I SA/Wr 149/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Lidia Błystak, Sędziowie: Sędzia WSA - Anetta Chołuj, Sędzia WSA - Dagmara Dominik (sprawozdawca), Protokolant: Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi A spółki jawnej R. K., S. B., T. K. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług za okres od lutego do kwietnia 2007 r. postanowił: I) umorzyć postępowanie; II) zasądzić na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej we W. zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 177 (słownie: sto siedemdziesiąt siedem) złotych. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] za luty 2007r.; [...] za marzec 2007r. oraz [...] za kwiecień 2007r.; określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2007r. w wysokości [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości [...] za luty 2007r. i [...] za marzec 2007r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że według organu pierwszej instancji strona dokonała zawyżenia podatku naliczonego za luty, marzec i kwiecień 2007r. We wspomnianych okresach spółka uwzględniła w swoich rozliczeniach podatek naliczony wykazany w fakturach zakupu oleju napędowego do samochodu marki [...] Nr rejestracyjny [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 1.920 kg, czyli wbrew przepisowi art. 88 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. zwanej dalej "ustawą o ptu"), stosownie do którego obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędów samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy o ptu. W powołanym zaś artykule mowa jest o samochodach osobowych oraz innych pojazdach samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Na skutek wniesionego odwołania Dyrektor izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy zauważył, że samochód do którego wykorzystywany był olej napędowy, jakkolwiek spełniał warunek wynikający z art. 86 ust. 3 ustawy o ptu, jest on bowiem pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony, jednakże aby uznać, że nie ma do niego zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o ptu, spełnione winny zostać warunki uznania tego pojazdu jako takiego, który opisany został w jednym z czterech wyżej wymienionych punktów art. 86 ust. 4 ustawy o ptu. Dowodem spełnienia warunku, o którym mowa, jest zaświadczenie wydane przez okręgową stację kontroli pojazdów po dokonaniu dodatkowego badania technicznego oraz dowód rejestracyjny pojazdu zawierający właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań. Takich dowodów strona nie przedstawiła i jak sama stwierdziła w piśmie z dnia [...] w jej opinii oraz opinii warsztatu samochód ten nie spełnia wzoru Lisaka i w związku z tym wykonanie badania było bezcelowe. Powyższe skutkowało pozbawieniem strony prawa do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o ptu. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu strony co do braku zgodności przepisów krajowych (art. 86 ust. 3 i 5 i art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o ptu) z art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy, powołując się na orzecznictwo ETS zauważył, że krajowy system podatku od towarów i usług obowiązujący w chwili wejścia w życie VI Dyrektywy, który wyklucza prawo do odliczenia podatku od środków transportu stanowiących podstawowe narzędzie działalności podatnika, nie jest sprzeczny z art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy, gdyż drugi akapit art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy upoważnia Państwa Członkowskie do utrzymania w mocy wszystkich wyjątków od zasady dotyczącej prawa do odliczeń obowiązujących w ich przepisach krajowych w momencie wejścia w życie Dyrektywy, do czasu wprowadzenia przepisów przyjętych przez Radę. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o ptu w związku z przepisami VI Dyrektywy. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w dniu [...] spółka kupiła samochód ciężarowy [...] o dopuszczalnej ładowności 655 kg wprowadzając go do środków trwałych. Do [...] spółka odliczała VAT zawarty w cenie paliwa wykorzystywanego w tym samochodzie zgodnie z przepisami starej ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993r. Po wejściu w życie ustawy o ptu obowiązującej od 1 maja 2004r. do 21 sierpnia 2005r. oraz jej nowelizacji obowiązującej od 22 sierpnia 2005r. ustanowione zostały nowe warunki jakie musi spełniać pojazd samochodowy aby mógł skorzystać z dobrodziejstwa odliczania VAT zawartego w cenie paliwa, co umożliwiło spółce (w rozumieniu organów podatkowych) odliczanie VAT od paliwa kupowanego od tego samochodu. Strona skarżąca podniosła, że w dniu [...] złożyła korektę deklaracji za styczeń 2007r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie [...] wynikającej z odliczenia podatku zawartego w paliwie zakupionego od ww. samochodu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty w VAT. Na skutek wniesionego przez stronę skarżąca odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w mocy. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2008r. WSA we Wrocławiu uchylił ww. decyzje organów podatkowych. Przedmiotowej decyzji strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, powołując się na uzasadnienie ww. wyroku WSA we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazała, że na powołany wyrok Sądu Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł skargę kasacyjną w dniu [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pismem procesowym z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. poinformował, że decyzją z dnia [...] Nr [...] uwzględnił w całości skargę strony skarżącej z dnia [...] i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] Nr [...] oraz umorzył postępowania w sprawie. W tej sytuacji złożył wniosek o umorzenie postępowania. Pismem procesowym z dnia [...] przesłano potwierdzenie odbioru decyzji z dnia [...] w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.s.a.") organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powołany wyżej artykuł reguluje procedurę autokontroli. Powszechnie przyjmuje się, że celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 156). Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p.s.a. Treść art. 54 § 3 p.s.a. wskazuje, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Dodatkowo przewiduje możliwość uwzględnienia skargi do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek zamiejscowy w L. decyzją z dnia [...] Nr [...] uwzględnił w całości skargę strony skarżącej z dnia [...] i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] Nr [...], jak też umorzył postępowanie w sprawie. Decyzję powyższą doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...], a więc przed dniem rozprawy wyznaczonej na dzień [...]. Mając na uwadze to, że uwzględnienie skargi w całości w trybie autokontroli przez organ odwoławczy spowodowało, iż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, stąd też należy uznać, że podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.s.a. Koszty zasądzono na podstawie art. 201 § 1 p.s.a.