I SA/Wr 137/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Aleksandra Sędkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi B. E. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi B. E. (dalej: skarżący, strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej również jako: organ odwoławczy) z [...] grudnia 2017 r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. (dalej także jako: organ I instancji) określił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 61.673,00 zł. Pismem z 24 listopada 2017 r. nadanym na poczcie 29 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. mając na uwadze, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika doręczenie decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 listopada 2017 r. uznał, że przedmiotowe odwołanie zostało złożone po terminie i stosując art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 201 ze zm.) powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 20.12.2017 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji strona zaskarżyła jednocześnie decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...] listopada 2017 r., nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 kwietnia 2018 r. skarga na decyzję organu I instancji została odrębnie zarejestrowana. W uzasadnieniu skargi odnoszącej się do postanowienia z [...] grudnia 2017 r. skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących doręczenia pełnomocnikowi strony decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. w dniu 14 listopada 2017 r. o godz. 16:27, gdy jest to niemożliwe z uwagi na pracę kancelarii pełnomocnika w godzinach 8:30-16:00. Po godzinie 16 dwa razy w tygodniu (środy, piątki) w kancelarii ma znajdować się osoba sprzątająca. Wskazano, że w obrębie adresu kancelarii poczta roznoszona jest w godzinach porannych, a korespondencja z decyzją organu I instancji została doręczona 15 listopada 2017 r. o godzinie 11:40 (do skargi została doręczona kopia pierwszej strony decyzji z prezentatą kancelarii wskazującą na te dane). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Należy też wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, a rolą Sądu jest ocena zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 223 § 2 pkt 1 o.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie zaś z art. 228 § 1 pkt 2 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Redakcja art. 228 § 1 pkt 2 o.p., a w szczególności użyty tam zwrot "stwierdza", nakazuje przyjąć, że organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w każdym przypadku uznania, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. Poza jakąkolwiek oceną organu podatkowego pozostają okoliczności, z powodu których doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a jedynym uprawnieniem a zarazem obowiązkiem organu odwoławczego we wstępnej fazie kontroli odwołania jest ustalenie, czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie 14-dni od daty doręczenia decyzji pierwszej instancji. W istocie, charakter zaskarżonego postanowienia, które wydawane jest na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p., w ogóle wyklucza możliwość brania pod uwagę zarówno przez organ podatkowy, jak i Sąd (przy kontroli legalności postanowienia wydanego na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p.) jakichkolwiek przesłanek z powodu których termin do wniesienia odwołania lub uzupełnienia braków formalnych nie został zachowany. Jak to zostało zaakcentowane na wstępie rozważań, stosując normę z art. 228 § 1 pkt 2 o.p. organ podatkowy nie wyjaśnia, ani nie analizuje okoliczności z powodu których doszło do uchybienia terminowi. Na tle okoliczności sprawy nie ma zaś wątpliwości, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Z akt wynika, że decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 listopada 2017 r., co jednoznacznie wynika z potwierdzenia odbioru (zwrotki). Na dokumencie tym znajdują się odręcznie wypełnione rubryki: data doręczenia przesyłki - 14.11.2017 r., czytelny podpis odbiorcy – J. T., a także pieczątka firmowa: KANCELARIA PRAWNA B. Stosownie zaś do przepisu art. 152 § 1 o.p. osoba odbierająca pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. Zwrotka zawiera również wskazanie przez osobę doręczającą przesyłkę datę doręczenia - 14.11.2017 i podpis tej osoby oraz datownik placówki oddawczej: 14.11.2017 r. Dodatkowo odbiór decyzji organu I instancji potwierdza wydruk z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej ze wskazaną datą i godziną doręczenia przesyłki z decyzją organu I instancji: 14.11.2017 o godz. 16.27. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie, terminie oraz sposobie wniesienia odwołania do organu odwoławczego. W sprawie czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał z końcem dnia 28 listopada 2017 r. Skarżący sporządzone odwołanie wniósł w dniu 29 listopada 2017 r. (data nadania przesyłki z odwołaniem), a więc już po upływie wskazanego terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy prawidłowo zatem ocenił zebrane w sprawie dowody ustalając stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i zasadnie stwierdził, że nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, co czyni wniesiony środek odwoławczy bezskuteczny. Organ prawidłowo ustalił datę doręczenia decyzji organu I instancji stronie oraz datę wniesienia odwołania. Skoro odwołanie zostało wniesione po terminie, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 o.p., to obowiązkiem organu było wydanie postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Tym samym przedstawione okoliczności przesądzają o tym, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze to zdaniem Sądu nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zauważyć należy za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FSK 3845/14 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), iż: "Jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie tak sądowoadministracyjnym, jak i na gruncie procedury cywilnej, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r., w sprawie I FSK 38/13 oraz przywołane tam dalsze orzeczenia sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwana: "CBOSA"). W konsekwencji przyjmuje się także, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza zarówno potwierdzenie, iż przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie wskazanej na formularzu, jak również - że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na druku potwierdzenia odbioru (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r., II FSK 2265/12, publ. CBOSA). Fakt wobec tego doręczenia określonej osobie w określonej dacie przesyłki korzysta na podstawie art. 194 § 1 ord. pod. z domniemań: prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych, czyli wiarogodności." Przedstawione twierdzenia strony skarżącej o innej niż ta ze zwrotki dacie doręczenia decyzji i mająca je uwiarygodnić kopia pierwszej strony decyzji z datownikiem kancelarii pełnomocnika zdaniem Sądu nie obalają wskazanego wyżej domniemania doręczenia decyzji organu I instancji w dacie wynikającej z potwierdzenia odbioru. W szczególności skarżący nie podważył prawdziwości złożonego na zwrotce pod datą 14 listopada 2017 r. podpisu swojego pełnomocnika, który to pełnomocnik - a nie inna osoba - osobiście miał otrzymać przesyłkę. Nie przedstawiono również dowodów na wskazany w skardze sposób funkcjonowania (doręczania przesyłek) placówki pocztowej odpowiedzialnej za obsługę rejonu z adresem pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku