I SA/Wr 1375/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Wydziału I: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A S. A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na opisaną w osnowie postanowienia decyzję, strona skarżąca A S. A. z siedzibą w G. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Argumentacja wnioskodawcy powinna także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści art. 61 § 3 p.p.s.a., zaś brak uzasadnienia wniosku złożonego na podstawie tego przepisu, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt I FZ 163/04). Zaznaczenia również wymaga, iż na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (vide: postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować następstwa przez nią wskazane. Wynika to z tego, że na poparcie swojego twierdzenia, stanowiącego w zasadzie powtórzenie treści art. 61 § 3 p.p.s.a., nie przedstawiła żadnej argumentacji oraz nie przedłożyła dokumentacji źródłowej odnoszącej się do jej aktualnej sytuacji majątkowej. Samo zaś przekonanie skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji, brak jest podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.