I SA/Wr 1368/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Marta Pająkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia 4 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2000r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia 4 czerwca 2007 r. Nr [...], który po rozpoznaniu zażalenia wniesionego w dniu 18.04.2007 r. przez B. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. w S. G. reprezentowanego przez M. S. - doradcę podatkowego, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 16.04.2007 r., Nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku strony w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. w kwocie 485.036 zł. W dniu 6 grudnia 2006 r. B. S. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. (pismo z dnia 5.12.2006 r.) o "dokonanie zwrotu kwoty 485.036 zł podatku od towarów i usług na rachunek bankowy podatnika wynikającej z deklaracji VAT za styczeń 2000 r. wraz z należnym oprocentowaniem". Strona podstawę swojego żądania oparła na art. 21 ust 4 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) dalej skrót uptu, złożonej deklaracji za styczeń 2000 r. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 15.03.2000 r. Nr [...] na podstawie, której ograniczył należną kwotę zwrotu do 16 zł do dnia 21.03.2000 r., zaś pozostała kwota 485.052 zł miała zostać zwrócona dnia 18.05.2000 r. W kolejnym piśmie z 2.04.2007 r. wnioskodawca podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zobowiązany jest zwrócić pozostałą kwotę podatku w wysokości 485.036 zł wynikającą z wydanej przez siebie decyzji wraz z odsetkami za zwłokę. Naczelnik Urzędu Skarbowego po rozpatrzeniu powyższego wniosku podatnika postanowieniem z dnia 16.04.2007 r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. w kwocie 485.036 zł. W uzasadnieniu podał, że żądany zwrot podatku od towarów i usług przez podatnika wynika ze złożonej deklaracji VAT 7 za miesiąc styczeń 2000 r. i nie jest kwestionowana prawidłowość i zasadność deklarowanego zwrotu. Jako że kwota zwrotu różnicy podatku przekroczyła kwotę wynoszącą 22 % całości obrotu opodatkowanego stawką 7 % zgodnie z art. 21 ust. 4 uptu, decyzją z dnia 15.03.2000 r. Nr [...] Urząd Skarbowy ograniczył należną kwotę zwrotu do 16 zł do dnia 21.03.2000 r. Pozostała natomiast kwota 485.052 zł, która miała być zwrócona 18.05.2000 r., została decyzją z dnia 11.05.2000 r. Nr [...] Urzędu Skarbowego zabezpieczona na majątku podatnika w wysokości przybliżonej kwoty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lata 1998 – 1999 i przekazana na rachunek depozytowy organu egzekucyjnego. Z dniem 28.08.2003 r. zgromadzone środki pieniężne na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego w kwocie głównej 570.874,22 zł wraz z oprocentowaniem w kwocie 59.883,96 zł zostały zaliczone postanowieniem z dnia 18.10.2005 r. Nr [...] na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych w łącznej kwocie 218.429,40 zł oraz w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 412.328,78 zł. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i tym samym nie wystąpiła prawnie skuteczna możliwość zwrotu podatku VAT, ponieważ była objęta zajęciem przez organ egzekucyjny. Przekazanie kwoty 485.032 zł nastąpiło w terminie, co potwierdził NSA w wyroku I SA/Wr 1309/01 oddalając skargę B. S. w przedmiocie oprocentowania z tytułu nie zwróconej różnicy podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2000 r. B. S. reprezentowany przez M. S. - doradcę podatkowego złożył zażalenie - pismo z dnia 18 kwietnia 2007 r., w którym wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie przepisów art. 21 ust. 4 i ust. 6 uptu, oraz art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie dokonanie zwrotu "należnej różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika". W uzasadnieniu podał, że z treści art. 21 ust. 4 i ust. 6 uptu, jak i z decyzji wydanej przez organ podatkowy I instancji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie ograniczenia żądanego zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za styczeń 2000 r. wynika obowiązek jego zwrotu na rachunek bankowy podatnika przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Pełnomocnik strony podniósł, że podatnikowi nie zwrócono podatku w wysokości 485.052 zł. Stwierdza, że zaliczenie z urzędu należnego zwrotu podatku na zaległe zobowiązania podatkowe mogło nastąpić tylko przy spełnieniu następujących warunków: - w terminie zwrotu podatku istniałyby zaległe zobowiązania podatkowe; - Naczelnik Urzędu dokonałby zwrotu na rachunek bankowy podatnika i dopiero z tego rachunku (...) mógłby dokonać zajęcia zaległości w podatkach. Z uwagi na fakt, że w terminie zwrotu różnicy podatku nie istniała żadna zaległość podatkowa, zaś na rachunek bankowy podatnika nie wpłynęła należna kwota zwrotu, organ podatkowy naruszył powyższe przepisy. W końcowej części zażalenia pełnomocnik stwierdza, że "Strona, składając przedmiotowy wniosek nie żądała wszczęcia postępowania w sprawie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r., lecz wniosek o wykonanie decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 15 marca 2000 r. nr [...]." Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia 4 czerwca 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 16.04.2007 r., Nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania postanowienia z wniosku strony. W motywach podał, że brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na treść art. 165 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm.) określającego podstawy odmowy wszczęcia postępowania, która uzasadnia wydanie postanowienia o tej treści w sytuacji gdy w sprawie zapadła już decyzja. Analizując bowiem zawartość wniosku z dnia 6.12.2006 r. złożonego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. odnośnie: - dokonania zwrotu na rachunek bankowy podatnika kwoty 485.036 zł, stanowiącej część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej przez stronę w deklaracji VAT-7 za m-c styczeń 2000 r., której termin zwrotu został przedłużony decyzją Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 15 marca 2000 r., nr [...], - zapłaty należnego oprocentowania od tej kwoty oraz materiału zgromadzonego w sprawie, organ odwoławczy uznał, że kwestie będące przedmiotem żądania zostały już rozstrzygnięte prawomocnymi wyrokami sądowymi lub orzeczeniami administracyjnymi mającymi charakter ostateczny i prawomocny. Wskazano, że zwrot różnicy podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r., którego domaga się podatnik, został przez organ podatkowy I instancji dokonany poprzez zarachowanie (postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 18.10.2005 r. nr [...]) kwoty tego zwrotu (tj. środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego w wyniku zajęcia ich na mocy decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 11 maja 2000 r. nr [...] utrzymanej w mocy przez Izbę Skarbową decyzją z dnia 1 sierpnia 2000 r. nr [...], od której oddalono skargę prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 26 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA/2005/2000), na poczet zaległości podatkowych strony. Podzielając więc prawidłowość ustaleń organu I instancji, że postępowanie w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. zostało zakończone aktem administracyjnym mającym charakter ostateczny i prawomocny, a ponadto oparte na wcześniejszych rozstrzygnięciach posiadających ten walor uznano, że zaistniała przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w tej samej sprawie. W kwestii żądanego przez stronę oprocentowania organ odwoławczy wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA/Wr 1309/01 oddalił skargę na decyzją Izby Skarbowej z dnia 28.03.2001 r., utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Z. Ś. odmawiającą żądanego przez stronę wnioskiem z dnia 4.07. 2000 r. określenia wysokości należnego oprocentowania. W orzeczeniu tym dokonał także oceny dopuszczalności dokonania zajęcia kwoty zwrotu za m-c styczeń 2000 r. w wysokości 485.036 zł na poczet kwot przybliżonych zobowiązań podatkowych z tytułu zaległego podatku od towarów i usług za lata 1998 i 1999, określonych decyzją Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 11 maja 2000 r., nr [...], stwierdzając (str. 6 wyroku), że "Urząd Skarbowy nie uchybił terminom przyjętym we wspomnianej na wstępie decyzji z dnia 15 marca 2000 r., gdyż wypłacił część kwoty (16 zł) w dniu 21 marca 2000 r. zaś pozostała część, tj. 485.036.00 zł została w dniu 15 maja 2000 r. zajęta w wykonaniu wydanej odrębnie decyzji o zabezpieczeniu na majątku podatnika przybliżonej kwoty zaległości podatkowej podatku od towarów i usług za lata 1998-1999 i przekazana na rachunek depozytowy organu egzekucyjnego. W odrębnych postępowaniach Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokami z dnia 26 czerwca 2001 r., oddalił skargi B. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2000 r. (nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia przyszłego zobowiązania w podatku od towarów i usług (sygn. akt I SA/Wr 2005/00) oraz na postanowienie z dnia 17 lipca 2000 r. (nr [...]) w przedmiocie nieuznania zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Podkreślono przy tym, że art. 21 ust. 8 b uptu stanowił, że jeżeli u podatnika występują zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa, kwota zwrotu różnicy podatku podlega z urzędu zaliczeniu na zaległe zobowiązania podatkowe". Skoro więc kwestia żądanego przez Stronę we wniosku z dnia 6.12.2006 r. oprocentowania, została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądowym, wiążącym zarówno Sąd, który je wydał, jak i organy podatkowe zasadnie organ I instancji uznał, że nie może być przedmiotem ponownego postępowania podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu przytoczyła argumentację podniesioną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej skrót upsa podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę. Skarga nie jest zasadna. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było istnienie przesłanek do wydania postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania z wniosku strony w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. w kwocie 485.036 zł. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać, że prawidłowo Dyrektor Skarbowej we Wrocławiu nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 16.04.2007 r., Nr [...], Sąd w pełni podziela przywołane w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego argumenty z powołaniem na zastosowane przepisy prawa. Zgodnie bowiem z art. 165 a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa istnieją dwie przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wszczęcia postępowania zostanie wniesione przez osobę niebędącą stroną, 2) lub jeśli postępowanie z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte. Wśród przyczyn uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego doktryna wymienia: - brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego; - sytuację, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe; - przypadek, gdy w sprawie zapadła już decyzja. W razie zaistnienia powyższych okoliczności organ podatkowy uprawniony jest do wydania postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że wniosek skierowany przez stronę pismem z dnia 6.12.2006 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. zawierał żądania co do dokonania zwrotu na rachunek bankowy podatnika kwoty 485.036 zł, stanowiącej część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej przez stronę w deklaracji VAT-7 za m-c styczeń 2000 r., której termin zwrotu został przedłużony decyzją Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 15 marca 2000 r., nr [...], oraz zapłaty należnego oprocentowania od tej kwoty. Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że kwestia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podatkiem od towarów i usług za m-c styczeń 2000 r. w wysokości 485.036 zł. została już rozstrzygnięte prawomocnymi wyrokami sądowymi lub aktami administracyjnymi mającymi charakter ostateczny i prawomocny. Podatnik w dniu 25 lutego 2000 r. przedstawił w Urzędzie Skarbowym w Z. Ś. deklarację VAT-7 za m-c styczeń 2000 r., wykazując kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 485.068 zł. Urząd Skarbowy w Z. Ś. decyzją z dnia 15 marca 2000 r., nr [...], wydaną na przepis art. 21 ust. 4 uptu, ograniczył zwrot bezpośredni, wynikający z różnicy podatku naliczonego nad należnym, wykazany w deklaracji VAT-7 za styczeń 2000 r. w kwocie 485.052 zł, do kwoty 16 zł i ustalił termin zwrotu tej kwoty na dzień 21 marca 2000 r. Termin pozostałej części zwrotu w wysokości 485.036 zł określono na dzień 18 maja 2000 r. Organ podatkowy część kwoty żądanego zwrotu w wysokości 16 zł, zgodnie z powołaną wcześniej decyzją, wypłacił stronie w dniu 21 marca 2000 r. Pozostała natomiast część kwoty, tj. 485.036 zł w dniu 15 maja 2000 r. została zajęta w wykonaniu wydanej odrębnie decyzji o zabezpieczeniu na majątku podatnika przybliżonej kwoty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lata 1998 -1999 i przekazana na rachunek depozytowy organu egzekucyjnego. Ocena prawidłowości oraz zgodności z prawem powyższego działania Urzędu Skarbowego w Z. Ś. została przeprowadzona w odrębnym postępowaniu i zakończona prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2001 r., sygn. akt SA/Wr 2005/2000, którym oddalono skargę strony na decyzję Izby Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2000 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 11 maja 2000 r., nr [...]. Następnie w dniu 18 października 2005 r. postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś., nr [...] środki pieniężne zgromadzone na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego w łącznej kwocie 630.758,18 zł (w tym 485.036 zł - stanowiące kwotę zwrotu różnicy podatku VAT za styczeń 2000 r., przekazaną na zajęcie egzekucyjne nr [...] z dnia 15 maja 2000 r., dokonane na podstawie decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 11 maja 2000 r., nr [...]) zaliczono z urzędu na poczet zaległości podatkowych strony m. in. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1999 r. oraz sierpień 1999 r. Wobec nie wniesienia przez stronę środka odwoławczego na w/w postanowienie stało się ono ostateczne i prawomocne. Słusznie zatem organy stwierdziły, że żądany przez podatnika zwrot różnicy podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r., został przez organ podatkowy I instancji dokonany poprzez zarachowanie kwoty tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych strony (zgodnie z powołanym wyżej ostateczne postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 18.10.2005 r.). Skoro więc postępowanie w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. zostało zakończone aktem administracyjnym mającym charakter ostateczny i prawomocny, to zaistniała przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie w tej samej sprawie postępowania podatkowego. W kwestii natomiast żądanego przez Stronę oprocentowania w świetle powyższych rozważań Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organów podatkowych, że zaistniała podstawa do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Z analizy materiału zebranego w sprawie wynika bowiem, że pismem z dnia 4.07.2000 r. strona złożyła wniosek do Urzędu Skarbowego w Z. Ś. o określenie wysokości należnego oprocentowania "z tytułu nie zwrócenia kwoty ograniczonego zwrotu podatku w wysokości 485.036 zł w oparciu o wydaną decyzję Nr [...] z dnia 15.03.2000 r." Rozpoznając go decyzją z dnia 8.01.2001 r., nr [...], Urząd Skarbowy w Z. Ś. odmówił żądanego przez Stronę określenia wysokości należnego oprocentowania. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Izby Skarbowej z dnia 28.03.2001 r., nr [...]. Skarga strony na decyzję organu odwoławczego uległa oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA/Wr 1309/01.Sąd uznał w nim, że zarzuty podatnika nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów prawa, a szczególnie wskazanych przez stronę regulacji art. 21 ust. 4, 6 i 7 uptu. Zatem kwestia żądanego przez stronę we wniosku z dnia 6.12.2006 r. oprocentowania, została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądowym, wiążącym tak Sąd, który je wydał, jak i organy podatkowe. Stosownie bowiem do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271 ze zm.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100 tej ustawy, wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zasadnie więc organy podatkowe uznały, że żądanie strony w przedmiocie zwrotu oprocentowania nie może być przedmiotem ponownego postępowania podatkowego. Podkreślenia wymaga dla oceny zarzutów skarżącego, że Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku dokonał również oceny dopuszczalności dokonania zajęcia kwoty zwrotu za m-c styczeń 2000 r. w wysokości 485.036 zł na poczet kwot przybliżonych zobowiązań podatkowych z tytułu zaległego podatku od towarów i usług za lata 1998 i 1999, określonych decyzją Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 11 maja 2000 r., nr [...] . Stwierdził na str. 6 uzasadnienia wyroku, iż "Urząd Skarbowy nie uchybił terminom przyjętym we wspomnianej na wstępie decyzji z dnia 15 marca 2000 r., gdyż wpłacił część kwoty (16 zł) w dniu 21 marca 2000 r. zaś pozostała część, tj. 485.036.00 zł została w dniu 15 maja 2000 r. zajęta w wykonaniu wydanej odrębnie decyzji o zabezpieczeniu na majątku podatnika przybliżonej kwoty zaległości podatkowej podatku od towarów i usług za lata 1998-1999 i przekazana na rachunek depozytowy organu egzekucyjnego. Ponadto w odrębnych postępowaniach Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokami z dnia 26 czerwca 2001 r., oddalił skargi B. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2000 r. (nr [...]) w przedmiocie zabezpieczenia przyszłego zobowiązania w podatku od towarów i usług (sygn. akt I SA/Wr 2005/2000) oraz na postanowienie z dnia 17 lipca 2000 r. (nr [...]) co do nieuznania zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Na dzień wydawania zaskarżonych rozstrzygnięć art. 21 ust. 8 b uptu stanowił przy tym, że jeżeli u podatnika występują zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa, kwota zwrotu różnicy podatku podlega z urzędu zaliczeniu na zaległe zobowiązania podatkowe". Wobec tego stanowisko strony podważające możliwość zabezpieczenia przedmiotowego zwrotu na poczet przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych określonych decyzją Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia 11 maja 2000 r., nr PP/3768/2000, należy ocenić jako niedopuszczalne z uwagi na próbę polemiki z oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażoną w w/w wyroku. Uwzględniając zatem okoliczność, że kwestie będące przedmiotem wniosku strony z dnia 6.12.2006 r. zostały już rozstrzygnięte prawomocnymi wyrokami sądowymi lub aktami administracyjnymi o charakterze ostatecznym i prawomocnym, należało uznać, że prawidłową formą załatwienia tego wniosku było wydanie - w trybie art. 165 a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - zaskarżonego postanowienia. Należy przy tym zauważyć, że przyjęcie formy takiego załatwienia sprawy jest właściwe w sytuacji, gdy organ podatkowy nie dysponuje prawnymi możliwościami podjęcia działań w celu załatwienia złożonego przez stronę podania poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Podkreślenia wymaga bowiem, że zwrot kwoty różnicy podatku VAT następuje z mocy prawa w drodze czynności materialno - technicznej, brak jest zatem podstaw do wydawania w tej sprawie decyzji przez organ podatkowy (patrz wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 1414/95). Przemawia to również za uznaniem wydanego przez organ podatkowy postanowienia za zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, że brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.