I SA/Wr 1415/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A S.A. w likwidacji z/s w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na oznaczoną w sentencji decyzję, strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody majątkowej. Podniosła, że organ wydał dwa odmienne rozstrzygnięcia w sprawie - jedno w zakresie podatku dochodowego, a drugie w zakresie podatku od towarów i usług. W obu decyzjach - jak podała strona - były przez organy podatkowe negowane te same transakcje. Nie mniej jednak, tylko decyzja w zakresie podatku od towarów i usług została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej. Strona stwierdziła, że wyegzekwowanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej, gdyż w marcu 2013 r. doszło do otwarcia likwidacji spółki. Poinformowała, że na chwilę obecną spółka nie generuje przychodów z tytułu działalności gospodarczej. Nadto, egzekucja zobowiązania podatkowego uniemożliwi spółce wywiązanie się z innych zobowiązań, w szczególności zapłatę podatków, wynagrodzeń, odpraw i składek na ubezpieczenie społeczne dla zwolnionych pracowników oraz spłatę zobowiązań wobec kontrahentów. Powyższe, w ocenie strony skarżącej, świadczy o tym, że w sprawie zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wywołania nieodwracalnej szkody, a także groźba ogłoszenia upadłości spółki. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że postępowania w przedmiocie podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług są odrębnymi postępowaniami, opartymi na innych przepisach prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 2 kwietnia 2009 r., II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdza, że skarżąca spółka nie wykazała, że zaistniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty argumentacją, ani dokumentacją, które wskazywałyby na istnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. Strona nie podała żadnych konkretnych okoliczności i zdarzeń, które uzasadniałyby zastosowanie omawianej instytucji. Za taką okoliczność nie może być uznane ogólnikowe wskazanie, że zapłata określonej w decyzji należności spowoduje znaczną szkodę majątkową, czy też ogłoszenie upadłości spółki. Trudna sytuacja finansowa - sama w sobie - nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za przesłanki takie mogłyby być uznane konkretne - poparte dokumentami - okoliczności, wskazane jako ewentualne następstwa wykonania decyzji. W sprawie, strona takich okoliczności i dokumentów nie przedstawiła. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, czy też prowadzenie wobec spółki egzekucji, lecz nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Niedopuszczalne jest rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych - także innych czynności podejmowanych w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z orzecznictwa, nie można utożsamiać faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z ostatecznej decyzji (nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony), z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to strona. Zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny a skutki wykonania takiego zobowiązania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uwzględnienia skargi istnieje po stronie organu podatkowego oczywista powinność zwrotu zapłaconych przez podatnika kwot, łącznie z oprocentowaniem. W zakresie argumentu, że spółka zobowiązana jest do zapłaty innych należności, trzeba wyjaśnić, że należności publicznoprawne mają pierwszeństwo przed należnościami cywilnoprawnymi. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.