I SA/Wr 1462/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2009 rok postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W sprawie, pismem wniesionym w dniu 04.05.2011 r. skarżący H. J., reprezentowany przez wyznaczonego w ramach prawa pomocy pełnomocnika z urzędu, wniósł o wstrzymanie decyzji będącej przedmiotem skargi do czasu wydania wyroku przez sąd administracyjny. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik nawiązał do sposobu w jaki przeprowadzono postępowanie przed wydaniem decyzji przez organ I i II instancji, stwierdzając, iż w sprawie błędnie ustalono stan faktyczny. Przechodząc do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, pełnomocnik podniósł, że wykonanie decyzji może przy tak wysokiej kwocie nałożonego podatku i aktualnym stanie majątkowym skarżącego doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Pełnomocnik dalej wskazał, że skarżący jest osobą bardzo chorą, miesięcznie na leki wydaje po kilkaset złotych, co przy skromnym budżecie domowym jest znaczącym wydatkiem. W tej sytuacji, zdaniem pełnomocnika, gdyby organ wszczął postępowanie egzekucyjne, doprowadziłoby to do pozbawienia skarżącego wszelkich źródeł dochodu. Skarżący i mieszkająca z nim matka znaleźliby się w dramatycznej sytuacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "upsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 upsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Zaznaczenia również wymaga, iż na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 upsa, wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika bowiem, w szczególności z materiałów źródłowych przedstawionych do wniosku o przyznanie prawa pomocy, iż skarżący nie posiada żadnych wartościowych ruchomości, a jego jedynym źródłem dochodu jest emerytura w wysokości 939,61 zł. Ponadto skarżący jest osoba chorą, wobec czego ponosi znaczne wydatki na lekarstwa – ok. 400 zł. Oprócz wydatków na lekarstwa, ponosi również wydatki związane z opłatami za czynsz, energię, gaz, wyżywienie, itp. Koszty koniecznego utrzymania skarżący ponosi więc z trudem. Mając zatem na uwadze sytuację materialną i życiową skarżącego, Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki przewidziane w powołanym przepisie. W ocenie Sądu, potencjalna egzekucja należności podatkowej w aktualnej sytuacji materialnej skarżącego, mogłaby pozbawić go środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych oraz doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.