I SA/Wr 1406/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A." M. N., M. S. spółka jawna z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 18 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że konieczność natychmiastowej zapłaty należności podatkowych będzie równoznaczna dla wnioskodawcy z wystąpieniem "trudnych do odwrócenia oczywiście negatywnych skutków". W rozwinięciu argumentacji wniosku skarżąca spółka podała, że od 2011 r. znajduje się w trudnej sytuacji gospodarczo-finansowej z uwagi na spadek obrotów handlowych oraz ogólną stagnację na rynku materiałów budowlanych i opału (węgla i oleju opałowego), spowodowaną w dużej mierze ogólnoświatowym kryzysem gospodarczym. Wskazała również na powiększające się zatory płatnicze ze strony kontrahentów, podkreślając, że sytuacja ta uszczupla kwotę dostępnych środków finansowych spółki. Na tle wskazanych okoliczności skarżąca podkreślała, że wykonanie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2004 r. skutkować będzie utratą płynności finansowej spółki, obniżeniem jej konkurencyjności, a w konsekwencji, zaprzestaniem działalności gospodarczej i utratą miejsc pracy dla zatrudnianych przez spółkę pracowników. Do wniosku spółka dołączyła rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2011 r. oraz bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej P.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Przy czym, wymóg uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/204). Ciążący na wnioskodawcy obowiązek uprawdopodobnienia przesłanek o jakich mowa w treści art 61 § 3 P.p.s.a. orzecznictwo sądowe definiuje jako powinność wykazania we wniosku konkretnych (podkreślenie Sądu) okoliczności, które przemawiałyby za przyjęciem, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest istotnie zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia w majątku wnioskodawcy znacznej szkody lub wyrządzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, za niewystarczający należy w tym względzie uznać sam tylko ogólny wywód strony, tj. nie poparty dokumentami źródłowymi odnośnie deklarowanej przez wnioskodawcę, trudnej sytuacji finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). W stanie faktycznym sprawy, zasadność złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca spółka opierała przede wszystkim na przesłance odnotowanego spadku obrotów handlowych oraz związanej z tym faktem ogólnej stagnacji na rynku materiałów budowlanych i opału (węgla i oleju opałowego), spowodowanej w dużej mierze ogólnoświatowym kryzysem gospodarczym. Niebezpieczeństwo wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. odnosiła do obawy, że natychmiastowe uregulowanie zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2004 r. może spowodować utratę płynności finansowej spółki, a w konsekwencji doprowadzić do likwidacji prowadzonej przez nią działalności. Dokonując oceny tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Okoliczności podniesione we wniosku nie stanowią bowiem dostatecznych przesłanek do uznania, że skarżąca spółka zasługuje, do czasu rozpoznania skargi, na szczególną ochronę prawną przed negatywnymi dla niej konsekwencjami jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Wymaga podkreślenia, że oprócz samej tylko deklaracji o złej kondycji finansowej spółki strona nie przedłożyła w istocie żadnych dokumentów, które potwierdzałyby ten stan, a jednocześnie, budziły uzasadnioną obawę, że wykonanie zobowiązania podatkowego narazi wnioskodawcę na nieodwracalne skutki w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Jako wystarczających dla poparcia zasadności wniosku nie można bowiem uznać dołączonych do wniosku - rachunku zysków i strat za 2011 r., jak również, bilansu sporządzonego na koniec grudnia 2011 r. Po pierwsze, z przedłożonych dokumentów wynika, że strona w 2011 r. prowadziła działalność gospodarczą z odnotowanym zyskiem, a na koniec 2011 r. posiadała wolne środki pieniężne i inne aktywa pieniężne w łącznej kwocie 837.628,75 zł. Po drugie, wobec braku przedłożenia innych dokumentów, nie sposób uznać, że na dzień oceny wniosku sytuacja spółki pogorszyła się i to w sposób istotny w porównaniu ze stanem finansowym spółki odnotowanym na koniec 2011 r. Dodatkowo, spółka w żaden sposób nie udokumentowała deklarowanych zatorów płatniczych, przedstawiając choćby dowody kierowanych wezwań do zapłaty. Odnosząc się końcowo do sygnalizowanych we wniosku społecznych konsekwencji odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji poprzez niebezpieczeństwo utraty miejsc pracy wymaga podkreślenia, że niezależnie od kwestii oceny istnienia realnych podstaw zagrożenia dla niezakłóconego funkcjonowania spółki, strona nie wskazała ilu pracowników zatrudnia. Z tych wszystkich powodów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.