I SA/Wr 141/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Andrzej Szczerbiński Sędzia WSA - Katarzyna Radom Asesor WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca) Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi: A w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. - Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 28 listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 r. I. umarza postępowanie w sprawie, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 957 (dziewięćset pięćdziesiąt siedem 0/100) złotych tytułem zwrotu niezbędnych kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, III. oddala wniosek o zwrot kosztów postępowania ponad kwotę określoną w pkt II. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej obejmującej swym zakresem prawidłowość rozliczania podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 r. stwierdzono, że Spółka w badanym miesiącu zawyżyła podatek naliczony do odliczenia o łączną kwotę 9.680 zł. udokumentowaną dwoma fakturami VAT wystawionymi przez: Przedsiębiorstwo B w G. ul. [...] (faktura VAT Nr [...]) i * Przedsiębiorstwo C w L. ul. [...] (faktura VAT Nr [...]). Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. uznał, iż wobec faktury VAT Nr [...] oraz faktury VAT Nr [...] znajdują zastosowanie przepisy § 54 ust. 4pkt5 lit. a i c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 z późn. zm.). Zgodnie z tymi przepisami, w przypadku, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane (lit. a), potwierdzające czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego (lit. c), faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Dodatkowo w odniesieniu do faktury VAT Nr [...] z dnia 15.10.1999 r. stwierdzono, że brak prawa do odliczenia podatku naliczonego występuje i z tego powodu, iż faktura ta nie została potwierdzona kopią u sprzedawcy, jak również nie rozliczono wynikającej z tej faktury wartości sprzedaży i kwoty podatku należnego w deklaracji VAT-7 za badany miesiąc czyli, że zastosowanie znajduje przepis § 54 ust. 4 pkt 2 wymienionego rozporządzenia, wskazujący taką właśnie przesłankę jego zastosowania. W konsekwencji powyższych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia 4 września 2003 r. Nr [...] określił w prawidłowej wysokości zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za badany miesiąc oraz w oparciu o przepis art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Od powyższej decyzji w dniu 18.09.2003 r. Spółka złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów: art. art. 121 § l, 122, 125, 178 i 187 Ordynacji podatkowej i wynikających z tych przepisów zasad, § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.XII.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług poprzez ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT nie potwierdzonej kopią u sprzedawcy, bowiem nie stwierdzono zaniedbań w dokumentacji ze strony Spółki, nie może więc ona ponosić odpowiedzialności za zaniedbania drugiej strony transakcji, § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a i c powyższego rozporządzenia, bowiem zawarte w decyzji ustalenia na których oparto zarzut dotyczący czynności pozornych są niepełne, niekompletne, tendencyjne i dopasowane pod z góry założoną tezę. Dyrektor Izby Skarbowej we W. po rozpatrzeniu zarzutów podniesionych w odwołaniu na tle zgromadzonego w aktach podatkowych materiału dowodowego uznał decyzje organu i instancji za zgodną z prawem. Jego zdaniem stan faktyczny przedmiotowej sprawy - w zakresie dotyczącym współpracy Spółki z firmą Pana Z. S. Przedsiębiorstwo B ul. [...] w G. oraz firmą Pana F. C. Przedsiębiorstwo C ul. [...] w L. nie odpowiada treści dokumentów, a w szczególności umów, kosztorysów, protokołów odbioru, faktur VAT, opisujących zdarzenia gospodarcze. O ocenie danej faktury jako rzetelnej przesądzają bowiem nie tylko umowa, kosztorys, protokół odbioru robót budowlanych, lecz również i to, czy istniały po stronie wykazanego w tej fakturze wykonawcy faktyczne możliwości dla wykonania określonego w tej fakturze zakresu robót budowlanych oraz wskazanie niepodważalnego dowodu, bądź dowodów na ich wykonanie przez tego wykonawcę. W skardze na decyzję organu odwoławczego strona wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie szeregu przepisów ordynacji podatkowej tj. - art.120-121§1 w części dotyczącej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa, - art.122, art187-189, art.191 w części nie podjęcia wszystkich działań niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, - art. 125 w części dotyczącej braku wnikliwości w działaniu, - art.127 o postępowaniu dwuinstancyjnym, - art.229 i art.240§1 pkt 5 w części nieuwzględnienia przedstawionych dowodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W dniu 21 maja 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej złożył wniosek o przeprowadzenie mediacji w sprawie na podstawie art.115§1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz,1270).w uzasadnieniu wskazał, że wobec upływu okresu przedawnienia brak było podstaw do ustalenia dodatkowego zobowiązania. Posiedzenie mediacyjne odbyło się w dniu 9 sierpnia 2004 r. Skarżący wyraził zgodę na zmianę decyzji w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania za październik 1999 r. w pozostałych kwestiach podtrzymując swoje stanowisko. Wykonując ustalenia mediacyjne Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzją z dnia 8 września 2004 r. nr [...] zmienił swoją decyzję z dnia 28 listopada 2003 r. Nr [...] i uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania a w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy (decyzja została stronie doręczona w dniu 10 września 2004 r.). Strona w dniu 21 stycznia 2005 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o jej uchylenie. W dniu 8 marca 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł na podstawie art.118§2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o umorzenie postępowania w sprawie ze skargi na decyzję z dnia 28 listopada 2003 r. Nr [...] .WSA we W. postanowieniem z dnia 9 maja 2005 r. o sygn. [...] odrzucił skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu (postanowienie stało się prawomocne z dniem 11 lipca 2005r.). W dniu 21 stycznia 2005 r. strona złożyła pismo procesowe modyfikujące i uzupełniające skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 listopada 2003 r. Podniosła w nim zarzuty bezprawności działania i nieuwzględnienia stanu prawnego obowiązującego po 1 maja 2004 r. W dniu 21 marca 2005 r. ustanowiony przez spółkę pełnomocnik (wcześniej Spółka nie korzystała z profesjonalnego pełnomocnika) zgłosił swój udział w postępowaniu. Strona wniosła w dniu 27 lipca 2005. pismo procesowe podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie w dniu 8 września 2005 r. złożył wniosek o łączne rozpoznanie sprawy ze sprawą ze skargi z dnia 25 sierpnia 2005 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 21 lipca 2005 r. Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 8 września 2004 r. Nr [...] wydanej w wyniku mediacji. Strona wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 4.800 zł. W dniu 1 grudnia 2005 r. na rozprawie skarżący złożył pismo procesowe z dnia 30 listopada 2005 r. w którym wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie w wyniku postępowania mediacyjnego Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek zamiejscowy w L. decyzją z dnia 8 września 2004 r. Nr [...] na podstawie art.117§1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.) zmienił swoją decyzje w części dotyczącej ustalonego dodatkowego zobowiązania natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzje organu I instancji w mocy. Strona mimo prawidłowego pouczenia złożyła na w/w decyzję skargę z uchybieniem terminu i WSA we W. postanowieniem z dnia 9 maja 2005r. odrzucił skargę (postanowienie uprawomocniło się z dniem 11 lipca 2005r.). Zgodnie z regulacja art.118§2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli skarga na akt lub czynność wydaną bądź podjęta na podstawie ustaleń mediacyjnych nie zostanie wniesiona albo będzie oddalona, sąd umorzy postępowanie w sprawie, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne. Ponieważ skarga na decyzję dnia 8 września 2004 r. Nr [...] wydaną na podstawie ustaleń mediacyjnych nie została wniesiona ( Sąd odrzucił skargę a zatem nie została ona skutecznie złożona) Sąd zobligowany regulacją art.118§2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umarza postępowanie w przedmiotowej sprawie bowiem przeprowadzono w niej zakończone wydaniem decyzji postępowanie mediacyjne. Umorzenie postępowania w takiej sytuacji następuje stosownie do postanowień art.161§1 pkt 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt.1-2 tego przepisu. Tą inną przyczyną jest zaakceptowanie przez skarżącego odmiennego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania mediacyjnego. Należy jednocześnie podkreślić, iż Sąd w przedmiotowym postępowaniu związany dyspozycją art.118§2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie badał legalności zaskarżonej decyzji zatem bezprzedmiotowe jest ustosunkowywanie się do zarzutów skargi. Zgodnie z art.201§2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118§2, przepis art.206 stosuje się odpowiednio. W razie zatem umorzenia postępowania w wyniku ustaleń mediacyjnych dopuszczalny jest częściowy zwrot kosztów. Przepis art.206 stanowi, że w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Zasad stosunkowego rozdziału kosztów postępowania (miarkowania kosztów) jest uzupełnieniem zasady rezultatu. Z istoty stosunkowego rozdzielenia kosztów wynika, że w jego rezultacie procent wygrania, czy przegrania sprawy powinien odpowiadać procentowi poniesionych przez stronę kosztów postępowania (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, W-wa 2005, s.596). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, koszty sądowe ( w tym opłata skarbowa od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika) oraz koszty nakazanego prze sąd osobistego stawiennictwa strony - art.205§2 ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. W przedmiotowe sprawie Sąd ograniczając wysokość niezbędnych kosztów postępowania w części dotyczącej wynagrodzenia radcy prawnego B. Ś. kierował się następującymi przesłankami : 1.Strona ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika w dniu 15 lutego 2005 r. (pełnomocnictwo złożone do Sądu w dniu 29 marca 2005 r.) a zatem nie tylko po zakończeniu postępowania mediacyjnego, które odbyło się w dniu 9 sierpnia 2004 r. ale również po uprawomocnieniu się decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. wydanej po ustaleniach mediacji zmieniającą objętą przedmiotem niniejszego zaskarżenia decyzję - jak wynika z postanowienia tut. Sądu sygn. [...] decyzja ta uprawomocniła się w dniu 11 października 2004 r. Wobec regulacji art.118§2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi działania pełnomocnika strony w tej sprawie sprowadzające się do złożenia pisma procesowego w dniu 31 marca 2005 r. jako nie mogące mieć wpływu na rozstrzygnięcie zagadnienia przez Sąd (ze wskazanych powyżej przyczyn) upoważniają Sąd do miarkowania kosztów postępowania w tym zakresie. 2.W decyzji wydanej w wyniku mediacji Dyrektor Izby Skarbowej zmienił swoją pierwotną decyzję jedynie w zakresie dodatkowego zobowiązania - z wartości sporu w wysokości 12.584 zł. uwzględniono jedynie 2.904 zł. co stanowi 23 %. Mając na uwadze powyższe Sąd w niniejszej sprawie zasądza na rzecz skarżącego koszty w wysokości 957 zł. na które składają się : 1. wartość uiszczonego wpisu w kwocie 400 zł., 2. poniesioną opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika w kwocie 15 zł., 3. wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 552 zł. stanowiące równowartość 23% stawki minimalnej określonej w §14 ust.2 pkt 1 lit.a w związku z §6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ...(Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz.1349 ze zm.). Wynagrodzenie radcy prawnego przyjęto w takim stosunku w jakim wydana w wyniku mediacji decyzja uwzględniła zarzuty skarżącego. Ze wskazanych powyżej przyczyn Sąd na podstawie art.206 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddala wniosek o zasądzenie dalej idących kosztów.