I SA/Wr 1534/11

PostanowienieWSA we Wrocławiu2011-11-07

Skład orzekający: Dagmara Dominik-Ogińska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy fakt zameldowania przez jednego z małżonków w lokalu mieszkalnym uprawnia do zastosowania ulgi meldunkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych dla całego przychodu ze sprzedaży tego lokalu przez oboje małżonków?
Ratio decidendi
Organ podatkowy ma prawo do autokontroli i może uwzględnić skargę w całości przed rozpoczęciem rozprawy, co skutkuje umorzeniem postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. W sprawie dotyczącej ulgi meldunkowej, organ zmienił interpretację indywidualną na korzyść skarżącego, co wyeliminowało spór prawny i uzasadniło umorzenie postępowania.
Stan faktyczny
Skarżący zwrócił się o interpretację indywidualną dotyczącą ulgi meldunkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych w związku ze sprzedażą lokalu mieszkalnego, który wraz z żoną nabył na własność. Żona była zameldowana w lokalu przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, natomiast skarżący nie był zameldowany. Organ wydał interpretację negatywną, wskazując, że każdy z małżonków musi spełnić warunek zameldowania osobno. Skarżący zaskarżył interpretację do WSA.
Rozstrzygnięcie
Umorzył postępowanie oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2011 r. (data wpływu) M. M. (dalej: Skarżący) zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi meldunkowej. Skarżący przedstawił następujący, zaistniały stan faktyczny: żona Skarżącego odziedziczyła spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. W dniu 24 listopada 2008 r. Skarżący wraz z małżonką wykupili przedmiotowy lokal na własność do majątku wspólnego, a w dniu 13 września 2010 r. lokal sprzedali. W lokalu tym małżonkowie zamieszkiwali do czasu jego sprzedaży, przy czym żona Skarżącego była w nim zameldowana przez długi okres jeszcze w czasie przed nabyciem lokalu przez małżonków na własność. Meldunek trwał do czasu zbycia lokalu w dniu 13 września 2010 r. Skarżący nie był zameldowany w tym lokalu. Sprzedaż lokalu nastąpiła po zasięgnięciu opinii w urzędzie skarbowym właściwym dla Skarżącego, w którym poinformowano go, iż małżonkowie mogą skorzystać z tzw. "ulgi meldunkowej" pod warunkiem przeznaczenia środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży na cele mieszkaniowe, tzn. zakup nowego lokalu. W związku z powyższym Skarżący zadał następujące pytanie: Czy fakt zameldowania przez żonę Skarżącego w lokalu powoduje, że przychód z jego sprzedaży w całości korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach wyrażonych w art. 21 ust. 1 pkt 126, ust. 21 i 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2007 i 2008 r. (tzw. ulga meldunkowa)? Według Skarżącego, zwolnienie podatkowe wyrażone w art. 21 ust, 1 pkt 126, ust. 21 i 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2007 i 2008 r. obejmuje przychód uzyskany ze sprzedaży całej nieruchomości, albowiem spełniony został, zgodnie z podanym wyżej stanem faktycznym warunek 12 miesięcznego zameldowania w sprzedanym lokalu przez jego żonę. Wobec tego, w ocenie Skarżącego, zwolnienie podatkowe będzie przysługiwało obojgu małżonkom. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej), stwierdził, że stanowisko Skarżącego jest nieprawidłowe. Organ wskazał, iż z art. 21 ust. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż aby małżonkowie mogli skorzystać z tzw. ulgi meldunkowej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy, każdy z nich musi spełnić warunki uprawniające do skorzystania z tej ulgi. Oznacza to, iż każdy z małżonków musi być zameldowany na pobyt stały w zbywanym budynku mieszkalnym na okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia. Nie zgadzając się z ww. interpretacją indywidualną, Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przez uznanie stanowiska zaprezentowanego przez Skarżącego za prawidłowe. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej w dniu [...]interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego – art. 21 ust. 22 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w okresie, w którym zaktualizował się stan faktyczny objęty wnioskiem, poprzez wadliwe przyjęcie, iż w razie zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego współwłasność małżonków, każdy z małżonków jako odrębny podatnik uzyska dochód w wysokości połowy wartości prawa, a w konsekwencji kwestię zastosowania zwolnienia od podatku należy rozpatrywać w stosunku do każdego z małżonków odrębnie, w tym również 12-miesięczny okres zameldowania winien być liczony dla każdego z nich odrębnie; 2) naruszenie prawa procesowego - art. 121 § 1 w zw. z art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez błędne uznanie interpretacji przedstawionej przez Skarżącego jako nieprawidłowej przy jednoczesnym niewyjaśnieniu podstaw swojego stanowiska oraz z pominięciem wykładni przepisów prawa dokonanej przez sądy administracyjne w sprawach o identycznym stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie: "ppsa"), uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, uznając za prawidłowe stanowisko Skarżącego w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego, co ma wyraz w interpretacji indywidualnej z dnia [...]nr [...]. W piśmie procesowym z dnia 25 października 2011 r. pełnomocnik Skarżącego przychylił się do wniosku organu o umorzenie postępowania oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej oraz stawki podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 ppsa organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z unormowania tego wynika, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. W przedmiotowej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej, działając w trybie autokontroli, uwzględnił skargę w całości i interpretacją indywidualną z dnia [...], zmienił zaskarżoną interpretację przez uznanie stanowiska Skarżącego za prawidłowe. W konsekwencji, skoro - na skutek uwzględnienia skargi w całości – wyeliminowano z obrotu prawnego interpretację będącą przedmiotem skargi, postępowanie sądowe należało uznać za bezprzedmiotowe, a tym samym za podlegające umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ppsa, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. W pkt. II orzeczono o kosztach tego postępowania stosownie do art. 201 § 1 ppsa, w myśl którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa. Zwrot zasądzonych od organu na rzecz Skarżącego reprezentowanego przez adwokata – kosztów postępowania sądowego obejmuje uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, a także koszty zastępstwa procesowego, obejmujące wynagrodzenie adwokata w kwocie 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.)) oraz kwotę 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej, z uwzględnieniem stawki podatku VAT, Sąd stwierdza, iż nie znalazł podstaw, by wniosek ten uwzględnić. W przedmiotowej sprawie brak jest bowiem okoliczności wskazujących na to, by nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika procesowego, wymagał podjęcia szczególnych czynności, które ten nakład pracy by zwiększały (§ 2 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości). Koszty zastępstwa procesowego podwyższa się natomiast o stawkę podatku VAT tylko w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło