I SA/Wr 1547/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda,, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz Gminy Miejskiej L. kwotę 200 (słownie: dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Strona skarżąca Urząd Miejski w L. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z wnioskiem o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług inwestycji polegającej na budowie infrastruktury drogowej – dróg i chodników – w wydzielonych pasach drogowych osiedla mieszkaniowego Z. w L. Z przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego wynikało, że podatnik prowadzi inwestycje polegające na budowie infrastruktury drogowej – dróg i chodników – w wydzielonych pasach drogowych osiedla mieszkaniowego Z. w L. W ramach zadania pn. "Budowa infrastruktury drogowej – osiedle Z. – podstawowy układ drogowy" wykonano nawierzchnię drogi głównej tego osiedla – ulicy Z. /wg projektu KL 3/ i rozpoczęto budowę ulic N. /wg projektu KL 2/ i K. /wg projektu KL 2/. Pozwolenie na budowę infrastruktury drogowej na tym terenie wydano na podstawie wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Działki na których położone są te ulice znajdują się w obszarze oznaczonym na planie zagospodarowania przestrzennego symbolem UM i jest to teren przeznaczony dla obiektów handlowo – usługowych oraz usługowych na którym dopuszcza się lokalizację mieszkalnictwa wielorodzinnego i jednorodzinnego. Nadto z opracowanej w 2003r. koncepcji zagospodarowania tego terenu zatwierdzonej przez Urząd Miasta w L., będącej podstawą do opracowania projektu technicznego infrastruktury drogowej tego osiedla wynika, że budowane na tym terenie drogi znajdują się w obszarze oznaczonym MN i MW, które określają przeznaczenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową niską i wysoką. Jednocześnie podatnik podał, że wszystkie ulice na budowanym osiedlu są drogami gminnymi i że ulice te w całości obsługiwać będą budynki mieszkaniowe i są nierozerwalnie z nimi związane. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym podatnik zwrócił się z zapytaniem czy dla realizacji robót /dróg/ opisanych we wniosku można zastosować stawkę VAT w wysokości 7 %. Wedle stanowiska podatnika zastosowanie stawki VAT w wysokości 7% jest w pełni uzasadnione, gdyż budowane ulice w całości i wyłącznie obsługiwać będą budynki mieszkaniowe i są nierozerwalnie z nimi związane – ich brak spowoduje nie uzyskanie przez inwestora zgody nadzoru budowlanego na ich użytkowanie. Odwołał się podatnik do art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług /Dz. U. z 2004r. Nr 54 poz. 535 ze zm./. Postanowieniem z dnia [...] [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził, że stanowisko podatnika przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ ten wyjaśnił, że zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2007r. stosuje się stawkę podatku od towarów i ustawy w wysokości 7% w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Następnie wyjaśnił, iż w przypadku gdy infrastruktura ma charakter towarzyszący budownictwu mieszkaniowemu, jak i pozostałemu budownictwu, należy dla zastosowania właściwej stawki wydzielić tę część, która związana jest z obsługą budownictwa mieszkaniowego. Rozdziału tego należy dokonać na podstawie dokumentacji projektowej i kosztorysowej. Podkreślił również, iż w przypadku budowy i remontu ulicy obowiązuje stawka podstawowa w wysokości 22% - zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Jeżeli zatem wykonywane roboty w całości dotyczą dróg publicznych, którymi są drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe oraz gminne wówczas budowa i remonty tych dróg są opodatkowane stawką VAT w wysokości 22%, natomiast czynności, które będą dotyczyć infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu – chodników, dróg osiedlowych, dojść i dojazdów wewnątrzosiedlowych tj. dróg wewnętrznych, wówczas, będzie miała zastosowanie stawka podatku od towarów i usług w wysokości 7%. Ostatecznie organ I instancji stwierdził, że w związku z tym, że inwestycje polegające na budowie chodników na terenie osiedla Zalesie w Lubinie dotyczą infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w wysokości 7%, natomiast jeśli chodzi o budowę dróg gminnych znajdujących się na terenie w/w/ osiedla mieszkaniowego, to zastosowanie ma stawka podatku VAT w wysokości 22%. Podatnik powyższe postanowienie zaskarżył do organu odwoławczego uznając zaprezentowane przez organ I instancji stanowisko za nieprawidłowe. Wskazał, iż organ podatkowy I instancji wykazał się niekonsekwencją, bowiem wskazując, że wykonywane roboty dotyczą dróg gminnych, /drogi na osiedlu Z. w L. zaliczono do tej kategorii, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych/, do których ma zastosowanie 22% stawka podatku od towarów i usług jednocześnie uznaje, że roboty związane z budową chodników, będących zgodnie z art. 4 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy o drogach publicznych częścią dróg, stanowią infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu i wobec nich ma zastosowanie stawka VAT w wysokości 7%. Zdaniem strony odwołującej w przepisach przejściowych art. 146 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług ustawodawca określa co rozumie przez roboty związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Nie ogranicza zaś zastosowania powołanego przepisu do wybranej kategorii dróg. Zaliczenie dróg do kategorii publicznych nie może być więc powodem ograniczenia zakresu stosowania w/w przepisów. Dyrektor Izby Skarbowej we W. po przeanalizowaniu materiału dowodowego oraz rozpatrzeniu zarzutów stwierdził, że stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu nie jest prawidłowe i dokonał w związku z tym jego zmiany. Organ odwoławczy wskazał, iż błędnie organ podatkowy I instancji zaliczył roboty związane z budową chodników stanowiących element drogi gminnej, do infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, o której mowa w art. 146 ust. 3 powołanej ustawy o podatku od towarów i usług, uznając tym samym zasadność zastosowania wobec tych robót preferencyjnej 7% stawki podatku od towarów i usług. Zdaniem organu II instancji, roboty budowlane polegające na budowie drogi gminnej wraz z chodnikami, które są zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych /tj. Dz.U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm./ częścią drogi gminnej a nie drogi wewnętrznej, nie będą mogły wbrew stanowisku wyrażonemu przez organ I instancji korzystać z preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług. Zatem organ odwoławczy stwierdził, że do czynności o których mowa we wniosku podatnika ma zastosowanie 22 % stawki podatku od towarów i usług. Zdaniem organu II instancji infrastrukturą towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu w rozumieniu art. 146 ust. 3 powołanej ustawy będą chodniki i drogi osiedlowe wewnętrzne, jeżeli stanowią one integralną część zadania inwestycyjnego. O zaliczeniu określonej drogi do dróg wewnętrznych nie decyduje jej charakter, ale zakwalifikowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Drogami wewnętrznymi, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, są drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, wśród których przywołany przepis wymienia drogi w osiedlach mieszkaniowych. Stanowiąca przedmiot sporu droga jest drogą gminną wobec powyższego nie można uznać, by roboty budowlano-montażowe dotyczące dróg gminnych czyli tzw. inwestycje drogowe, prowadzone były w ramach budownictwa mieszkaniowego. Zatem wedle organu II instancji roboty budowlane polegające na budowie drogi gminnej wraz z chodnikami, a nie drogi wewnętrznej, nie będą mogły wbrew stanowisku podatnika korzystać z preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług. Tym samym do czynności o których mowa w sprawie ma zastosowanie stawka podatkowa podstawowa 22%. W tej sytuacji uznał organ odwoławczy stanowisko organu I instancji za nieprawidłowe, gdyż organ ten zaliczył roboty związane z budową chodników stanowiących część przedmiotowych dróg do infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, o której mowa w art. 146 ust. 3 cyt. ustawy, uznając tym samym zasadność zastosowania wobec tych robót 7 % stawki podatku od towarów i usług. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Podatnik podniósł zarzut naruszenia art. 146 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że drogi publiczne nie mogą stanowić infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu w kontekście art. 146 ust. 3 ustawy, przez co nie można zastosować stawki podatku VAT w wysokości 7%. W uzasadnieniu powyższego skarżący podkreślił, że budowane drogi na osiedlu mieszkaniowym Z. w L. to drogi gminne. Realizując budowę infrastruktury drogowej na tym osiedlu skarżący w sposób jednoznaczny wydzielił z niej drogi stanowiące uzupełnienie istniejącego, miejskiego układu komunikacyjnego, stanowiące tranzyt przez osiedle i łączące je z pozostałą częścią miasta lub niezwiązane całkowicie z budownictwem mieszkaniowym i zastosował wobec nich podatek VAT w wysokości 22 %. Natomiast drogi, które w sposób bezdyskusyjny obsługują wyłącznie i w całości budynki mieszkaniowe /zarówno jedno- jak i wielorodzinne/ uznał za infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu, obłożoną podatkiem VAT w wysokości 7 %. Są one bowiem, zdaniem skarżącego, nierozerwalnie związane z urządzeniem i zagospodarowaniem terenu w ramach przedsięwzięć budownictwa mieszkaniowego i nie ma znaczenia czy są drogami publicznymi czy też nie, bo ustawodawca nie rozróżnia i nie ogranicza zastosowania ww. przepisów do wybranej kategorii dróg. Skarżący podkreślił, iż na związek z budownictwem mieszkaniowym wskazują wyłącznie cel i okoliczności robót. Ponadto skarżący nie zgadza się ze stwierdzeniem, że drogi gminne będące drogami publicznymi są elementem szeroko rozumianego układu komunikacyjnego na terenie gminy. Zdaniem skarżącego art. 2 ustawy o drogach publicznych wymienia wyłącznie podział dróg publicznych na kategorie w zależności od funkcji jaką pełnią w sieci drogowej, natomiast pkt 3 tego artykułu uściśla jeszcze ten podział i wskazując na warunki techniczne jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie dzieli drogi publiczne ze względów funkcjonalno-użytkowych. Zgodnie z nim drogi gminne można podzielić na drogi lokalne i dojazdowe. Zdaniem skarżącego budowane drogi na osiedlu mieszkaniowym Zalesie w Lubinie to drogi publiczne, gminne, lokalne /dla których zastosowano stawkę VAT 22 %/ i drogi publiczne gminne, dojazdowe, które stanowią na tym osiedlu zamkniętą sieć dróg służących miejscowym potrzebom związanym z urządzeniem i zagospodarowaniem terenu przeznaczonego na budownictwo mieszkaniowe. Skarżący podkreślił również, że wszystkie drogi dojazdowe, o których mowa, zostały zaprojektowane i oznakowane znakami drogowymi D-40 jako "strefa zamieszkania" gdzie, zgodnie z przepisami ruchu drogowego, piesi mają pierwszeństwo przed pojazdami i gdzie dopuszczalna maksymalna prędkość pojazdów wynosi 20 km/godz. Ponadto na drogach dojazdowych chodniki jednostronne zaprojektowano w poziomie jezdni - oddzielone wtopionym krawężnikiem, a więc w praktyce drogi te są ciągami pieszo-jezdnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269/ sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu /art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm./. Nowe regulacje art. 14-14e ordynacji podatkowej /tj. Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm./, które weszły w życie 1 stycznia 2005r. inspirowane były nie tylko przesłankami z dziedziny prawa podatkowego, ale również prawa gospodarczego, głównie zaś potrzebą zwiększenia swobody działalności gospodarczej oraz pewności i bezpieczeństwa prawnego przedsiębiorców. Cele te miały być osiągnięte między innymi poprzez zmianę przepisów prawa podatkowego, zwłaszcza zaś wskazanych przepisów ordynacji. Wskazane przepisy ordynacji miały realizować zasadę wyrażoną w art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej /Dz.U. z 2004r. nr 173 poz. 1807/ zgodnie z którym przedsiębiorca nie może być obciążony jakimikolwiek daninami publicznymi w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej od organu podatkowego interpretacji prawa w jego indywidualnej sprawie. W myśl art. 14 a ordynacji podatkowej stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz /prezydent miasta/, starosta lub marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Wnioskodawcy, którymi od 1 stycznia 2005r. obok podatnika, płatnika lub inkasenta, są także, na podstawie dodanego art. 14 d Ordynacji, następcy prawni podatnika oraz osoby trzecie odpowiedzialne za zaległości podatkowe są zobowiązani do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie /art. 14 a § 2/. Postanowienie w w/w sprawie jakkolwiek ma stanowić interpretację, to jednak zgodnie z art. 14 a, określającego treść interpretacji, jej przedmiotem jest ocena stanowiska strony, a nie swobodne wyrażanie poglądów przez organ podatkowy na tle przedstawianego stanu faktycznego. Tylko takie podejście daje gwarancję skutecznego załatwienia sprawy, tzn. uzyskania rzeczywistego rozstrzygnięcia kwestii prawnej, a nie odpowiedzi ogólnej i abstrakcyjnej. Urzeczywistnieniem tej zasady są regulacje art. 14 b § 1 i 2 oraz art. 14 c ordynacji podatkowej stanowiące dla wnioskodawcy gwarancję braku konsekwencji podatkowych zastosowania się do takiej interpretacji, w sytuacji zmiany stanowiska przez organy podatkowe. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy do robót budowlano-montażowych /dróg opisanych we wniosku/ podatnik ma prawo zastosować stawkę preferencyjną podatku VAT 7%. Według art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm./ zwanej dalej "ustawą VAT", w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007r. stosuje się stawkę w wysokości 7% w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Ustawodawca w ust. 2 przywołanego wyżej przepisu wskazuje, że przez roboty związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a rozumie się roboty budowlane dotyczące inwestycji w zakresie obiektów budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej oraz remontów obiektów budownictwa mieszkaniowego. Ustawodawca definiuje ponadto w ust. 3 pojęcie "infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu stanowiąc, iż oznacza ono: 1) sieci rozprowadzające wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do budynków mieszkalnych, 2) urządzenie i zagospodarowanie terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogi, obejścia, dojazdy, zieleń i małą architekturę, 3) urządzenia i ujęcia wody, stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków, kotłownie oraz sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, elektromagnetyczne, gazowe i telekomunikacyjne, - jeżeli są one związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego. Zauważyć należy, że o ile w przypadku obiektów infrastruktury wymienionych w art. 146 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o VAT wymaga się jedynie, by były one związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego, to w przypadku budowy dróg wprowadzono dodatkowe kryterium. Ustawa uznaje drogi za obiekty infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, jeżeli są one nie tylko związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego, ale jednocześnie wykonywane w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego. Dla zastosowania zatem preferencyjnej 7% stawki VAT do usług budowlano-montażowych związanych z budową przedmiotowych dróg winny być spełnione oba kryteria a to, drogi muszą być związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego i jednocześnie wykonywane w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego. Błędnie zdaniem Sądu organy podatkowe kwestionują prawo podatnika do zastosowania 7% stawki VAT do robót budowlano-montażowych związanych z budową spornych dróg z tej przyczyny są to drogi publiczne w rozumieniu odrębnych przepisów a to ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985/tj. Dz.U. 1997r. Nr 19 poz. 115 z późn. zm./ uznając tym samym, że budowa takiej drogi nie może być wykonywana w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego. Za ugruntowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy uznać zasadę, że wszelkiego rodzaju uprzywilejowania w systemie prawa podatkowego – jako wyjątek odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej /powszechności i równości opodatkowania/ nie może być oderwane od zasad wykładni gramatycznej i odbywać się według wykładni rozszerzającej. Zasadą jest ścisła interpretacja przepisów wprowadzających preferencje podatkowe /patrz uchwała 7 sędziów NSA z dnia 20 marca 2000r. sygn. akt FPS 14/99 ONSA 2000/3/92/. Zatem skoro ustawodawca w przywołanym art. 146 pkt 3 ppkt 2 ustawy VAT wymienia drogi jako element infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu nie zawężając tego pojęcia do określonej kategorii dróg to wprowadzenie przez organy podatkowe wyłączenia drogi gminnej z objęcia opodatkowaniem preferencyjną stawką VAT jest wprowadzeniem nowego kryterium nie przewidzianego przez ustawodawcę. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było wyłączenie drogi gminnej z regulacji prawnej stanowiącej przedmiot interpretacji organów podatkowych to z pewnością taką wolę ustawodawca wyraziłby. Skoro w przywołanej regulacji mowa jest wyłącznie o drogach bez zawężenia tego określenia do dróg wewnętrznych to zdaniem Sądu preferencyjną stawką VAT mogą być objęte roboty budowlano – montażowe związane z każdą kategorią dróg, o ile rzecz jasna zostaną spełnione pozostałe warunki przewidziane w art. 146 ust. 1 pkt 2 i 3 ppkt 2 ustawy VAT. Za tak przyjętą interpretacją "drogi" przemawia nie tylko wykładnia gramatyczna powołanego przepisu ale przyjęta konstatacja znajduje również uzasadnienie w wykładni funkcjonalnej, odwołującej się do celów regulacji. Niewątpliwie celem wprowadzenia obniżonej stawki podatku na roboty związane z infrastrukturą towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu jest maksymalne obniżenie kosztów modernizacji i budowy takich obiektów oraz pobudzenie rozwoju nowoczesnego i w pełni wyposażonego budownictwa mieszkaniowego /Paweł Kuźniak, Pojęcie infrastruktury towarzyszącej w ustawie o VAT, Monitor Podatkowy 1/2005/. Reasumując skoro ustawodawca wymieniając w art. 146 ustawy o VAT drogi jako infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu, nie określił ich żadną cechą, która zawyżałaby ich zakres pojęciowy, nie sprecyzował jaki rodzaj dróg może być zaliczony do tej kategorii, nie odesłał do innych regulacji prawnych w tym także do ustawy z 21 marca 1985 o drogach publicznych za nieprawidłowe należało zdaniem Sądu uznać stanowisko organów podatkowych, że preferencyjnej stawki nie można zastosować do dróg, które są kwalifikowane jako drogi gminne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Po raz drugi zatem rozpatrując przedmiotową sprawę organy podatkowe udzielając odpowiedzi w kwestii wysokości stawki podatkowej związanej z budową dróg stanowiących przedmiot sporu winny przeanalizować ponownie opisany przez podatnika we wniosku o interpretację stan faktyczny sprawy i ocenić go w aspekcie tych przesłanek od spełnienia których przedmiotowa inwestycja może korzystać z preferencyjnego opodatkowania. Zatem winny organy rozważyć czy budowa spornych dróg dokonywana jest w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego abstrahując od faktu, iż są to drogi gminne mając na uwadze związanie tych dróg z obiektami budownictwa mieszkaniowego. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji wyroku zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 ustawy powołanej wyżej. H.B. 10.04.2008r.