I SA/Wr 154/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku adwokata W. K. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za wrzesień, października, listopad i grudzień 2013 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2014 r. postanawia przyznać adwokatowi W. K. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 10.209 zł (słownie: dziesięć tysięcy dwieście dziewięć 00/100), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 1.909 zł (słownie: tysiąc dziewięćset dziewięć 00/100), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2016 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu P. O. prawo pomocy w zakresie obejmującym również ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka we W. wyznaczyła adwokata W. K. jako pełnomocnika procesowego z urzędu dla skarżącego. Z akt sprawy wynika, że wyznaczony z urzędu adwokat reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji, w którym Sąd wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r. oddalił skargę P. J. na wyżej wskazaną decyzję W treści opinii z dnia 23 stycznia 2017 r o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 15 listopada 2016 r., wyznaczony z urzędu adwokat zawarł wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wyniosła 13.123.656 zł. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 7J8 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 - dalej Rozporządzenie) w § 2 wprowadziło zasadę, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. Wyżej wskazaną opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 4 ust. 1 Rozporządzenia). Z kolei w § 21 Rozporządzenia ustalone zostały stawki minimalne za konkretne czynności procesowe w pierwszej i drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje odpowiednie stawki za występowanie w postępowaniu w pierwszej instancji (pkt 1) lit. a, b, c § 21 ust. 1 Rozporządzenia). W sprawie wyznaczony dla strony skarżącej adwokat, który reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego sądu, kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Przedmiotem rozpoznania jest wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, polegającej na sporządzeniu tej opinii. Z uwagi na fakt, że przedmiotem zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia jest należność pieniężna - podatek akcyzowy w kwocie określonej wartością przedmiotu » zaskarżenia 13.123.656 zł, stawka wynagrodzenia adwokata świadczącego pomoc prawną z urzędu w postępowaniu sądowadministracyjnym w pierwszej instancji wynosi - stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1) lit. a w zw. z § 8 pkt 9) Rozporządzenia - 16.600 zł. W § 21 ust. 1 pkt 2) lit. a, b, c i d Rozporządzenia ustalone zostały stawki minimalne za konkretne czynności procesowe w drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje odpowiednie stawki za: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bądź udział w postępowaniu zażaleniowym. W sprawie wyznaczony dla strony skarżącej adwokat sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Dlatego zastosowanie w sprawie znajduje §21 ust. 1 pkt 2) lit. b Rozporządzenia, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1), a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z przywołanego przepisu Rozporządzenia wynika, że w ramach tej samej jednostki redakcyjnej Rozporządzenia (§ 21 ust. 1 pkt 2) lit.b) przewidziane zostały dwie hipotezy, do których zastosowanie mają różne zasady określania wysokości wynagrodzenia adwokata działającego w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji z urzędu. Pierwsza z nich to sytuacja, w której adwokat (autor opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej) nie prowadził sprawy przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, stanowi podstawę do żądania wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1) Rozporządzenia. Druga hipoteza wynikająca z analizowanego przepisu prawa obejmuje wszystkie sytuacje oprócz rozważanej w ramach pierwszej hipotezy, w ramach których pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, i uzasadnia żądanie przez niego wynagrodzenia w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w § 8 pkt 9) w zw. z 21 ust. 1 pkt 1) lit. a Rozporządzenia. Z uwagi na fakt, że w sprawie adwokat, który sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, występował w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jego wynagrodzenie należało określić według zasady przyjętej dla drugiej z rozważanych wyżej hipotez, tj. w wysokości 50 % stawki określonej w Rozporządzeniu, która w sprawie wynosi 16.600 zł. W rezultacie, wynagrodzenie ustanowionego w sprawie adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi w sprawie 8.300 zł. Według § 4 ust. 3 Rozporządzenia 3. opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - - tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie adwokata, wynosi w sprawie 1.909 zł (23% kwoty 8.300 zł). Reasumując, referendarz sądowy postanowił, na podstawie wyżej powołanych przepisów prawa, przyznać ustanowionemu z urzędu adwokatowi W. K. kwotę 10.209 zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na którą składają się: wynagrodzenie - 8.300 zł oraz podatek od towarów i usług - 1.909 zł. Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa oraz w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.