I SA/Wr 1366/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w dniu 02 grudnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...] , w której organ pierwszej instancji określił "A" sp. z o.o. w K. (dalej skarżąca) nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2010 r. w wysokości 1.722 zł. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu 20 grudnia 2010 r. złożyła deklarację VAT-7 za listopad 2010 r., wykazując w niej kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 1.722 zł. Natomiast w dniu 23 grudnia 2010 r. złożyła korektę tej deklaracji, w której wykazała jako nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym kwotę 8.489 zł, w tym: - 6.767 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie sześćdziesięciu dni; - 1.722 zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Skarżąca załączyła do korekty pisemne wyjaśnienie, zgodnie z którym skorygowała podatek naliczony dotyczący leasingu samochodu osobowego, wykorzystywanego do działalności gospodarczej, w związku z zapadnięciem wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie Magoora sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. ( C-414/07 ). Korekta ta uwzględniała obok podatku naliczonego od zakupu samochodu, czynsz "0" a także zakup paliwa za listopad 2010 r. w pełnej wysokości. Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] , określił skarżącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 1.722 zł,. W uzasadnieniu decyzji podał , że przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów, obowiązujące w Polsce po dniu akcesji do Unii Europejskiej, nie rozszerzają zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń tego prawa i wobec tego nie sprzeciwiają się zasadzie "standstill", ustanowionej w art. 176 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L. 347 ze zm.). Z tego względu organ odmówił spółce możliwości odliczenia podatku od towarów i usług od zakupu samochodów (lub rat leasingowych), jak i możliwości odliczenia zakupu paliwa. W odwołaniu wniesionym przez skarżącą podniosła ona, że podniosła, że organ pierwszej instancji powinien w sprawie zastosować wprost art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, który to w oparciu o zasadę neutralności podatku, statuuje fundamentalne prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów, jeżeli tylko istnieje związek między wydatkiem a prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Powołując się dalej na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżąca stwierdziła, że w stanie prawnym obowiązującym od 2004 r. do 2010 r. podatnikom przysługiwało pełne prawo do odliczeń podatku od zakupu paliwa do wszelkich samochodów w związku z nieobowiązywaniem przepisów art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług . W związku z tym, że przepisy, które weszły w życie w dniu 01 maja 2004 r., w zakresie ograniczeń większych niż istniejące w dniu 30 kwietnia 2004 r., sprzeciwiają się prawu wspólnotowemu i nie powinny mieć zatem zastosowania w polskim porządku prawnym. Natomiast wprowadzenie ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z zakupem, ratami leasingowymi i paliwem, a dotyczące samochodów o ładowności do 3,5 t, w tym osobowych, było możliwe w związku z uzyskanym przez Polskę zezwolenia na okresowe zastosowanie takiego ograniczenia. Zezwolenie to obejmuje jednak okres od 01 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r., nie dotyczy natomiast ono okresu od 01 maja 2004 r. do 31 grudnia 2010 r. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podnosząc, że art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług wcale nie ograniczył uprawnień podatników w zakresie odliczenia podatku, ale jest w istocie korzystniejszy od uregulowań obowiązujących do czasu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, kiedy to obowiązywał całkowity zakaz odliczania podatku naliczonego związanym z nabyciem lub użytkowaniem, na podstawie umowy leasingu, samochodu osobowego. Organ odwoławczy uznał wobec tego, że sytuacja skarżącej nie uległa pogorszeniu, a jedynie ta przesłanka uzasadniałaby odmowę zastosowania przepisu krajowego na rzecz regulacji wspólnotowej. W skardze z dnia 26 lipca 2011 r. skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej we W. oraz poprzedzającej je decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. naruszenie: - art. 121, art. 122, art. 124 ustawy Ordynacji podatkowej, przez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich działań niezbędnych do dokładnego zastosowania przepisów podatkowych unijnych, jak i zaniechanie zastosowania przepisów wewnętrznych w przedstawionym stanie faktycznym. Brak w uzasadnieniach decyzji organów, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji analizy sprawy, z uwzględnieniem oceny obowiązującego w latach 2004-2010 - prawa wewnętrznego, w związku z przekroczeniem przez państwo polskie granic dopuszczalnych ograniczeń wyznaczonych przez art. 17 ust.6 akapit drugi VI Dyrektywy VAT; - art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE, poprzez nie zastosowanie bezpośrednio przepisu prawa unijnego, zważywszy, że prawo wewnętrzne nie reguluje tej kwestii, gdyż obowiązujące przepisy zostały wprowadzone do polskiego porządku prawnego z przekroczeniem klauzuli stałości z art. 17 ust.6 akapit drugi VI Dyrektywy VAT; - w konsekwencji, błędne zastosowanie art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym od 22 sierpnia 2005r.), pomimo konieczności pominięcia stosowania art. 86 ust 3 i 7, który powodując ograniczenie do odliczenia podatku od towarów i usług, a jest sprzeczny z prawem unijnym. Podnosząc powyższe wskazała, że zaskarżone decyzje spowodowały nieuzasadnione ograniczenie odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zapłaty czynszów leasingowych od samochodu osobowego, który jest wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej związanej z wykonywaniem czynności opodatkowanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wprawdzie w omawianym art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże zdaniem Sądu nie wyłącza to możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne i toczące się w związku z nim postępowanie przed tym właśnie sądem, jeżeli problematyczne zagadnienie prawne w obu sprawach jest tożsame. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym, zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W dniu 17 grudnia 2010 r. Hoge Raad der Nederlanden wystąpiło do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w związku ze sprawą pomiędzy T.G. van Laarhoven a Staatssecretaris van Financiën TSUE, przedstawiając do rozstrzygnięcia pytania: 1) "Czy są sprzeczne z art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy zmiany wprowadzone do uregulowania takiego jak rozpatrywane w niniejszym przypadku, w drodze których wprowadzenia państwo członkowskie zamierzało skorzystać z przewidzianej w tym przepisie możliwości (utrzymania w mocy) wyłączenia odliczania w przypadku określonych towarów i usług, jeśli wskutek tych zmian w większości przypadków zwiększyła się kwota wyłączona z możliwości odliczenia, lecz zostały zachowane logika i systematyka tego ograniczającego możliwość odliczenia przepisu?" 2) "Jeśli na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy sędzia krajowy nie może stosować uregulowania ograniczającego możliwość odliczania jako całości, czy też wystarczy, że nie będzie on uwzględniał tego uregulowania o tyle, o ile rozszerza ono zakres stosowania wyłączenia lub ograniczenia istniejącego w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy?" W ocenie Sądu, odpowiedź na powyższe pytania będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy z uwagi na tożsamość zagadnienia przedstawionego w tych pytaniach i kwestii spornej między stronami tej sprawy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na wskazane pytanie prejudycjalne (sprawa C-594/10).