I SA/Wr 142/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na zawiadomienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania skargi za niezasadną postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 września 2015 r., uzupełnionym pismem z 4 października 2015 r., Z. W. wniósł skargę na zawiadomienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadną skargi na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., które polegało – w ocenie skarżącego – na niezgodnej z prawem odmowie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego przekazanej komornikowi sądowemu w wyniku egzekucyjnego zajęcia tej wierzytelności. Zawiadomienie to zostało wydane na podstawie art. 237 § 3 i art. 238 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.). W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej odrzucenie z powodu niepodlegania zaskarżonego aktu kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dodał, że w przypadku uznania skargi za skargę na bezczynność, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić, gdyż jej przedmiot nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazania wymaga, że przedmiotem skargi jest opisane powyżej zawiadomienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., wydane na podstawie art. 237 § 3 i art. 238 § 1 k.p.a. Zatem czynność ta została podjęta w sprawie tzw. "skargi powszechnej". W tym miejscu należy wyjaśnić, że "skarga powszechna" uregulowana jest w art. 221-240 k.p.a. (dział VIII) i jest środkiem obrony interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania, ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialnotechniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi. Mając na uwadze określony przez ustawodawcę wymieniony powyżej katalog spraw podlegających kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie można przyjąć, by w tym katalogu mieściło się rozstrzygnięcie organu w przedmiocie skargi powszechnej. Tak zresztą przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie wskazuje się, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2692/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak bowiem wynika z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. postępowanie skargowe uregulowane w Dziale VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Reasumując, skoro przedmiotem skargi jest czynność organu podjęta w ramach określonego w przepisach k.p.a. postępowania ze skargi powszechnej, tut. Sąd nie jest właściwy do orzekania w sprawie tego typu skarg. Zastosowanie w sprawie ma więc przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobligowany był odrzucić skargę.