I SA/Wr 1531/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odrzucić skargę. W związku ze skargą J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., zarządzeniem z dnia 31 lipca 2015 r., Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał pełnomocnika strony skarżącej do opłacenia skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 2.000 zł, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca to wezwanie została skierowana na adres pełnomocnika podany w skardze, a po dwukrotnym awizowaniu (w dniach: 10 i 18 sierpnia 2015 r.) zwrócona do nadawcy (Sądu) w dniu 26 sierpnia 2015 r. z adnotacją "nie podjęto w terminie". Skarga nie została opłacona, co potwierdza informacja udzielona przez Wydział Finansowo-Księgowy Sądu (k. 35). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis. W stanie faktycznym sprawy, wezwanie do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi skierowano do pełnomocnika strony skarżącej, na adres do doręczeń podany w skardze. Wobec niepodjęcia przez pełnomocnika przesyłki sądowej zawierającej to wezwanie z placówki podmiotu doręczającego, skutek doręczenia tego wezwania Sąd przyjął na podstawie tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 u.p.p.s.a. Wyjaśniając podstawy prawne przyjętego w ten sposób doręczenia, wskazać należy na treść art. 73 u.p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 u.p.p.s.a. Awizo umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 u.p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się - na podstawie art. 73 § 4 u.p.p.s.a. - że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego - czternastego dnia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że fikcja prawna doręczenia, przewidziana w art. 73 u.p.p.s.a., jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma we właściwej placówce doręczającej dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 u.p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2014 r., II GSK 589/14, LEX nr 1447223) W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 u.p.p.s.a. zostały spełnione, gdyż z akt sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniach 10 i 18 sierpnia 2015 r. (dowód: k. 32 akt sądowoadministracyjnych), a jej zwrot do nadawcy (Sądu) nastąpił po upływie czternastu dni licząc od pierwszego awizowania. Uznać więc trzeba, że z dniem 24 sierpnia 2015 r. (poniedziałek) doszło do jej skutecznego doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej. Liczony od dnia następnego siedmiodniowy termin na opłacenie skargi mijał w dniu 31 sierpnia 2015 r. (poniedziałek). Skarga nie została do tego dnia opłacona. Okoliczność ta obligowała do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.