I SA/Wr 1501/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym w składzie: Przewodniczący : Asesor WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2008 r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty sądowej od skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2007 r. oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia: oddalić wniosek. Pełnomocnik skarżącej adw. B. M.-S. wystąpiła pismem z dnia [...] o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2007 r. oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W uzasadnieniu podniosła, że uchybiła terminowi do powyższej czynności procesowej z uwagi na przekazanie jej przez pełnomocnika A. S. – J. S. telefonicznej informacji otrzymanej w sekretariacie Wydziału WSA o ustaleniu wysokości opłaty dopiero przez Sąd, który następnie wezwie A. S. do uiszczenia wpisu. Fakt ten oraz pozostawanie pełnomocnika w przekonaniu, że opłata ma charakter opłaty stosunkowej liczonej od wartości podatku jaki strona miałaby zapłacić od odszkodowania, spowodował nieuiszczenie opłaty sądowej jednocześnie z wniesieniem skargi kasacyjnej, lecz dopiero z wnioskiem o przywrócenie terminu. Nadto wskazano, że względy społeczne wobec wagi orzeczenia rozstrzygającego skargę kasacyjną dla interpretacji nieprecyzyjnych przepisów przemawiają za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. należy zbadać przesłankę braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej. Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy winno się przyjąć obiektywny miernik staranności. Skoro strona reprezentowana była przez fachowego pełnomocnika - adwokata przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności oraz świadomości wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych przez tego pełnomocnika (por. wyrok SN z 21.02.2002 r., I PKN 903/00, Prok. i Pr. 2003, nr 15 poz. 39 – dodatek). Taką linie orzecznictwa prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10.05.2004 r. (FZ 7/04, niepubl.): mocodawca (strona) ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Pełnomocnik nie może wnioskować o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powołując się na brak winy strony w błędach popełnianych przez niego. Na stronie ciąży obowiązek starannego wyboru pełnomocnika. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek starannego działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał we własnym imieniu. W przedmiotowej sprawie, zatem pełnomocnik winien zadbać o terminowe uiszczenie opłaty przy wcześniejszym ustaleniu jej charakteru, nie zdając się na informację nieprofesjonalnego pełnomocnika strony oraz swoje domniemania. Z akt sprawy jednoznacznie wynikało, że w zarządzeniu wzywającym do uiszczenia opłaty od skargi z dnia 27 lipca 2007 r. wskazano jako podstawę § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193), a więc opłata nie była uzależniona od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Należy zauważyć, że w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawarto regułę, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231). Jeżeli więc przedmiotem sprawy nie są należności pieniężne, od których pobiera się wpis stosunkowy w zależności od wysokości należności objętych zaskarżeniem, to w sprawie należy uiścić wpis stały. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Art. 221 p.p.s.a. stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Artykuł 230 § 1 p.p.s.a. przewiduje dwa rodzaje wpisów: wpis stosunkowy i wpis stały. Zwrot "opłata stała", użyty w art. 221 p.p.s.a., oznacza "wpis stały". Opłata w wysokości stałej w rozumieniu tego przepisu to opłata, której wysokość jest stała, taka sama, jednakowa. Taki warunek spełnia nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, lecz również taka, która, stanowiąc ustalony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze taką samą wysokość czyli wysokość stałą. Nie stoi w sprzeczności z tym konieczność przeprowadzenia obliczeń celem ustalenia ułamkowej wysokości opłaty, gdyż wynik tej operacji zawsze może być tylko jeden. Stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Eliminuje to możliwość powoływania się na wątpliwość co do wymagania, któremu strona, reprezentowana przez pełnomocnika musi sprostać, aby nie narazić się na sankcję z art. 221 in fine p.p.s.a. (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2000 r., III CZP 34/00, OSNC 2001/1/4, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2003 r., III CZP 16/03, OSNCP 2004/3/33, niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2001 r). Skoro zatem skarga kasacyjna podlega opłacie w wysokości połowy kwotowo określonego wpisu stałego od skargi w danej sprawie, to opłata ta zawsze będzie opłatą w takiej samej wysokości ("w wysokości stałej"). W sytuacji gdy wpis od skargi został określony w wysokości stałej jest opłatą w wysokości stałej, a adwokat lub radca prawny wniesie nieopłaconą skargę kasacyjną, podlegającą opłacie w wysokości ułamkowej części (1/2) wpisu stałego (opłacie w wysokości stałej), czynność taka podlegać będzie sankcji przewidzianej w art. 221 p.p.s.a.( patrz postanowienie z dnia 17 stycznia 2006 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -sygn.akt II OSK 395/05, LEX nr 196445) W niniejszej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu, a więc i skarga kasacyjna podlegała również wpisowi stałemu. W tej sytuacji pełnomocnik skarżącej winien bez wezwania uiścić wpis stały (art. 221 w związku z art. 231 zdanie drugie p.p.s.a. i § 3 powołanego wyżej rozporządzenia). Pełnomocnik strony będący adwokatem lub radcą prawnym ma obowiązek nie tylko przedsięwziąć wszystkie niezbędne czynności zapewniające wpłynięcie należnej opłaty na konto sądu, lecz ponadto wykazać, że opłata do sądu wpłynęła. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 października 2001 r., IV CZ 133/01, LEX nr 52769). Bezprzedmiotowe natomiast jest dla uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty odwoływanie się do negatywnych konsekwencji wynikających z uprawomocnienia się wyroku, w tym względów społecznych. Stąd brak winy w uchybieniu terminowi złożenia skargi nie został przez pełnomocnika wykazany. Z tych względów i na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w postanowieniu. Nadto należy na marginesie wskazać, że wniosek o przywrócenie terminu i zażalenie na odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu uchybienia terminowi wyłączają się wzajemnie (pełnomocnik wniósł w tej samej dacie oba tego rodzaju pisma). Jeżeli strona nie neguje, że uchybiła terminowi i wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie, powinna złożyć wniosek o przywrócenie terminu a nie zażalenie. Składanie zażalenia jest natomiast uzasadnione w sytuacji, gdy strona twierdzi, że nie uchybiła terminowi, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (por. postanowienie SN z dnia 15.11. 1999 r. , sygn. akt I CZ 129/99 , LEX. nr 110599).