I SA/Wr 1418/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Zastępca Przewodniczącego Wydziału I - Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi L. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] nakładające karę porządkową w wysokości 700 zł, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania obu postanowień wskazując w uzasadnieniu wniosku, że owa kara została nałożona wbrew przepisom prawa, zaś obowiązek jej uiszczenia, z uwagi na jej wysokość, spowoduje po stronie skarżącego znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego unormowania wynika, że wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Argumentacja strony w tej materii powinna być poparta nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku oraz ocena sytuacji finansowo-majątkowej wnioskodawcy, w świetle przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią przesłanki dla zastosowania wyjątkowej instytucji, jaką jest udzielenie ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jemu ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty ani szczegółowym uzasadnieniem, ani stosownymi dowodami. W tym miejscu należy podkreślić, że przesłanką wstrzymania wykonania aktu administracyjnego nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia przez pryzmat zarzutów do niego skierowanych jest zatem niedopuszczalne, gdyż wówczas Sąd rozstrzygnąłby o meritum sprawy przed wyznaczeniem rozprawy. Z kolei obowiązek uiszczenia kwoty zobowiązania wynikającego z podlegającego wykonaniu aktu administracyjnego, zawsze wiąże się z uszczupleniem stanu finansowego zobowiązanego, lecz nie zawsze musi ono powodować skutki o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W każdym razie wykazanie prawdopodobieństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co już powiedziano, ciąży wyłącznie na wnoszącym o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Ponieważ skarżący nie wykazał, że wykonanie postanowienia nakładającego na niego karę porządkową wywoła skutek w postaci znacznej szkody, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.