I SA/Wr 1414/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę. Przedmiot skargi stanowi decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. o/z w W. z dnia 13 października 2006 r. o Nr [...] uchylająca w całości decyzję organu I instancji z dnia 12 lipca 2010 r. o Nr [...] i określająca stronie skarżącej D.W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 8.159,00 zł. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że do Urzędu Skarbowego w N.R. w 2007 r. wpłynęły informacje o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2006 r. dotyczące D.W. a to: - PIT-11/8B za okres od 1 stycznia 2006 r. – 31 grudnia 2006 r. wystawiony przez Zakład Karny w K.; - PIT-11/8B za okres od 17 lipca 2006 r. – 31 grudnia 2006 r. wystawiony przez Zakład Lecznictwa Odwykowego w C.B.; - PIT-11/8B za okres od 1 stycznia 2006 r. – 31 grudnia 2006 r. wystawiony przez Urząd Miejski w N.R.; - PIT-11/8B za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. wystawiony przez Urząd Gminy N.R.; - PIT-R – informacja o wypłaconych podatnikowi kwotach z tytułu pełnienia obowiązków społecznych i obywatelskich za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. wystawiony przez Sąd Rejonowy w K.. Z uwagi iż do Urzędu Skarbowego w N.R. nie wpłynęło zeznanie podatkowe skarżącej za 2006 r. pismem z dnia 6 października 2009 r. organ podatkowy wezwał podatniczkę do złożenia zeznania podatkowego za 2006 rok. W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik podatniczki w osobie matki skarżącej E.P. pismem z dnia 10 listopada 2009 r. poinformowała, iż w dniu 2 marca 2007 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w N.R. NIP-3, PIT-37 i PIT-O. Do pisma zostały dołączone kserokopie powyższych dokumentów. Wskazała, że potwierdzeniem, iż była w Urzędzie Skarbowym jest pieczątka Urzędu na druku NIP-3 oraz parafki na druku PIT-37. Na kserokopii zeznania PIT-37 (wspólne rozliczenie małżonków D. i T.W.) znajduje się napis ,,kopia" i dwie nieczytelne parafki – podpisy – przy danych adresowych podatników. Brak jest natomiast podpisów skarżącej i jej męża oraz potwierdzenia przyjęcia oryginału w/w zeznania przez Urząd Skarbowy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.R. uznając iż skarżąca nie złożyła zeznania podatkowego za 2006 r. postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. wszczął wobec skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Postępowanie podatkowe zakończyło się wydaniem przez organ I instancji w dniu 12 lipca 2010 r. decyzji o Nr [...] którą określono podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 8.213,00 zł. Decyzja powyższa została przez podatniczkę zaskarżona do organu odwoławczego. Strona ponownie podniosła, że w dniu 2 marca 2007 r. złożyła we właściwym urzędzie skarbowym zeznanie podatkowe za 2006 r. NIP-3, PIT-37 i PIT-O. Datownik jest tylko na zgłoszeniu identyfikacyjnym. Podała, że w takiej kolejności otrzymała powyższe dokumenty i w takiej kolejności wpięła je do teczki. Dodatkowo wskazuje, że w decyzji podany jest błędnie ,,przychód, dochód przed odliczeniami oraz dochód po odliczeniach za 2009 r." – a postępowanie podatkowe dotyczyło 2006 r. Strona odwołująca zarzuca, że w decyzji organu I instancji odliczono wydatki poniesione z tytułu używania sieci internet w kwocie netto a nie brutto. Zdaniem strony z tytułu ulgi za internet przysługuje jej odliczenie w wysokości 760,00 zł. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i zarzutów odwołania organ odwoławczy wydał decyzję stanowiącą przedmiot skargi. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte przez Urząd Skarbowy w N.R., a mianowicie iż strona nie wykazała iż złożyła w urzędzie skarbowym zeznanie podatkowe za 2006 r. Samo bowiem posiadanie kopii zeznania, na której nie znajduje się datownik potwierdzający złożenie takiego formularza nie może być uznany za dowód potwierdzający spełnienie przez stronę obowiązku określonego w art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.). W ocenie organu odwoławczego również z faktu, iż druk NIP-3 złożony został do Urzędu Skarbowego w dniu 2 marca 2007 r. oraz że na kopii PIT-37 znajdują się dwa podpisy (nawet przyjmując, że są to podpisy pracowników Urzędu Skarbowego) strona nie może skutecznie dowodzić, że złożyła zeznanie za 2006 r. w którym wniosła o wspólne opodatkowanie małżonków. W konsekwencji uznania iż skarżąca nie złożyła zeznania podatkowego PIT-37 – wspólnego opodatkowania małżonków – przyjął organ, iż utraciła uprawnienie do łącznego opodatkowania swoich dochodów. Odwołując się zaś do regulacji prawnej przewidzianej w art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zasadnym zdaniem organu odwoławczego było wydanie decyzji określającej podatniczce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym. Uznał organ odwoławczy za zasadny zarzut odwołania w kwestii błędnego odliczenia przez organ I instancji kwot wydatkowanych na użytkowanie sieci internet w lokalu będącym jej miejscem zamieszkania. Podzielił organ odwoławczy stanowisko strony, iż przysługuje jej odliczenie od dochodu wydatków z tytułu użytkowania internetu w kwocie 760,00 zł stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo organ II instancji po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że płatnik – Zakład Lecznictwa Odwykowego w C.B. w PIT-11/8B wykazał koszty uzyskania przychodu w wysokości 639,10 zł tj. za 5 miesięcy, tymczasem z w/w informacji wynika, że podatniczka pracowała w zakładzie od 17 lipca 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. Zatem przysługiwały jej koszty uzyskania przychodu za okres 6 miesięcy w łącznej kwocie 766.92 zł (127,82 zł x 6) zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem organ odwoławczy ostatecznie określił podatniczce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 8.159,00 zł, przyjmując jako podstawę opodatkowania kwotę 55.582,15 zł. Od tej podstawy opodatkowania dokonał odliczenia składek na ubezpieczenie społeczne (621,98 zł) ulgę internetową (760,00 zł), dokonał odliczenia od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne - 3.497,81 zł. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez podatniczkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze podobnie jak w odwołaniu strona ponownie podniosła, iż 2 marca 2007 r. złożyła poprzez swojego pełnomocnika (matkę) w Urzędzie Skarbowym w N.R. NIP-3, PIT-37 i PIT-0. Twierdzi, iż matka E.P. złożyła w Urzędzie Skarbowym PIT-37, ponieważ gdyby było inaczej to przy wpinaniu dokumentów do teczki zauważyłaby że ma 2 egzemplarze zeznania rocznego. Ponadto stwierdza, że na kopiach PIT-37 za okres 2002-2009 poza tym spornym za 2006 rok nie ma podpisów pracownika Urzędu Skarbowego. Znaczy to, że na oryginale PIT-37 nie było podpisów pracownika Urzędu Skarbowego w N.R. dotyczącego potwierdzenia, czyli kontroli danych osobowych podatnika. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na mocy przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek złożenia zeznania rocznego, co do zasadny ciąży na wszystkich podatnikach podatku dochodowego od osób fizycznych. Zeznanie roczne podatnik zobligowany jest złożyć w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Jest to termin prawa materialnego, w związku z tym nie podlega przywróceniu w razie jego uchybienia. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy skarżąca w przewidzianym wyżej terminie złożyła zeznanie podatkowe za rozpatrywany 2006 r. Na wstępie rozważań należy podnieść, iż to na podatniku spoczywa ciężar wykazania wywiązania się z nałożonego na niego obowiązku złożenia zeznania podatkowego. Dowodem złożenia w urzędzie skarbowym zeznania podatkowego jest potwierdzenie nadania tego zeznania w placówce pocztowej lub też złożenie osobiście w organie podatkowym. W sytuacji osobistego złożenia zeznania podatkowego w urzędzie skarbowym jest potwierdzenie odbioru tego zeznania przez urząd w postaci złożenia na kopii formularza zeznania prezentaty urzędu – datownika. Poza sporem w sprawie pozostaje fakt, iż okazana przez skarżącą kopia zeznania takiej prezentaty nie posiada. Zatem sam fakt okazania kopii takiego zeznania nie może świadczyć o złożeniu zeznania w urzędzie skarbowym. Skarżąca zarówno w toku postępowania podatkowego jak i w skardze twierdziła, iż zeznanie podatkowe złożyła w urzędzie skarbowym jej matka (będąca w sprawie pełnomocnikiem strony) wraz z NIP-3 – zgłoszenie identyfikacyjne, na kopii którego istnieje prezentata urzędu potwierdzająca ten fakt. Zdaniem Sądu zasadnie organy podatkowe nie dały wiary tym twierdzeniom skarżącej bowiem, jeżeli faktycznie matka skarżącej złożyłaby w dniu 2 marca 2007 r. wszystkie trzy formularze to jest NIP-3, PIT-37 wraz z załącznikiem PIT-0 to z pewnością w formularzu PIT-37 w rubryce dotyczącej załączników złożonych wraz z tym formularzem fakt złożenia NIP-3 byłby odzwierciedlony tak jak ujawniono w tejże rubryce załącznik PIT-0. Kopia formularza PIT-37 nie zawiera natomiast wzmianki o załączniku NIP-3. Powyższe pozwala wyciągnąć wniosek, iż zgłoszenie identyfikacyjne NIP-3 zostało złożone rzeczywiście w dniu 2 marca 2007 r. ale bez zeznania podatkowego PIT-37. Powyższego stanowiska nie podważa fakt istnienia bliżej nie zidentyfikowanych podpisów na kopii PIT-37 w tej części zeznania podatkowego, która dotyczy danych dotyczących miejsca zamieszkania podatników. Jeśli nawet dać wiarę podatniczce, że są to podpisy (parafki) pracownika urzędu skarbowego to z faktu tego nie sposób wywieść takiego wniosku jaki wyprowadza skarżąca, iż złożyła w urzędzie skarbowym zeznanie podatkowe. Z zeznania podatkowego określonego przez podatniczkę ,,kopia" wynika, iż skarżąca miała uzyskać do zwrotu nadpłacony podatek w wysokości 681,00 zł. Zdaniem Sądu gdyby rzeczywiście skarżąca takie zeznanie złożyła to z pewnością interesowałaby się faktem czy, organ podatkowy dokonał zwrotu nadpłaty podatku. Z akt sprawy zaś nie wynika aby skarżąca wykazała jakiekolwiek zainteresowanie zwrotem podatku pomimo upływu 2 lat od rzekomego złożenia zeznania podatkowego a datą wszczęcia przedmiotowego postępowania podatkowego. Resumując tę część rozważań Sąd stanął na stanowisku iż skarżąca nie wykazała iż rzeczywiście złożyła w urzędzie skarbowym zeznanie podatkowe o uzyskanych dochodach za 2006 rok. Konsekwencją powyższego była konieczność określenia skarżącej wysokości zobowiązania w podatku dochodowym w drodze decyzji zgodnie z art. 45 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w myśl którego w razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, właściwy organ podatkowy wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy w sposób jasny i wyczerpujący wskazał sposób obliczenia podstawy opodatkowania, wykazał z jakiego tytułu dokonał należne skarżącej odliczenia zarówno od podstawy opodatkowania jak i odliczenia od podatku. W tejże kwestii skarżąca nie podniosła w skardze żadnych zarzutów. Podzielić należy stanowisko organów podatkowych, iż w sprawie nie zachodziła możliwość opodatkowania skarżącej wraz z małżonkiem, która to forma łącznego opodatkowania się małżonków przewidziana jest w art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ta forma opodatkowania nie ma bowiem zastosowania w przypadku złożenia zeznania podatkowego po dacie 30 kwietnia następnego roku podatkowego albo w sytuacji z jaką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie kiedy nie zostanie w ogóle złożone zeznanie podatkowe. Reasumując należało skargę jako bezzasadną oddalić zgodnie z art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. PM 31.03.2011 r. pop. 06.04.2011 r.