I SA/Wr 1469/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze A Spółki jawnej M. N., M. S. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że natychmiastowa zapłata należności podatkowych będzie równoznaczna dla wnioskodawcy z wystąpieniem "trudnych do odwrócenia oczywiście negatywnych skutków". Uzasadniając wniosek skarżąca spółka podała, że od 2011 r. znajduje się w trudnej sytuacji gospodarczo-finansowej z uwagi na spadek obrotów handlowych oraz ogólną stagnację na rynku materiałów budowlanych i opału (węgla i oleju opałowego), spowodowaną w dużej mierze ogólnoświatowym kryzysem gospodarczym. Wskazała również na powiększające się zatory płatnicze ze strony kontrahentów, podkreślając, że sytuacja ta uszczupla kwotę dostępnych środków finansowych spółki. Na tle wskazanych okoliczności skarżąca podkreślała, że wykonanie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2004 r. skutkować będzie utratą płynności finansowej spółki, obniżeniem jej konkurencyjności, a w konsekwencji zaprzestaniem działalności gospodarczej i utratą miejsc pracy dla zatrudnianych przez spółkę pracowników. Na poparcie argumentacji zawartej we wniosku skarżąca spółka nie złożyła żadnych dokumentów finansowych, mimo wskazania, że załączyła do skargi bilans i rachunek zysków i strat za 2011 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Argumentacja wnioskodawcy powinna zatem wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku takowych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych wniosku lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Skarżąca nie wykazała bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Należy zauważyć, że argumentując złożony wniosek skarżąca wskazała przede wszystkim na okoliczność odnotowanego spadku obrotów handlowych powiązanego z ogólną stangnacją na rynku materiałów budowlanych i opału (węgla i oleju opałowego), spowodowanej w dużej mierze kryzysem gospodarczym. Niebezpieczeństwo wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. wiąże natomiast z obawą natychmiastowego uregulowania zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2004 r., co może spowodować utratę płynności finansowej spółki, a w konsekwencji doprowadzić do likwidacji prowadzonej przez nią działalności. W ocenie Sądu, podana przez skarżącą argumentacja, która nie została poparta żadnymi dokumentami finansowymi wskazującymi na zaistnienie podniesionych we wniosku okoliczności, nie stanowi dostatecznych przesłanek do uznania, że wobec skarżącej należałoby orzec o udzieleniu ochrony tymczasowej, a tym samym ochronić ją przed negatywnymi konsekwencjami, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Końcowo wskazać należy, odnosząc się do sygnalizowanych we wniosku społecznych konsekwencji odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji poprzez niebezpieczeństwo utraty miejsc pracy, że niezależnie od kwestii oceny istnienia takiego zagrożenia, skarżąca nie wskazała ilu pracowników zatrudnia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.