I SA/Wr 142/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca, zastępowana przez doradcę podatkowego, w treści skargi wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku na urzędowym formularzu wskazała, że aktualny stan majątkowy nie pozwala na opłacenie skarg. Brak możliwości finansowych pozbawiły stronę ochrony sądowej przed niesprawiedliwym rozstrzygnięciem organów podatkowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wszystkie rubryki zostały zakreślone. Strona podała jako zobowiązania i stałe wydatki kwotę 1.000 zł będącą wartością kosztów utrzymania. W odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów strona oświadczyła, że jest stanu wolnego i z nikim nie zamieszkuje, nie prowadzi też wspólnego gospodarstwa z innymi osobami. Jej miesięczne wydatki to opłaty 400 zł, wydatki na żywność i środki higieny 500 zł, leki 200 zł, spłata kredytów 2.000 zł. Opłaty te do chwili obecnej finansowała z bieżącej działalności gospodarczej i pomocy bliskich. Oświadczyła też, że nie posiada środków transportu. Nie jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...]ani w P. przy ul. [...]. Wynagrodzenie dla pełnomocnika w sprawie finansowane będzie po ewentualnym wygraniu sporu sądowego. Dodatkowo strona oświadczyła, że od sierpnia do grudnia 2016 r. nie przeprowadzała żadnych operacji bankowych, a w związku z zawieszeniem działalności gospodarczej z dniem 19 sierpnia 2016 r. nie ma możliwości wygenerowania wyciągu bankowego. Poinformowała, że nie posiada żadnych udziałów w A Sp. z o.o. Z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżąca w 2015 r. uzyskała przychód z działalności gospodarczej w wysokości 6.217.745,74 zł i dochód w kwocie 74.605,70 zł. Do końca sierpnia 2016 r. jej przychód wyniósł 375.530,90 zł i odnotowana została strata na poziomie 18.195,13 zł. W czerwcu 2016 r. strona dokonała dostawy towarów i usług na kwotę 43.649 zł oraz nabyła towary i usługi o wartości 12.367 zł. W lipcu zadeklarowane zostały zerowe wartości dostaw i zakupy związane z działalnością opodatkowaną w kwocie 470 zł, natomiast w czerwcu podana została kwota ujemna 80 zł po stronie dostaw oraz 1.921 zł po stronie zakupów. Przedłożone zostały także wydruki historii dwóch rachunków bankowych za marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2016 r., wykorzystywanych prywatnie i w działalności gospodarczej. Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że na dzień wydania niniejszego postanowienia w tutejszym Sądzie skarżąca jest stroną w 108 sprawach, dotyczących w większości decyzji określających podatek akcyzowy od wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych, a wpisy od skarg w tych sprawach zostały wyznaczone na kwoty o łącznej wartości około 40.000 zł. W ocenie referendarza sądowego, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe nie zostało przez stronę wykazane. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że w tutejszym Sądzie od czerwca 2016 r. były rozpoznawane już wnioski o przyznanie prawa pomocy strony skarżącej w wielu sprawach, a kolejnymi postanowieniami referendarz sądowy odmawiał stronie wnioskowanego zwolnienia od kosztów sądowych. Tutejszy Sąd podzielił stanowisko referendarza i utrzymał jego postanowienia w mocy. Powyższe orzeczenia zostały wydane w oparciu o niemal taki sam stan faktyczny. Zauważyć też trzeba, że od sierpnia 2016 r. sytuacja strony ulegała sukcesywnym zmianom. W połowie sierpnia 2016 r. zawiesiła działalność gospodarczą, a także, będąc jedynym udziałowcem i jedynym członkiem zarządu A Sp. z o.o. pozbyła się udziałów i funkcji pełnionej w spółce, przejmując funkcję prokurenta samoistnego (co wynika z ogólnodostępnych danych Krajowego Rejestru Sądowego). Niemniej jednak, pomimo tak znaczących zmian, które zasadniczo mogłyby wpłynąć na możliwości płatnicze strony, ocena zasadności przedmiotowego wniosku oraz wspierająca ją argumentacja nadal pozostają bez zmian. Przede wszystkim wypada w tym względzie powołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone m.in. w postanowieniu z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 579/13, że osoba świadomie wyzbywająca się majątku nie może oczekiwać, aby Skarb Państwa ponosił koszty postępowania, które w pierwszej fazie postępowania ciążą na stronie skarżącej. Zasadne jest też powołanie poglądu Sądu Najwyższego, zawartego w postanowieniu z dnia 31 marca 1987 r., sygn. akt I CZ 26/87 (OSNC 1988/7-8/103), zgodnie z którym jeżeli strona, która mogła liczyć się z obowiązkiem poniesienia kosztów sądowych, bez ważnego powodu nie wykorzystała w całości lub w części swoich możliwości zarobkowych, to przy rozpoznawaniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy przyjąć, że stan majątkowy i dochody strony są takie, jakie miałaby, gdyby w pełni wykorzystała swoje możliwości zarobkowe. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowego wniosku zwrócić należy uwagę, że podjęte przez stronę działania – zawieszenie działalności gospodarczej, pozbycie się udziałów i funkcji prezesa zarządu w spółce A – nie były z pewnością spowodowane złą kondycją finansową firm. Zgodnie z danymi wynikającymi z przedłożonych przez stronę dokumentów, z samej działalności prowadzonej jednoosobowo skarżąca uzyskiwała bardzo wysokie przychody. W 2015 r. było to ponad 6.000.000 zł, a do końca sierpnia 2016 r. roku ich wartość wyniosła ponad 370.000 zł. Bez znaczenia pozostaje tu fakt, że strona jednocześnie odnotowała relatywnie niski dochód (ponad 70.000 zł), a w bieżącym roku stratę (stanowiącą około 2% przychodu). Dochód i strata są wynikiem ponoszenia mniejszych lub większych kosztów uzyskania przychodu, natomiast wszystkie te trzy wartości (dochód, strata, koszty podatkowe) są wykazywane przede wszystkim na potrzeby rozliczeń w podatku dochodowym i zwykle nie odzwierciedlają rzeczywistej sytuacji finansowej przedsiębiorcy. Dlatego też to wartość przychodu jest najbardziej wymiernym punktem odniesienia dla oceny możliwości płatniczych ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy. Potwierdzeniem może być tutaj okoliczność, że strona odnotowując stratę, jedocześnie miała środki na opłacenie kosztów utrzymania oraz na regularną spłatę kredytu w wysokości około 2.000 zł, co wynika z wydruków rachunków bankowych. W każdym razie, wartość osiąganych przychodów wskazuje, że zawieszenie działalności gospodarczej nie było spowodowane nieopłacalnością jej prowadzenia, lecz – w kontekście kolejnych decyzji określających zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych – zamiarem uniknięcia egzekucji administracyjnej. Poza tym, przy tak znacznych przychodach w latach 2015 i 2016, nie można dać wiary, że strona nie posiada oszczędności. Poziom dotychczasowej działalności gospodarczej poddaje też w wątpliwość, że strona nie podjęła czynności zmierzających do utrzymania stałego źródła dochodów. Zaznaczyć wypada, że pomimo wezwań, skarżąca nie wyjaśniła, czy uzyskuje dochody w związku z pełnioną funkcją prokurenta samoistnego w spółce A. Zauważyć również trzeba, że pomimo zawieszenia działalności gospodarczej w sierpniu 2016 r., skarżąca niezmiennie utrzymuje, że działalność ta była dotychczas źródłem pokrywania bieżących wydatków, a obecnie dodaje tylko, że pomagają jej też osoby bliskie. Nie powołuje się na trudności w opłacaniu tych wydatków, nie wskazuje nowych okoliczności wskazujących na radykalną zmianę jej sytuacji finansowej czy inne źródła pokrywania kosztów utrzymania oraz rat kredytowych. Uzasadnienie wniosku oraz dodatkowe oświadczenia, składane w wyniku wezwania, są powielane od niemal pół roku. Natomiast dodając jako źródło finansowania miesięcznych wydatków pomoc osób bliskich, strona nie udzieliła żadnych dodatkowych, szczegółowych wyjaśnień, pomimo że w wezwaniu zostało wyraźnie podkreślone, iż należy dokładnie wskazać źródła finansowania tych wydatków. Trudno zatem ocenić okoliczność pomocy "osób bliskich" w kontekście sytuacji finansowej, w jakiej skarżąca się znajduje. Już zatem przedstawione wyżej uwagi dają podstawę do odmowy przyznania prawa pomocy. W ocenie referendarza sądowego, strona posiadała i nadal powinna mieć środki pieniężne, które mogła przeznaczyć na opłacenie przedmiotowych kosztów. Zwłaszcza, że o konieczności ich ponoszenia wiedziała już faktycznie wcześniej, aniżeli w dacie wniesienia skargi datowanej na 19 stycznia 2017 r. Od lutego 2016 roku są bowiem wydawane kolejne decyzje przez Dyrektora Izby Celnej jako organu II instancji, dotyczące tej samej w kwestii (podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych), które są przez stronę konsekwentnie skarżone do tutejszego Sądu. Aktualnie skarżone są nadto decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Bez znaczenia pozostaje zatem fakt zawieszenia działalności gospodarczej w drugiej połowie sierpnia 2016 roku. Nie można było natomiast przyjąć za podstawę oceny zasadności wniosku oświadczeń złożonych przez stronę – nie wszystkie są bowiem wiarygodne. Odnośnie miesięcznie ponoszonych wydatków, skarżąca wskazała na urzędowym formularzu, że koszty utrzymania wynoszą 1.000 zł. Następnie, wezwana do złożenia szczegółowego zestawienia wydatków, podała, że sama spłata kredytów wynosi 2.000 zł, pozostałe wydatki to 1.100 zł, w tym 400 zł na opłaty. Przy czym nie zostało wyjaśnione, co na te opłaty się składa. Z wniosku wynika, że strona mieszka sama i nie posiada żadnych nieruchomości. Jednocześnie w zeznaniu podatkowym podany jest adres zamieszkania we W. przy ul. [...], strona zaś w sprawie, w piśmie z dnia 29 marca 2017 r., podaje adres zamieszkania w P. (dom). Wezwana do oświadczenia o tytułach prawnych do tych nieruchomości wskazała jedynie, iż nie jest ich właścicielem, nie podejmując żadnej próby wyjaśnienia podstawy ich dysponowania. Zauważyć przy tym trzeba, że strona oświadczyła, iż jej miesięczne opłaty wynoszą 400 zł, z czego wywieść należałoby, że nieruchomości te nie są wynajmowane. Zwrócić też należy uwagę, że powyższe wątpliwości były już wskazywane we wspomnianych wyżej postanowieniach, zaś strona skarżąca do tej pory do nich się nie ustosunkowała. Okoliczności te nie mają wprawdzie bezpośredniego wpływu na ocenę możliwości płatniczych strony, może jednak świadczyć o wybiórczym udostępnieniu danych co do swojej sytuacji majątkowej. Podsumowując wskazać trzeba, iż dane z dokumentów finansowych dają podstawę do przyjęcia, że strona była w stanie zgromadzić środki na opłacenie kosztów swego udziału w sprawie, nawet przy uwzględnieniu takiego obowiązku w pozostałych sprawach. Pozostałe dane natomiast należało ocenić jako zbyt wybiórcze, aby można było na ich podstawie ustalić wysokość rzeczywiście ponoszonych przez skarżącą miesięcznych wydatków (które obejmowałyby faktyczne koszty utrzymania albo wynajmu domu czy mieszkania). W związku z tym ocena zasadności wniosku została dokonana przede wszystkim w oparciu o dane wynikające z przedłożonych dokumentów finansowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.