I SA/Wr 137/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749; dalej jako OP), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] odmawiającą T. P. umorzenia zaległości podatkowej w podatku rolnym i podatku od nieruchomości w kwocie 140 zł. Z przyjętego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w dniu 13 lutego 2012 r. wpłynął do Wójta Gminy D. wniosek T. P. (zwanego dalej podatnikiem, stroną, skarżącym) o umorzenie "podatku w wysokości około 140 zł". W uzasadnieniu podatnik wskazał, że w piśmie z dnia 11 kwietnia 2011 r. zadeklarował wykonanie prac melioracyjnych rowu na działce nr [...] w zamian za umorzenie podatku rolnego. W tej sprawie nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Po ponownym wystąpieniu z dnia 5 lipca 2011 r. otrzymał odpowiedź, że umorzenie podatku może nastąpić w zamian za wykonanie prac na stanowiącym własność Gminy rowie melioracyjnym na działce nr [...]. Strona uznała, że skoro wykonała prace na rowie melioracyjnym na wskazanej we wniosku działce nr [...], to niezasadnie organ oczekuje wykonania prac na innej działce. Z akt sprawy wynika, że do rowu, na którym miały być wykonane prace, przylega z jednej strony (stanowiąca własność skarżącego) działka nr [...], zaś z drugiej strony działka nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego i przeanalizowaniu argumentów strony, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] odmówił podatnikowi umorzenia wnioskowanej zaległości podatkowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że podatnik zadeklarował chęć wykonania na rzecz Gminy prac melioracyjnych w zamian za umorzenie zaległości podatkowych. Z uwagi na konieczność przygotowania umowy i określenia zakresu prac melioracyjnych, termin załatwienia sprawy był dwukrotnie zmieniany. Ustalony przez Gminę zakres prac na wykonanie świadczeń na rzecz Gminy nie został przez stronę przyjęty. Podatnik odmówił podpisania umowy, uzasadniając to wykonaniem prac na działce [...], uciążliwością prac oraz obawą o utratę zdrowia. W tej sytuacji organ rozpatrzył wniosek podatnika z dnia 13 lutego 2012 r. na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Analizując sytuację finansowo – ekonomiczną podatnika w świetle określonych w tym przepisie przesłanek: "ważnego interesu podatnika" oraz "ważnego interesu publicznego" organ uznał, że nie ma podstaw do udzielenia podatnikowi wnioskowanej ulgi. Organ wskazał, że wnioskodawca jest właścicielem działki nr [...] o pow. 0,50 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe a źródło jego dochodów stanowią środki finansowe wypłacane przez Ośrodek Pomocy Społecznej w D. w formie zasiłku stałego w kwocie [...] zł. Zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, stronę czasowo (do [...]) zaliczono do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem zatrudnienia w warunkach chronionych. Podatnik posiada 19 – letni samochód osobowy, co do którego nie określił kosztów jego utrzymania i eksploatacji. Jak wskazał, ponosi w miesiącach zimowych średnie koszty energii elektrycznej ok. 90 zł i gazu ok. 100 zł. Zalega z opłatami za wodę ponad 300 zł i za ścieki – prawie 500 zł. W domu wnioskodawcy zamieszkuje też zameldowana na pobyt czasowy inna osoba, utrzymująca się również z zasiłku wypłacanego przez OPS w D. Organ nie uwzględnił przedłożonych przez stronę faktur za leki, ponieważ nie dotyczyły one podatnika ale zamieszkującej z nim osoby (według oświadczenia strony) nie pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Decyzję odmawiającą udzielenia wnioskowanej ulgi organ uzasadnił tym, że podatnik nie wykonał świadczenia rzeczowego na rzecz Gminy, wielokrotnie w latach 2006 – 2010 ze względu na sytuację finansową korzystał z pomocy organu podatkowego w formie umorzenia zaległości w podatku rolnym i podatku od nieruchomości (w 2006 r. – 3 i 4 rata; w 2007 r. – 1 rata; w 2008 r. – 2 i 3 rata i 2010r. 1 i 2 rata). Organ uznał jednak, że taka forma ulgi nie może mieć charakteru powtarzalnego. Ponadto, podatnik nie dokłada żadnych starań aby poprawić swój byt, chociażby przez wynajmowanie mieszkania czy budynków gospodarczych za odpłatnością, nie podejmuje też pracy w warunkach chronionych. Organ podaje, że podatnik otrzymał wyrównanie wstrzymanego zasiłku za okres od grudnia 2010 r. do września 2011 r. w kwocie 2.700 zł. Według organu, należna z tyt. zaległego podatku kwota w 2010 r. nie przekraczała 9 zł a w 2011 r. 10 zł. miesięcznie, zatem jej zapłata nie powinna zagrozić egzystencji podatnika, w szczególności, że jak sam oświadczył, podejmuje się prac dorywczych. Od odmownej decyzji organu I instancji podatnik odwołał się do SKO w W., wnioskując o "ponowną rozwagę podjętej decyzji". W obszernym uzasadnieniu przedstawił okoliczności nieporozumień związane z umową na wykonanie prac melioracyjnych na rzecz Gminy. Wyjaśnił, że z OPS nie otrzymał w latach 2010 – 2011 żadnych pieniędzy z wyjątkiem dwóch lub trzech miesięcy. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania SKO w W. – uznając zarzuty strony za niezasadne - decyzją z dnia [...] nr [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższą decyzję, skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucił że: - uzasadnienie decyzji jest nieprawdziwe i nie jest zgodne z prawem; - został świadomie wprowadzony w błąd przez Urząd Gminy; - nieprawdziwe jest twierdzenie, że sam zaproponował prace na rzecz Gminy w 2012r. oraz że otrzymał wyrównanie zasiłku za 2011 r. w kwocie 2.700 zł. Odpowiadając na zarzuty – organ wnioskował o oddalenie skargi, odwołując się do obszernej argumentacji i stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi – Sąd rozważył wniosek skarżącego o prawo pomocy – przyznając stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Obecny na rozprawie w dniu 15 maja 2013 r. skarżący i jego adwokat – I. K. (pełnomocnik z urzędu) podtrzymali skargę, wnioskując przy tym o zasądzenie kosztów sądowych. Skarżący wyjaśnił i podtrzymał twierdzenie, że nie otrzymał z urzędu wyrównania zatrzymanego zasiłku stałego za 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa przez organy podatkowe, które dawałyby podstawę do uchylenia lub w innej formie wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie ocenia poprawność ustaleń organów. W rozstrzyganej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygania stan faktyczny przyjęty przez organy, albowiem został on ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej a kwestionujące te ustalenia twierdzenia podatnika nie zostały w żaden sposób uwiarygodnione. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organy podatkowe prawidłowo dokonały rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w oparciu o przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W myśl powołanego przepisu, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z powyższego wynika, iż instytucja umorzenia zaległości podatkowej w trybie decyzji organu podatkowego w indywidualnej sprawie oparta jest na uznaniu administracyjnym, które jest konstrukcją prawną, pozwalającą organowi na wybór konsekwencji prawnych zaistnienia sytuacji, do której odnosi się hipoteza normy prawnej. Zatem organ podatkowy może, ale nie musi umorzyć zaległość podatkową lub odsetki za zwłokę. Uznanie to jest ograniczone kierunkowymi dyrektywami wyboru, jakimi są użyte w treści przepisu zwroty "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Tak więc, podstawowym kryterium oceny słuszności udzielenia wnioskowanej przez skarżącego ulgi jest istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, przy czym są to pojęcia nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona i określona w każdej konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, iż w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi ustalić, określić i ocenić, na czym polega ważny interes podatnika i interes publiczny. Próbę zdefiniowania owych dyrektyw wyboru podjęła zarówno doktryna, jak i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli i sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) uniemożliwiające mu wywiązanie się z ciążących na nim względem skarbu państwa lub gminy obowiązków, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 OP nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2000 r. sygn. akt I SA/Kr 983/98, LEX 40722; wyrok WSA w Łodzi z 29 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 173/09, publ. LEX nr 534559). W przypadku, gdy trudności finansowe podatnika nie są rezultatem zaistnienia niezależnych od niego okoliczności, to nie ma podstaw do odstąpienia przez wierzyciela podatkowego od dochodzenia świadczenia podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 375/99, LEX 47514). Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa (zob. K. Dworniak "Komentarz do Ordynacji podatkowej", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003). Należy podkreślić jednak, że uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia, nawet w sytuacji istnienia ważnego interesu podatnika, pod warunkiem należytego uzasadnienia decyzji. Zatem w przypadkach, o których mowa w art. 67a § 1pkt 3 OP, tj. uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy może, ale nie musi, umorzyć zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę. Wybór określonego rozstrzygnięcia zawsze należy do właściwego organu podatkowego i w tym zakresie decyzje o charakterze uznaniowym uchylają się spod kontroli Sądu, jeżeli w postępowaniu, które zmierza do rozstrzygnięcia w sprawie umorzenia, nie było naruszenia przepisów proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto niewątpliwym jest, że podstawową zasadą polskiego prawa podatkowego jest powszechność i równość opodatkowania. Przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest przepisem o charakterze wyjątkowym, dlatego też umorzenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę stosuje się w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych wypadkach. Ponadto po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 22 października 1999r. sygn. akt III SA 7580/98, LEX 40537). W takich sprawach kontrola Sądu Administracyjnego jest ograniczona do zbadania, czy organ należycie rozważył kwestię ewentualnego występowania ustawowych przesłanek umorzenia zaległości, o których mowa w art. 67 § 1 OP, a także czy wnioski wyciągnięte przez organy z zebranego materiału dowodowego zostały ocenione zgodnie z zasadami logiki. Jeżeli Sąd stwierdzi, że okoliczności te zostały rozważone, a także organ wyczerpująco swoje stanowisko uzasadnił - nie ma podstawy prawnej do ingerowania w treść rozstrzygnięcia, a tym samym w wypracowane przez organy reguły udzielania tego rodzaju ulg. Podkreślić przy tym należy, że do kompetencji sądów administracyjnych nie należy merytoryczna ocena zasadności rozstrzygnięcia (odmowy lub przyznania ulgi) ale kontrola decyzji uznaniowych dotyczy wyłącznie poprawności zebrania przez organ materiału dowodowego i rozważenia wniosku strony o ulgę, w świetle przesłanek określonych w przepisach ustawy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe po zapoznaniu się z argumentacją strony i wynikającym ze zgromadzonych dowodów stanem faktycznym sprawy - w sposób wszechstronny rozważyły sytuację materialną i osobistą skarżącego w świetle istotnych dla zastosowania ulgi z art. 67a § 1 pkt 3 OP przesłanek ustawowych. Przyjęta przez organy podatkowe ocena i towarzysząca jej argumentacja – w ocenie Sądu – nie dają podstaw do zakwestionowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organy podatkowe nie uchybiły przy tym obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego określonym w art. 122 i art. 187 §1 OP a poprawność tej oceny (art. 191 OP) w świetle przesłanek z art. 67 a § 1 OP nie budzi zastrzeżeń. Organy obu instancji wykorzystały przy rozstrzyganiu sprawy zarówno dokumentację przedłożoną przez stronę jak i materiały zgromadzone z urzędu. W sposób obiektywny oceniły sytuację finansową i życiową podatnika, przyjmując - w ocenie Sądu zasadnie, że jakkolwiek jego sytuacja materialna nie jest najlepsza, to podatnik nie wykazywał i nadal nie wykazuje żadnej staranności aby ją poprawić. Od lat głównym źródłem jego utrzymania jest otrzymywany z Gminy stały zasiłek z opieki społecznej, który od stycznia 2012 r. wynosi 274,50 zł miesięcznie (wcześniej 351 zł). Podatnik nie wykazuje innych źródeł dochodów mimo, że jak przyznał – wykonuje prace dorywcze. Mimo posiadania domu mieszkalnego o powierzchni 100 m 2 , budynków gospodarczych o pow. 100 m 2 oraz działki o pow. 0,5 h, nie podejmuje żadnych działań aby majątek ten stanowił źródło jego dochodu, chociażby w formie wynajmu części nieruchomości. Mieszkanie udostępnia nieodpłatnie osobie trzeciej (p. G. R.), z którą (jak twierdzi) nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Podatnik uchyla się też od podjęcia jakichkolwiek prac na rzecz Gminy, w tym odpowiednich do jego stopnia niepełnosprawności. Ponadto, systematycznie od 2006 r. Gmina co roku (z wyjątkiem 2009 r.) umarza skarżącemu 2 raty podatku rolnego i od nieruchomości. Organ wskazał na bardzo roszczeniową postawę skarżącego, który systematycznie korzysta z pomocy społecznej, traktując pobierany od lat stały zasiłek, jako należne mu świadczenie a udzielane corocznie ulgi w zapłacie należności podatkowych – jako obowiązek Gminy. Domaga się po raz kolejny umorzenia zaległości podatkowych, odmawiając wykonania jakichkolwiek świadczeń na rzecz Gminy. Nie przyjął (korzystnej w ocenie Sądu) propozycji Gminy – umorzenia zaległości podatkowych w zamian za świadczenie rzeczowe polegające na udrożnienia przylegającego do jego działki rowu melioracyjnego od strony sąsiadującej z nim działki. Odmowę wykonania prac uzasadniał uciążliwością tych prac i chorobą, żądając dodatkowego ubezpieczenia od ewentualnej utraty zdrowia. Uwzględniając cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy, organy wnikliwie oceniły sytuację materialną strony wykazując, że obciążenie należnościami podatkowymi (mimo skromnych dochodów) nie przekracza możliwości płatniczych podatnika, stanowi bowiem ok. 9 - 10 zł miesięczne. W ocenie Sądu, organy w sposób uprawniony uznały, że brak jest wystarczających przesłanek do udzielenia podatnikowi wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia po raz kolejny zaległości podatkowej z tytułu podatku rolnego i od nieruchomości. Organ odwoławczy – ważąc w tej sprawie przesłanki: ważnego interesu podatnika i interesu publicznego podkreślił, że skarżącemu systematycznie od 2006 r. do 2010 r. umarzano po 2 raty zaległego podatku, zaś on sam nie wykazał żadnej staranności aby poprawić swoją sytuację materialną, oczekując wyłącznie na pomoc Gminy. Korzystając systematycznie i od lat z pomocy Gminy w formie stałego zasiłku, nie wykazał żadnego zainteresowania podjęciem jakiejkolwiek pracy w warunkach chronionych a propozycję wykonania świadczenia rzeczowego na rzecz Gminy w zamian za umorzenie zaległych podatków traktuje – jak wynika z argumentacji skargi - jako skierowaną przeciwko niemu szykanę. W konsekwencji organy opierając się na dostępnych w sprawie dowodach, trafnie uznały, że sytuacja majątkowa i życiowa strony nie jest na tyle wyjątkowa, aby można było uznać, że w sprawie wystąpił ważny interes podatnika, który należałoby uwzględnić wbrew interesowi publicznemu i jego kosztem. Za uwzględnieniem żądania strony nie przemawia też roszczeniowa postawa samego skarżącego, który oczekując po raz kolejny korzystnego dla siebie umorzenia zaległych podatków, odmawia ze swej strony jakichkolwiek świadczeń na rzecz Gminy. Na kierunek rozstrzygnięcia sprawy nie miało by też wpływu ustalenie, czy podatnik otrzymał już wyrównanie zasiłku stałego za 2011 r. (w kwocie 2.700 zł), bowiem umorzenie zaległego podatku dotyczyło ogółem kwoty 140 zł. tj. niewspółmiernie niższej. W 2012 r. skarżący otrzymywał zasiłek stały z pomocy społecznej w kwocie 247,50 zł miesięcznie, zaś miesięczne obciążenie z tytułu zaległego podatku stanowiło kwotę 9 – 10 zł., co jak zasadnie przyjął organ podatkowy – nie przekraczało możliwości płatniczych skarżącego i nie zagrażało jego egzystencji. Niezależnie od uznaniowego charakteru decyzji ulgowej wydawanej w trybie art. 67a § 1 pkt 3 OP, który pozwala organowi na odmowę udzielenia ulgi nawet w sytuacji wystąpienia okoliczności uzasadniających jej przyznanie, w tej konkretnej sprawie, organ wykazał w sposób zasadny, że odmowa uwzględnienia wniosku strony miała uzasadnione podstawy w zebranym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. W rozstrzyganej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby organy podatkowe wadliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe lub też, aby zaskarżona decyzja nienależycie uzasadniała stanowisko organu. Nie budzi też żadnych wątpliwości, że organy wnikliwie rozważyły i oceniły, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki umorzenia zaległości podatkowej. Organy obu instancji ustaliły rzeczywistą sytuacje majątkową podatnika i - nie kwestionując, że jest ona trudna - uznały, że nie uzasadnia ona jednak zastosowania ulgi podatkowej. Wskazały także, że zadłużenie nie jest konsekwencją zdarzeń o charakterze nagłym lub losowym (np. wypadek, choroba), ale wynika z zamierzonego zaniechania regulowania zobowiązań przez podatnika. Jak już wyżej wskazano o istnieniu "ważnego interesu podatnika" nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie. Z ustalonych okoliczności dotyczących sytuacji materialnej strony wynika, że egzystencji podatnika nic nie zagraża, systematycznie od lat korzysta on z pomocy społecznej prezentując roszczeniową postawę i sam nie wykazuje żadnej inicjatywy w celu poprawy swojej sytuacji materialnej. W ocenie Sądu poczynione przez organy skarbowe ustalenia i wyciągnięte z nich wnioski nie przekraczają granic uznania administracyjnego. Wobec tego nie można twierdzić, iż decyzja o odmowie udzielenia ulgi została wydana w sposób sprzeczny z prawem. Stałe, trwające przez lata zaniechanie płacenia należności publiczno - prawnych, nie może być uznane za okoliczność losową i niezależną od woli podatnika. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa, działając w ramach przyznanego im wolą ustawodawcy uznania administracyjnego. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną.