I SA/Wr 153/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. W sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 6 marca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 832 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wskazanego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 marca 2015 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia. W zakreślonym terminie wpis sądowy od skargi nie został uiszczony, co potwierdza informacja uzyskana z Oddziału Finansowego tut. Sądu (k. 24 akt sądowoadministracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego została skierowana pod adres pełnomocnika skarżącego, tj. W., ul. [...][...]/[...]. Dokonując oceny skuteczności doręczenia pełnomocnikowi skarżacego przesyłki zawierającej rzeczone wezwanie, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego – czternastego dnia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraża się pogląd, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2014 r. II GSK 589/14, LEX nr 1447223) W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione, gdyż z akt sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniach 13 i 23 marca 2015 r. (dowód: k. 20 akt sądowoadministarcyjnych), a "awizo" - co potwierdzają adnotacje poczynione przez listonosza – zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej. Zatem uznać należy, że z dniem 27 marca 2015 r. (czternaście dni liczone od daty pierwszego awizowania przesyłki) doszło do jej skutecznego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego. Z tym też momentem rozpoczął swój bieg termin do wykonania ww. wezwania, który upłynął w dniu 3 kwietnia 2015 r. Ponieważ w wyznaczonym terminie skarga nie została opłacona, podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.