I SA/Wr 1524/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku radcy prawnego E. C.-O. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2008 r. postanawia przyznać radcy prawnemu E. C.-O. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100), w tym podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23%, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W sprawie, postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał R. S. prawo pomocy w zakresie obejmującym również ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Wa. wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego E.C.-O. Ustanowiony z urzędu radca prawny reprezentował skarżącego w postępowaniu sądowym prowadzącym do wydania przez Sąd w dniu 22 lutego 2012 r. wyroku oddalającego skargę na oznaczoną w sentencji decyzję. Do protokołu rozprawy w dniu 22 lutego 2012 r. substytut pełnomocnika procesowego z urzędu złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy z urzędu, natomiast w treści pisma procesowego z dnia 22 lutego 2012 r. sam pełnomocnik procesowy oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części. Przedmiotem skargi w sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2008 r. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. – dalej powoływane jako Rozporządzenie). I tak stosownie do § 15 Rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Z kolei wedle § 14 ust. 2 Rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł (lit. b), natomiast w innej sprawie - 240 zł (lit. c). W niniejszej sprawie, wynagrodzenie radcy prawnego za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej, która nie zalicza się do kategorii spraw określonych w lit. a i b ust. 2 § 14 Rozporządzenia, określone zostało w konsekwencji wedle stawki określonej w lit. c ust. 2 § 14 Rozporządzenia w kwocie 240 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia, w sprawach, sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie radcy prawnego, wynosi w sprawie 55,20 zł (23% kwoty 240 zł). Reasumując, referendarz sądowy postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100), na którą to kwotę składają się: wynagrodzenie - 240 zł oraz podatek od towarów i usług – 55,20 zł. Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa oraz w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.