona została uznaniu tego organu ("rada gminy może zróżnicować"). A zatem nieskorzystanie przez organ gminy z uprawnienia przewidzianego m. in. z art. 5 ust. 3 u.p.o.l. nie stanowi oczywiście naruszenia tego przepisu poprzez błędną jego wykładnię, a co zarzuca skarżący. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez organ podatkowy regulacji art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię, w sytuacji, gdy ustawa podatkowa nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej. Pomimo iż nie wynika to z uzasadnienia zarzutu, Sąd domniemywa, że skarżący miał na myśli, stanowiący materialną podstawą orzekania przez organy podatkowe, przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b/ u.p.d.p. Oczywistą bezzasadność tego zarzutu potwierdza argumentacja zawarta wyżej, z której wynika, że przepis ten został przez organy podatkowe pierwotnie należycie zinterpretowany a następnie właściwie zastosowany do sytuacji podatnika. Sąd zauważa, iż - załączonym do akt sprawy - prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego we W. z [...] r. (sygn. akt [...]), oddalając apelację strony, zasądzono od skarżącego na rzecz Gminy W. odszkodowanie za korzystanie bez tytułu prawnego - w poszczególnych okresach roku 2000 i 2001 - z nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] we W. Z treści wyroku wynika, że podatnik władał tą nieruchomością do marca 2006 r., a więc do momentu jednostronnego, komisyjnego przejęcia jej przez Gminę W., a także iż był on zainteresowany utrzymaniem posiadania tej nieruchomości (str. 12 wyroku). Wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.