I SA/Wr 1533/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, skarżąca A. S. – po sformułowaniu wobec skarżonej decyzji zarzutów naruszenia prawa – wniosła m.in. "o wstrzymanie do chwili rozstrzygnięcia w całości egzekucji kwoty niesłusznie naliczonego podatku wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Celnej we W.". Strona nie rozwinęła argumentacji na poparcie tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że tak sformułowany wniosek strony, został potraktowany jako wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, następuje bowiem, o ile zobowiązany nie wykona jej dobrowolnie, poprzez wszczęcie postępowania w celu przymusowego wyegzekwowania zobowiązania wynikającego z decyzji. Zatem, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego unormowania wynika po pierwsze, że akt lub czynność muszą podlegać wykonaniu, po drugie, co przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Zatem, wniosek strony w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Przez materiał dowodowy o jakim mowa wyżej należy rozumieć dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony. Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku z udokumentowaną sytuacją finansowo-majątkową wnioskodawcy, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dla udzielenia ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest bowiem przekonanie strony o zasadności skargi, lecz nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Natomiast rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych prowadziłoby do rozstrzygnięcia przez Sąd o meritum sprawy przed wyznaczeniem rozprawy, co uznać należy w świetle obowiązującego porządku prawnego, za niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, skoro na poparcie przedmiotowego wniosku strona nie przedstawiła żadnego innego uzasadnienia oraz stosownych dokumentów świadczących o jej sytuacji majątkowo-finansowej, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.