I SA/Wr 1376/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2005 r. p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie: 2. przyznać od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnikowi adwokatowi B. K.- B. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w wysokości 292 zł 80/100 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy ). W rozpatrywanej sprawie skarżący - działając przez pełnomocnika przyznanego stronie w ramach prawa pomocy postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r. - w piśmie z dnia 5 lipca 2007 r. oświadczył, że cofa skargę w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1376/06. Jednocześnie pełnomocnik strony wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, bowiem koszty te nie zostały opłacone przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej upsa, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynność procesową strony skarżącej – w świetle materiału sprawy – należy uznać za dopuszczalną i skuteczną. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy procesowej, postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu. Ponieważ skarżącemu prawomocnym postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r. przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym o zwrocie kosztów postępowania należało orzec na podstawie art. 250 upsa. Stosownie do art. 250 ustawy upsa wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z unormowaniem § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 cytowanego rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Natomiast w myśl przepisu § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawki minimalne za czynności adwokatów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w pierwszej instancji w sprawie, innej niż takiej, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – 240 zł. W ocenie Sądu ta właśnie stawka powinna stanowić podstawę zasądzonych na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, gdyż czynności pełnomocnika ograniczyły się jedynie do złożenia pisma z dnia 5 lipca 2007 r., w którym pełnomocnik w imieniu strony cofnął skargę. Dodać należy także, iż stosownie do § 2 ust. 3 cytowanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w sprawach w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności adwokackie przed organami wymiaru sprawiedliwości, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie zatem z niniejszym unormowaniem, przyznane adwokatowi ustanowionemu z urzędu, wynagrodzenie w wysokości 240 zł podwyższyć należało o kwotę 52 zł 80 groszy wynikającą z określonej art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z dnia 5 kwietnia 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) stawki 22 % podatku od towarów i usług. W związku z powyższym uzasadnione koszty zastępstwa w niniejszej sprawie wyniosły 292 zł 80 groszy. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych wyżej przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.