I SA/Wr 1481/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 24 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 27 marca 2013 r. nr [...] określającą S. K. (dalej: podatnik/strona/skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r. w wysokości 14.453 zł. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy organ podatkowy I instancji, przeprowadzając kontrolę podatkową, zakwestionował w zakresie podatku należnego sprzedaż przez skarżącego samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz Sprinter CDI, rok prod. 2007 na rzecz prowadzącego działalność gospodarczą H. K. za kwotę 25.500 zł netto, podatek VAT 5.865 zł (faktura VAT nr 448/2011 z dnia 21 września 2011 r.). W trakcie postępowania organ ustalił, że przedmiotowy pojazd skarżący wykupił od firmy leasingowej po zakończeniu umowy leasingu i wystawił do sprzedaży. Strona zamieściła ogłoszenie w serwisie internetowym, nie pamiętała za jaką kwotę. W dniu 8 maja 2012 r. przesłuchano H. K. , który zeznał, że zapłacił skarżącemu kwotę 45.500 zł brutto. Przed zakupem wpłacił na konto skarżącego kwotę 2.000 zł zadatku na zakup samochodu, a następnie wpłacił pozostałą kwotę w obecności S. W. . Świadek zeznał, że samochód był w dobrym stanie technicznym, nie dokonywał w nim żadnych napraw. W momencie zakupu pojazdu nie sprawdził danych zawartych na fakturze, jednak gdy stwierdził, że kwota na fakturze jest niezgodna z kwotą faktycznie zapłaconą zwrócił się do skarżącego o sporządzenie korekty do faktury pierwotnej, jednak bezskutecznie. Przesłuchano w charakterze świadka S. W. , który zeznał, że H. K. zapłacił skarżącemu za przedmiotowy samochód kwotę 45.500 zł brutto oraz że samochód nie był uszkodzony, był sprawny i zadbany. Organ na podstawie cen rynkowych ustalił, że średnia cena rynkowa takiego samego samochodu wynosiła 61.250 zł natomiast najniższa cena to kwota 56.500 zł brutto. W trakcie kontroli podatnik przedstawił fakturę VAT nr F/000568/11 z dnia 12 sierpnia 2011 r. wystawioną przez A s.c. M. A., J. K. opiewającą na kwotę 9.000 zł brutto, podatek VAT 1.682.93 zł dokumentują naprawę silnika w przedmiotowym pojeździe. Skarżący w dniu 21 września 2012 r. przedłożył opinię Rzeczoznawcy Samochodowego D. G. z dnia 20 września 2011 r. z której wynika, że pojazd charakteryzuje się niskim stopniem dbałości: tapicerka porozrywana, liczne ogniska korozji, skorodowane tarcze kół, pojazd z uszkodzeniami kolizyjnymi (wgniecenia, zarysowania) kabiny i skrzyni ładunkowej, rozerwana plandeka skrzyni ładunkowej, silnik: przedmuchy do skrzyni korbowej – przecieki oleju. Stwierdzono uszkodzenia lamp tylnych i obrysowej przedniej". Rzeczoznawca wycenił wartość pojazdu na kwotę 26.400 zł netto. Organ I instancji na podstawie zgromadzonego materiału uznał, że skarżący zaniżył wartość sprzedaży przedmiotowego samochodu o kwotę 14.135 zł netto, podatek VAT 2.643,13 zł. i ww decyzją określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r. Po rozpatrzeniu odwołania – w którym skarżący zasadniczo zarzucił nieuwzględnienie opinii Rzeczoznawcy Samochodowego - organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z treści art. 29 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) dalej: ustawa o VAT obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży czyli kwota, jaka została zapłacona za dany towar. Kwotą należną jest kwota 45.500 zł brutto potwierdzona przez nabywcę H. K. oraz osobę mu towarzyszącą podczas kupna S. W. . Organ wskazał, że zeznania świadków są logiczne i poparte dowodami. H. przedłożył w trakcie przesłuchania dokumenty wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru potwierdzające jego stanowisko oraz wskazał, iż od dnia następnego po dniu nabycia pojazdu przez dłuższy czas bezskutecznie próbował się skontaktować ze skarżącym w kwestii wystawienia faktury korygującej. Ze złożonych wyjaśnień jasno wynika, że samochód był w dobrym stanie i wbrew zarzutom odwołania nabywca nie dokonywał w nim żadnych napraw. Zdaniem organu dodatkowo o zaniżeniu przez stronę wartości samochodu wykazanej na fakturze, jak i prawdziwości zeznań świadka świadczy fakt, iż H. K. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej odsprzedał ten pojazd 12 października 2011 r. (po niecałym miesiącu) za kwotę 49.200 zł B w P. . Wartość ta znacząco odbiega od wartości wykazanej na zakwestionowanej fakturze nr [...], natomiast jest zbieżna (uwzględniając zastosowana marżę) z kwotą faktycznej zapłaty. Również zeznania S. W. nie budzą wątpliwości, gdyż jako osoba towarzysząca głównemu nabywcy pojazdu nie musiała szczegółowo orientować się w różnych ustaleniach pomiędzy stronami transakcji. Natomiast logicznym jest, że świadek ten pojazd widział i mógł ocenić w jakim był stanie technicznym, tym bardziej, że to on wracał zakupionym pojazdem jako kierowca. Zatem stwierdzenia świadka, że samochód nie był uszkodzony, nie posiadał wgnieceń, nie miał uszkodzeń kolizyjnych, lampy nie były uszkodzone, samochód był w pełni sprawny oraz samochód wyglądał na zadbany wydały się organowi odwoławczemu w pełni wiarygodne. Zdaniem organu II instancji zgromadzone dowody wskazują na zaistnienie odmiennego, od wykazanego przez podatnika stanu faktycznego. Na uwagę zasługują dodatkowe okoliczności jak brak bezpośredniego interesu w składaniu fałszywych zeznań przez nabywcę i osobę towarzyszącą oraz fakt, że strona zawiadomiona o terminie i miejscu przeprowadzania przesłuchania świadków z prawa tego nie skorzystała. Organ odwoławczy wskazał, że organy nie pominęły opinii rzeczoznawcy lecz oceniły ją w świetle całego materiału dowodowego sprawy, i uznały że nabywca kupił pojazd za kwotę 45.500 zł. Poza tym wartości sporządzonej opinii strona nie ujęła w prowadzonym rejestrze zakupów za wrzesień 2011 r. jak również nie przedłożyła jej w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej, lecz dopiero w dniu 7 września 2012 r. W skardze z dnia 23 lipca 2013 r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: -art. 29 ust. 1 ustawy o VAT przez błędne uznanie, iż kwota zawarta na fakturze VAT potwierdzającej sprzedaż przedmiotowego samochodu nie odpowiada wartości rzeczywistej transakcji; - art. 109 ust. 3 i art. 190 ustawy o VAT przez błędne uznanie, iż prowadzona przez skarżącego ewidencja nie zawiera kwot właściwych w zakresie podatku VAT, podczas gdy kwota objęta transakcją została ujęta w ewidencji. Skarżący zarzuca naruszenie prawa procesowego przez: - błędne uznanie, iż zeznania świadków potwierdzają fakt innej kwoty sprzedaży, w sytuacji istnienia faktury i jej podpisania przez nabywcę; -pominięcie stanowiska skarżącego w kwestii zeznań świadków i jego wyjaśnień w sprawie; -uznanie, iż dowód z opinii biegłego jest zbędny dla sprawy; -pominięcie dowodu z przesłuchania rzeczoznawcy D. G. ; -pominięcie dowodów dotyczącego naprawy samochodu przed dokonaną sprzedażą w kontekście stanu technicznego pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do zakwestionowania przez organy podatkowe faktury dokumentującej sprzedaż samochodu marki Mercedes – Benz Sprinter CDI, udokumentowanej fakturą VAT na kwotę 31.365 zł brutto, która w ich ocenie jest zaniżona, co spowodowało zaniżenie przez skarżącego podatku należnego. Rozpatrując w pierwszej kolejności podnoszone przez skarżącego zarzuty natury procesowej należy wskazać, że niewątpliwie na organach podatkowych spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania podatkowego zgodnie z obowiązującymi zasadami wyrażonymi m.in. w art. 120,121,122, 187 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. , poz. 749 ze zm.). Z powołanych przepisów wynika, że organy podatkowe powinny działać na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Ponadto w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. A więc dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu. Powyższa zasada powinna znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, a zwłaszcza w jej uzasadnieniu faktycznym i prawnym, stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p. W sprawie natomiast ponad wszelką wątpliwość wykazane zostało dowodami i wnioskami, które zostały z nich wywiedzione w granicach swobodnej oceny, a więc w zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, iż sprzedaż samochodu marki Mercedes Benz Sprinter CDI udokumentowana fakturą VAT na kwotę 31.365 zł brutto, została zaniżona. Sąd w tym względzie w pełni zgadza się z wywodami Dyrektora Izby Skarbowej przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przepis art. 191 Ordynacji podatkowej określa zasadę swobodnej oceny dowodów, z której wynika, że organ podatkowy przy ocenie stanu faktycznego nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartości poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne ( wyrok NSA z 20.12.2000 r sygn. akt III SA 2547/99 Prz.Podat. 2001/5/61). Zasada ta nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według "swego widzimisię"; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. (wyrok NSA z 13.06.2000 r sygn. akt. I SA/Ka 2160/98 LEX nr 43969) W niniejszej sprawie organy granic tych nie przekroczyły. Z przytoczonych przez organy dowodów wynikało jednoznacznie, że kwotą należną uzyskaną ze sprzedaży samochodu jest kwota 45.500 zł brutto, co zostało bezsprzecznie potwierdzone przez nabywcę H. K. oraz osobę mu towarzyszącą podczas kupna S. W. . Wbrew zarzutom skargi zeznania świadków są logiczne i poparte dowodami. H. K. przedłożył w trakcie przesłuchania dokumenty wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru potwierdzające jego stanowisko oraz wskazał, że kwotę 43.500 zł w gotówce zapłacił skarżącemu w dniu dokonania transakcji zakupu pojazdu. Natomiast przed zakupem samochodu w dniu 15 września 2011 r. świadek wpłacił na konto skarżącego kwotę 2.000 zł tytułem zadatku na zakup samochodu, przedkładając dowód tej wpłaty. Wskazał, także że od dnia następnego po dniu nabycia pojazdu przez dłuższy czas bezskutecznie próbował się skontaktować ze skarżącym w kwestii wystawienia faktury korygującej. Ze złożonych wyjaśnień jasno wynika, że samochód był w dobrym stanie i wbrew zarzutom skargi nabywca nie dokonywał w nim żadnych napraw. Zeznania te korespondują z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi wartości rynkowej podobnych samochodów, gdzie średnia cena rynkowa wynosiła 61.250 zł, a najniższa 56.500 zł jak również faktu, że H. K. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej odsprzedał ten pojazd 12 października 2011 r. (po niecałym miesiącu) za kwotę 49.200 zł B w P. . Wartość ta istotnie znacząco odbiega od wartości wykazanej na zakwestionowanej fakturze nr 448/2011, natomiast jest zbieżna (uwzględniając zastosowana marżę) z kwotą faktycznej zapłaty. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że również zeznania S. W. nie budzą wątpliwości, gdyż jako osoba towarzysząca głównemu nabywcy pojazdu nie musiała szczegółowo orientować się w różnych ustaleniach pomiędzy stronami transakcji. Natomiast logicznym jest, że świadek ten pojazd widział i mógł ocenić w jakim był stanie technicznym, tym bardziej, że to on wracał zakupionym pojazdem jako kierowca. Zatem stwierdzenia świadka, że samochód nie był uszkodzony, nie posiadał wgnieceń, nie miał uszkodzeń kolizyjnych, lampy nie były uszkodzone, samochód był w pełni sprawny oraz samochód wyglądał na zadbany należy uznać za wiarygodne. Zdaniem Sądu zgromadzone dowody wskazują na zaistnienie odmiennego, od wykazanego przez podatnika stanu faktycznego. Istotne są dodatkowe okoliczności jak brak bezpośredniego interesu w składaniu fałszywych zeznań przez nabywcę i osobę towarzyszącą oraz fakt, że strona zawiadomiona o terminie i miejscu przeprowadzania przesłuchania świadków z prawa tego nie skorzystała. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutami podnoszonymi w skardze, iż organy pominęły stanowisko skarżącego w kwestii zeznań świadków i jego wyjaśnień w sprawie, bowiem oceniły te wyjaśnienia w świetle całego materiału zgromadzonego w sprawie. W tym kontekście działania skarżącego zmierzające jedynie do wykazania, że posiada opinię rzeczoznawcy samochodowego w której wykazana jest wartość zbliżona do zakwestionowanej wartości na fakturze nie są wystarczające, aby uznać ją za potwierdzenie stanowiska skarżącego. Sam bowiem fakt posiadania takiej opinii nie przesadza o prawidłowej wartości sprzedaży zawartej w wystawionej fakturze. Oceniając przedmiotową sprawę nie można zapomnieć o zasadach logiki i doświadczenia życiowego, zgodnie, z którymi podmiot gospodarczy, dokonuje zapłaty dużej kwoty pieniędzy gotówką, a nie za pośrednictwem rachunku bankowego. Tym bardziej, że zadatek w kwocie 2.000 zł został zapłacony za pośrednictwem rachunku bankowego. Powtórzyć należy, że materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco, natomiast wnioski z niego wyciągnięte są logiczne i spójne. Za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącego w kwestii pominięcia dowodu z opinii biegłego. Organy obu instancji nie pominęły tego dowodu, lecz w zgodzie z brzmieniem art. 191 O.p. oceniły go na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Wskazać należy, że opinia biegłego podobnie jak inne dowody, nie wiążą organu podatkowego i nie rozstrzygają o rozpatrzeniu sprawy. To organ podatkowy a nie biegły wydający opinie rozstrzyga sprawę. Organy nie pominęły opinii rzeczoznawcy lecz oceniły ją w świetle całego materiału dowodowego sprawy, i uznały że nabywca kupił pojazd za kwotę 45.500 zł. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że wątpliwości budzić może zarówno to, że faktu sporządzenia przedmiotowej opinii strona nie ujęła w prowadzonym rejestrze zakupów za wrzesień 2011 r. jak również nie przedłożenie jej w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej, lecz dopiero w dniu 7 września 2012 r. Istotne jest, że dysponowanie przez skarżącego opinią rzeczoznawcy samochodowego, który wycenił pojazd na kwotę 26.400 zł nie zmienia faktu, że to dostawca towaru ustala cenę. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu pominięcia przesłuchania rzeczoznawcy D. G. należy zauważyć, że na żadnym etapie postępowania skarżący nie wnioskował o przeprowadzenie takiego dowodu. Organy oceniły także fakt naprawy przez skarżącego silnika samochodu przed jego sprzedażą, jednakże prawidłowo uznały, że naprawa ta nie oznaczała, że w momencie sprzedaży samochód ten był w złym stanie, wręcz przeciwnie naprawa ta spowodowała ewentualne zwiększenie jego wartości, a nie jej zmniejszenie. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że został zebrany w sposób wyczerpujący, a ponadto szeroko i szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu spornej decyzji. Organy jednoznacznie wskazały na zebrane w toku postępowania dowody a także dokonały ich oceny i zaprezentowały własne stanowisko co do ustalonego stanu faktycznego sprawy. W świetle powyższych wywodów, dotyczących obowiązku respektowania zasad prowadzenia postępowania podatkowego, nie można podzielić zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego. Podstawą do zakwestionowania wartości sprzedaży samochodu był przepis art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Jak stanowi przepis obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży czyli kwota jaka została zapłacona za dany towar. W ocenie Sądu, prawidłowo organy przyjęły – na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego – że kwotą należną z tytułu sprzedaży jest potwierdzona przez nabywcę oraz osobę mu towarzyszącą kwota 45.500 zł brutto. Mając na uwadze brzmienie art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, gdzie obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę podatku należnego, a kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy, w przedmiotowej sprawie jednoznacznie ustalono, że nabywca kupił pojazd za kwotę przyjętą przez organ. Za niezrozumiały należy uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. art. 109 ust. 3 i art. 190 ustawy o VAT przez błędne uznanie, iż prowadzona przez skarżącego ewidencja nie zawiera kwot właściwych w zakresie podatku VAT, podczas gdy kwota objęta transakcją została ujęta w ewidencji. W ustawie o podatku od towarów i usług brak art. 190. Z kolei w myśl art. 109 ust. 3 ustawy o VAT podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i art. 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego, obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzania deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 – dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. W ewidencji prowadzonej przez skarżącego doszło do zaniżenia wartości sprzedaży wynikającej z zakwestionowanej faktury, jednak dane zawarte w ewidencjach podatkowych zostały uzupełnione innymi dowodami, które pozwoliły na określenie prawidłowej podstawy opodatkowania. Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa w zakresie wskazanym na wstępie niniejszych wywodów. Skargę, więc, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.