I SA/Wr 1554/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu; III. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Celnej we W. kwotę 1.516,00 (jeden tysiąc pięćset szesnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. P. w dniu 13 sierpnia 2008 r. złożył deklarację uproszczoną AKC-U w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki [...] rok produkcji [...]. Jako podstawę obliczenia podatku akcyzowego podatnik zadeklarował kwotę 116.134,00 zł (36.000 EUR) stanowiącą równowartość ceny, którą zapłacił za pojazd. Następnie skarżący zmienił wysokość opodatkowania na kwotę 171.000,00 zł oraz wysokość podatku akcyzowego na kwotę 23.257,00 zł. Pismem z dnia 8 września 2008 r. skarżący wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego we W. z wnioskiem o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego w kwocie 7.463,00 zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym w/w samochodu osobowego. Decyzją z dnia [...] 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego we W., odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wymienionego wyżej samochodu. Organ wskazał, że art. 82a ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej jako u.p.a.) upoważnia organy podatkowe do dokonania weryfikacji wartości samochodu. Organ na podstawie danych identyfikacyjnych samochodu określił jego średnią wartość rynkową w rozumieniu art. 82a ust. 4 u.p.a. w oparciu o licencjonowany system INFO-EXPERT oraz na podstawie danych podanych przez podatnika dokumentów. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że w myśl art. 82a ust. 4 u.p.a. średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, rocznika oraz jeżeli jest to możliwe do ustalenia – z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej we W. organ I instancji prawidłowo zastosował powyższy przepis ustalając wartość podstawy opodatkowania. Organ II instancji wyjaśnił, że art. 82a u.p.a. wprowadzony został w celu wyeliminowania możliwości zaniżania wartości nabytych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych. Ustawodawca przewidział w nim możliwość dokonania przez organy podatkowe weryfikacji zadeklarowanej podstawy opodatkowania i porównania z wartościami podobnych samochodów nabytych na rynku krajowym. Organ zaznaczył, że nie kwestionuje uczciwości podatkowej strony ani wiarygodności przedstawionej faktury. Jednak przepisy prawa nakładają na organy obowiązek, by badały wysokość zadeklarowanej przez podatnika podstawy opodatkowania w porównaniu ze średnią wartością samochodu osobowego na rynku krajowym. Nie może, zatem podatnik powoływać się na fakt nabycia samochodu na rynku niemieckim i odnosić się do cen rynku niemieckiego, bowiem przepisy wyraźnie wskazują na porównanie z cenami obowiązującymi na rynku krajowym. Ustalona przez organ średnia wartość samochodu osobowego na rynku krajowym, będąca podstawą do wyliczenia podatku akcyzowego, może zostać obniżona z powodu złego stanu technicznego pojazdu, ale w przypadku, gdy strona przedstawi dokumenty potwierdzające ów fakt. Strona takich dowodów nie przedstawiła. Organ uwzględnił wszystkie przedstawione przez skarżącego dowody oraz dał wyraz temu w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia art. 82 ust. 3 oraz art. 82a ust. 1 i 4 u.p.a. Regulacje zawarte w tych przepisach pozwalają organom na ustalenie podstawy opodatkowania niezależnie od wartości, którą kupujący zapłacił sprzedającemu. Organ posiada, zatem uprawnienie do badania, czy podstawa opodatkowania nie odbiega od średniej wartości rynkowej samochodu. Nie kwestionuje w ten sposób zapłaconej ceny, jaką kupujący faktycznie uiścił oraz nie podważa prawdziwości dokumentów potwierdzających nabycie samochodu, ale ustala podstawę opodatkowania w oparciu o średnią wartość rynkową samochodu osobowego według notowań na rynku krajowym przy zaistnieniu ustawowych przesłanek. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że w przypadku wewnatrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego nigdy nie będzie miał zastosowania art. 82 ust. 3 u.p.a., bowiem ustalenie podstawy opodatkowania w trybie art. 82a u.p.a. może mieć miejsce, jeżeli spełnione są przesłanki wyszczególnione w ust. 1 tego przepisu, tj. wysokość podstawy opodatkowania znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej bez uzasadnionej przyczyny. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, podstawa opodatkowania wskazana przez skarżącego w skorygowanej deklaracji AKC-U znacznie odbiega od wartości rynkowej samochodu, skoro skarżący określił podstawę opodatkowania w wysokości 116.134,00 zł natomiast organ ustalił tą podstawę w wysokości 171.000,00 zł. P. P. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił między innymi: I. w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej, jako p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 145 § 1 pkt 1 lit, a) i lit, c). art. 145 § 2 i art. 151 p.p.s.a. w związku z alt. 21 § 1 pkt 1. § 2 i § 3, art. 72 § 1 pkt 1. art. 73 § 2 pkt 1. art. 75 § 3 i § 4. art. 122. art. 187 § 1 i § 3. art, 191 Ordynacji podatkowej w związku z alt, 82 ust. 3 i art. 82a ust. 1. ust. 2. ust. 3 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym (w brzmieniu obowiązującym w roku 2008), poprzez nie uwzględnienie zarzutów zawartych w skardze na decyzję organu, a tym samym bezzasadne oddalenie skargi i zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako zgodnych z prawem, działań organów podatkowych, które skutkowały odmówieniem podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym, a które były sprzeczne z regułami prawidłowego postępowania podatkowego W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. II. w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 82a ust. 1 i ust. 4 u.p.a., poprzez ich błędną wykładnię przyjmującą, iż "uzasadnionymi przyczynami" odbiegania wysokości podstawy opodatkowania deklarowanej przez podatnika od wysokości określonej przez organ podatkowy, które wykluczają możliwość oszacowania podstawy opodatkowania według średniej wartości rynkowej samochodu mogą być tylko okoliczności dotyczące przedmiotu transakcji, tj. rodzaju i stanu technicznego samochodu, w sytuacji, gdy taka interpretacja nie wynika z treści powołanych przepisów prawa, Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 14 września 2011 sygn. akt I GSK 245/10 uznał za usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni art. 82a ust. 1 i 4 u.p.a. Sąd kasacyjny stwierdził, że specyfika rynku, na którym nabyto pojazd w sposób oczywisty należy do "uzasadnionych przyczyn", dla których cena samochodu zakupionego w Niemczech może znacząco odbiegać od ceny takiego samego samochodu na rynku krajowym. Dopóki cena ta mieści się w granicach cenowych właściwych dla rynku niemieckiego, można mówić o "uzasadnionej przyczynie", o której mowa w art. 82a ust. 1 u.p.a. Cena transakcyjna, którą nabywca (podatnik) był zobowiązany zapłacić niemieckiemu sprzedawcy, dlatego jest niska i odbiega od cen na rynku polskim, że w Niemczech samochody danej klasy mają takie właśnie ceny. Z usprawiedliwione uznał NSA także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powiązane z art. 122, art. 187 § 1 i 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji błędnie zaakceptował, bowiem działanie organów, które pominęły obowiązek zgromadzenia dowodów potwierdzających przyjętą średnią wartość rynkową (na rynku niemieckim) nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie podniesione zarzuty zasługują na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, a mianowicie, iż została wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu. Stosownie do art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny – rozpoznając ponownie skargę po uchyleniu poprzedniego wyroku – związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie Sądu, jak wynika z powyższego, dotyczy, zatem wykładni prawa, nie rozciąga się natomiast na ocenę stanu faktycznego, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. "Sąd, któremu sprawa została przekazana, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. W pozostałym zakresie jednakże ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. (za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1577/08, publ. LEX nr 475283). Uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu miało, zatem ten skutek, że Sąd, w orzekającym obecnie składzie, miał obowiązek ponownie rozpoznać skargę i ocenić jej zasadność badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Dokonując oceny zgodności z prawem postanowienia był – w odniesieniu do okoliczności, które były rozważane przez Naczelny Sąd Administracyjny – związany sformułowaną przez ten Sąd wykładnią prawa. Co do okoliczności nie będących przedmiotem orzekania przez NSA, miał obowiązek w całości samodzielnie dokonać ich oceny, mając na względzie zakres kognicji określony w art. 145 p.p.s.a. Uwzględniając wskazania zawarte w wyroku NSA wskazać należy, iż organy dokonały nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego w sprawie. Istotą sporu w sprawie jest sposób ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 21 § 1, § 2 i § 3 w związku z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa należy stwierdzić, że brak uprzedniego wszczęcia i przeprowadzenia odrębnego postępowania podatkowego w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym pozostaje w niniejszej sprawie bez wpływu na wynik sprawy w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Organ podatkowy odmówił, bowiem stwierdzenia nadpłaty żądanej przez stronę w całości, uznając w ten sposób, że podatnik w prawidłowej wysokości wykazał zobowiązanie podatkowe w pierwotnie złożonej deklaracji AKC – U. Prawidłowa wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku akcyzowego są więc skarżącemu znane, skoro wynikają one z pierwotnie złożonej przez podatnika deklaracji AKC – U. Ponadto kwestia ta została dokładnie omówiona przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty. W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy szczegółowo wyjaśnił, w jaki sposób należało ustalić prawidłową wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku akcyzowego. Nie budzi, zatem wątpliwości w sprawie, jaka jest wysokość obu tych wielkości. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 82 ust. 3 oraz art. 82a ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm), należy wskazać, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.a. podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki podatku w procencie podstawy opodatkowania, przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym, jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić za wyroby akcyzowe. Art. 82 ust. 3 u.p.a. precyzuje tę zasadę, gdy chodzi o wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu osobowego i stanowi, że podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca obowiązany jest zapłacić. Inaczej mówiąc, podstawą opodatkowania podatkiem akcyzowym przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu samochodu osobowego jest cena zapłacona przez nabywcę. Z powołanego przepisu nie wynika, że sprzedający ma pochodzić z państwa UE ani też, że chodzi o cenę zapłaconą w państwie UE. Zatem każda cena zapłacona każdemu sprzedającemu, co do zasady, jest podstawą do obliczenia podatku akcyzowego. Można dodać, że cena ta będzie wynikała z umowy nabycia lub z faktury nabycia w zależności od podmiotów transakcji. Art. 82a u.p.a. dodany ustawą z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745) i obowiązujący od dnia 19 lipca 2008 r. wprowadził odstępstwo od powyższej zasady. Przepis ten, jako ustanawiający wyjątek od zasady ogólnej, (że podstawą obliczenia akcyzy jest cena nabycia), musi być interpretowany ściśle. Stanowi on, że jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku sprzedaży na terytorium kraju lub nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ wzywa do jej zmiany lub podania przyczyn uzasadniających tę wysokość. Dalej organ wszczyna stosowne procedury zmierzające do "urealnienia" podstawy opodatkowania do średniej wartości rynkowej na rynku krajowym takiego samego samochodu. Należy zauważyć, że omawiana procedura powinna być wdrażana tylko wyjątkowo i tylko wtedy, gdy podana cena nabycia (podstawa opodatkowania) bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej samochodu. Celem przepisu nie jest unifikacja cen wszystkich sprowadzanych z zagranicy samochodów i wprowadzenie dla samochodów podobnych jednakowej podstawy opodatkowania akcyzą, niezależnie od tego, za jaką cenę samochód został zakupiony. W szczególności jego celem nie jest przeciwdziałanie konkurencji i wprowadzaniu na rynek Polski tańszych samochodów pochodzących z tańszych rynków europejskich. Celem przepisu jest natomiast przeciwdziałanie nadużyciom podatkowym i celowe zaniżanie ceny nabycia w stosunku do ceny rzeczywiście zapłaconej, dla późniejszego zaniżenia należnych opłat i podatków. Cel ten pozwala osiągnąć tylko właściwe rozumienie użytego w art. 82a ust. 1 u.p.a. określenia "uzasadniona przyczyna", z powodu, której podstawa opodatkowania odbiega od średniej wartości rynkowej samochodu. Określenie "uzasadnionej przyczyny" pozwala na wytyczenie zakresu zastosowania procedur weryfikacyjnych przewidzianych omawianym przepisem. Kiedy cena samochodu odbiega od średniej wartości rynkowej "z uzasadnionej przyczyny", jej weryfikacja w ogóle nie następuje. Tylko wtedy, kiedy cena budzi wątpliwości organu, co do przyczyny jej wysokości podanej przez podatnika (i jego kontrahenta), zasadna jest weryfikacja. W tym stanie rzeczy wstępnym i najważniejszym działaniem organu jest zbadanie, czy istniały rzeczywiste, uzasadnione przyczyny, dla których cena nabycia samochodu odbiega znacznie od średniej wartości rynkowej w rozumieniu art. 82a ust. 4 u.p.a. Wskazać należy, że z żadnych sformułowań powołanego przepisu nie wynika, jak przyjął Dyrektor Izby Celnej, że "uzasadniona przyczyna" różnicy między ceną samochodu a jego średnią wartością na rynku krajowym ma wynikać tylko z cech samego samochodu, czyli jego stanu technicznego, napraw, wad fizycznych i prawnych itd. Tak wąsko ujęte "uzasadnione przyczyny" różnic cenowych zupełnie nie uwzględniają odmienności rynków, z których zostały nabyte samochody. Tymczasem jest łatwe do weryfikacji, czy ceny samochodów używanych, na rynku niemieckim są znacznie niższe niż w Polsce. Ta specyfika rynku w sposób oczywisty należy do "uzasadnionych przyczyn", dla których cena samochodu zakupionego w Niemczech może znacząco odbiegać od ceny takiego samego samochodu na rynku krajowym. Dopóki cena ta mieści się w granicach cenowych właściwych dla rynku niemieckiego, można mówić o "uzasadnionej przyczynie", o której mowa w art. 82a ust. 1 u.p.a. Cena transakcyjna, którą nabywca (podatnik) był zobowiązany zapłacić niemieckiemu sprzedawcy, dlatego jest niska i odbiega od cen na rynku polskim, że w Niemczech samochody danej klasy mają takie właśnie ceny. Gdyby natomiast organ wykazał, że wskazana cena całkowicie odbiega od cen niemieckich (w tamtym czasie, dla takich samochodów), to trudno byłoby mówić o istnieniu "uzasadnionej przyczyny", która pozwalałaby na przyjęcie jej, jako podstawy opodatkowania. Wobec powyższego należało również uznać za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powiązane z art. 122, art. 187 § 1 i 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji błędnie zaakceptował, bowiem działanie organów, które pominęły obowiązek zgromadzenia dowodów potwierdzających przyjętą średnią wartość rynkową (na rynku niemieckim) nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu. Rozpoznając sprawę ponownie organ podatkowy, oceni ponownie, czy podana przez stronę i niekwestionowana przez organ I instancji cena nabycia samochodu w Niemczech znajdowała oparcie w obowiązujących wówczas średnich cenach takiego samochodu na rynku niemieckim i ta okoliczność mogła stanowić uzasadnioną przyczynę, dla której podstawa opodatkowania odbiega znacznie od średniej wartości rynkowej samochodów osobowych w rozumieniu art. 82a ust. 4 u.p.s.a. Zgodnie z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wypadku uchylenia aktu administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka czy i w jakim zakresie może on być wykonywany. Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tej sprawie poniesione przez skarżącego koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi oraz kosztom zastępstwa procesowego. Wobec nie określenia innej wysokości kosztów zastępstwa, Sąd zasądził je w wysokości minimalnej, wynikającej z z § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. nr 163 poz. 1349.).