I SA/Wr 1530/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę; II. zarządza zwrot kwoty uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 200 (dwieście) zł W sprawie ze skargi na ww. interpretację indywidualną prawa podatkowego, w dniu 26 września 2016 r. stronie doręczono odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca skargę na interpretację wniosła bezpośrednio do tut. Sądu, nadając przesyłkę w dniu 25 października 2016 r. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I skargę przekazano do organu zgodnie z właściwością. Przesyłka sądowa została nadana na adres organu w dniu 31 października 2016 r. Dowód odbioru przez stronę odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 26 września 2016 r., organ doręczył Sądowi w dniu 11 lipca 2017 r., tj. na dzień przed terminem wyznaczonej w sprawie rozprawy (odpowiedź Poczty Polskiej na reklamację organu, koperta k. 62 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) – w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi - skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia – tak jak w niniejszej sprawie - skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4) i 4a) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Powołany wyżej art. 3 § 2 pkt 4) p.p.s.a. dotyczy pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę na taki akt wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, który akt ów wydał, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w sytuacji, gdy nie została ona udzielona – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżąca otrzymała odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 26 września 2016 r., zatem termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął w dniu 26 października 2016 r., w środę. Skarżąca wniosła skargę w dniu 25 października 2016 r., jednak nie do organu, lecz bezpośrednio do tut. Sądu. Skarga przekazana została według właściwości organowi w dniu 31 października 2016 r. W orzecznictwie i literaturze zaznacza się, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. np. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 248; por. również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, LEX nr 505351; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 427/09, LEX nr 523501; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 155/08, LEX nr 381455; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 198/07, LEX nr 418269). W przypadku przekazania skargi według właściwości organowi przez sąd administracyjny, do którego bezpośrednio skarga została wniesiona, sąd ten działa bowiem jako pośrednik, zastępując działanie skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 659/11, LEX nr 1081043). Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie skargę uznać należało za wniesioną w dniu 31 października 2016 r., a więc w dacie nadania jej przez Sąd do właściwego organu. Oznacza to jednocześnie, iż termin przewidziany na wniesienie skargi nie został zachowany. Jednocześnie Sąd wskazuje, że przedstawiana i analizowana wyżej treść art. 53 p.p.s.a. i art. 54 p.p.s.a. uległa z dniem 1 czerwca 2017 r. zmianie na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Zgodnie z nowo wprowadzonym do art. 53 p.p.s.a. § 4, termin, o którym mowa w art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Choć przepis ten wszedł w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., a więc przed wydaniem niniejszego postanowienia, jego treść nie mogła być uwzględniona przy rozpatrywaniu sprawy. Wynika to z art. 17 wskazanej wyżej ustawy zmieniającej. Zgodnie mianowicie z art. 17 ust. 1 tej ustawy do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem w życie ustawy stosuje się przepisy p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy m.in. art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Dla porządku należy wskazać, że skoro zaskarżona interpretacja wydana została w 2016 r., regulacja art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej nie znajdzie w jej przypadku zastosowania, brak jest więc powodów do odstąpienia od wykładni art. 53 § 1 p.p.s.a. i art. 54 § 1 p.p.s.a. ugruntowanej przed wejściem w życie omówionej nowelizacji. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę, orzekając o tym w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie w pkt II o zwrocie uiszczonego wpisu znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.