I SA/Wr 1555/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 3 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Dyrektor Izby Celnej we W. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r., nr [...] , określającą J. O. (zwany dalej podatnik, strona, skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 901,00 złotych z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...] (rok produkcji 2010, pojemność silnika 1364 cm3). Na podstawie materiałów zgromadzonych w toku kontroli podatkowej dotyczącej prawidłowości rozliczenia podatku akcyzowego od samochodów osobowych za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. oraz postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Celnego we W. ustalił, że J. O., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w W. [...] nabył od "B" na terytorium Belgii samochód marki [...] (nr nadwozia [...] , rok produkcji 2010, pojemność silnika 1364 cm3), co stwierdzone zostało fakturą VAT nr [...] z dnia 20 września 2010 r. oraz fakturą wewnętrzną wewnątrzwspólnotową nr [...] z dnia 16 września 2010 r., w której wartość transakcji określono odpowiednio na kwoty: 7387,55 euro i 29078,00 złotych. Następnie w dniu 29 marca 2011 r. przedmiotowy pojazd został sprzedany A. W., zam. R., Niemcy za kwotę 10.300,00 euro, tj. 41.179,40 złotych, co wynika z faktury VAT Marża nr [...] z 29 marca 2011 r. Na podstawie danych uzyskanych z CEPiK i "C" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (importera pojazdów marki [...] na Polskę) stwierdzono, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy i nie był nigdy rejestrowany w Polsce. Z informacji pozyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. wynika, że w stosunku do transakcji zakupu samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...] nie został złożony wniosek o wydanie zaświadczenia VAT – 25, gdyż zakupu na zasadzie marży nie wykazuje się w deklaracji VAT – 7 jako wewnątrzwspólnotowe nabycie. W czasie przesłuchania skarżący zeznał, że większość zakupionych przez niego samochodów we Francji i w Niemczech i przeznaczonych do sprzedaży za granicą, nie była przywożona do kraju, lecz pozostawiana była bądź u byłych właścicieli, bądź u znajomych lub na wynajętych miejscach parkingowych. Skarżący nie podał konkretnych dat, ani okresów przechowywania pojazdów za granicą. W nawiązaniu do powyższej kwestii podatnik przedłożył skan oświadczenia z dnia 22 lipca 2013 r. S. P. zamieszkałego we Francji z którego wynika , że w latach 2010-2011 przechowywał na swojej posesji samochody osobowe w ilości ok. 20 szt., będące własnością skarżącego. Były to samochody w przeważającej mierze marki [...] : [...] , [...] czy [...]. Pojazdy były pozostawione u niego na czas nieokreślony i w zależności od swojego pobytu we Francji skarżący nimi dysponował. Do transportu aut skarżący używał własnej ciężarówki. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Naczelnik Urzędu Celnego w L. uznał, że zgromadzony materiał dowodowy świadczy o powstaniu obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu osobowego. W szczególności organ zwrócił uwagę na fakt wystawienia faktury VAT wewnętrznej wewnątrzwspólnotowej nr [...] , w której jako nabywcę wewnątrzwspólnotowego wskazano "A" J.O., zaś jako dostawcę wewnątrzwspólnotowego podano "D", określając jednocześnie datę powstania obowiązku podatkowego na 16 września 2010 r. Przytaczając treść art. 5 ust. 1 ustawy VAT wskazał, że w przedmiotowej sprawie faktura wewnętrzna została wystawiona na zasadach określonych dla faktury VAT – marża, w której widnieje jedynie wartość brutto towaru. Wobec powyższego wystawienie przez podatnika faktury wewnętrznej nr [...] z dnia 16 września 2010 r. świadczy o tym, że podatnik określił jednocześnie transakcję zakupu spornego pojazdu jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Podkreślił, że faktura sprzedaży spornego pojazdu, tj. faktura VAT marża nr [...] z dnia 29 marca 2011 r. wystawiona została w miejscowości W. (miejsce prowadzenia działalności przez podatnika), co świadczy o tym, że do transakcji doszło na terytorium kraju, gdzie samochód został przywieziony i doszło do nabycia wewnątrzwspólnotowego. Nie bez znaczenia, w ocenie organu, pozostaje i ta okoliczność, że przedmiotowy samochód widniał w spisie z natury z 2010 r., co może oznaczać, że pojazdy określone w spisie z natury znajdowały się w siedzibie firmy. Zeznania oraz dalsze wyjaśnienia skarżącego złożone zarówno podczas postępowania wymiarowego, jak i kontroli podatkowej nie wykazały, zdaniem organu, że zakupione za granicą samochody nie były transportowane na terytorium kraju w okresie od momentu zakupu do momentu sprzedaży również za granicą. Podatnik nie przestawił jakichkolwiek dokumentów, które uprawdopodobniłyby fakt pozostawienia pojazdów po ich zakupie u kontrahenta zagranicznego lub w innych miejscach przeznaczonych do przechowywania czy parkowania pojazdów. Przechodząc do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego organ podatkowy przyjął za podstawę opodatkowania kwotę 7387,55 euro, tj. wartość zakupu pojazdu przez skarżącego, w przeliczeniu na walutę polską według kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia 16 września 2010 r. (3,9345 złotych), co wyniosło 29.066,00 złotych. Następnie stosując stawkę 3,1 % Naczelnik Urzędu Celnego w L. ustalił zobowiązanie podatkowe na kwotę 901,00 złotych, wydając w tym zakresie decyzję z dnia [...] r., opartą o art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., zwanej dalej O.p.) oraz art. 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 i ust. 12, art. 105 pkt 2, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752, zwanej dalej u.p.a.) W złożonym odwołaniu J. O. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1 oraz art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. oraz art. 109 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., zwanej dalej u.p.t.u.), jak i procesowego, tj. art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i 2, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. oraz wniósł o dopuszczenie dowodu z oświadczenia T. W. i A. O. z dnia 3 grudnia 2013 r. a także z wyciągu płatności za tankowanie kartą DKV na okoliczność przewiezienia z Francji a następnie pozostawienia na parkingu przed domem T. W. w Berlinie w okresie od 22 stycznia 2011 r. do 29 marca 2011 r. samochodu marki [...] o numerze nadwozia [...] . Dyrektor Izby Celnej we W. wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., po rozpatrzeniu odwołania J. O., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Celnej we W. nie podzielił wątpliwości strony w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy powołał się na niekorygowaną ewidencję zakupów za miesiąc wrzesień 2010 r., gdzie pod pozycją 710 została ujęta wartość z faktury VAT wewnętrznej wewnątrzwspólnotowej z dnia 16 września 2010 r., przedmiotem której było nabycie samochodu osobowego marki [...] . Ponadto w niekorygowanej ewidencji sprzedaży za miesiąc marzec 2011 r. pod pozycją 193 ujęta została faktura sprzedaży wskazanego pojazdu z dnia 29 marca 2011 r. Zdaniem organu podatkowego drugiej instancji skarżący dokonał w ten sposób rozliczenia transakcji jako wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, o czym może świadczyć również posłużenie się przez niego przy transakcji nabycia auta polskim numerem VAT UE. Po drugie, wystawienie przez skarżącego faktury VAT Marża nr [...] świadczy o tym, że doszło do zawarcia transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy, gdyż tego rodzaju faktura wystawiana jest właśnie w przypadku przemieszczenia towaru z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego UE. Skoro zatem na tej podstawie można stwierdzić, że doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu marki [...] na rzecz A. W., co musiało mieć miejsce na terytorium kraju, to tym samym wcześniej wskazany pojazd musiał zostać przetransportowany na terytorium Polski, a zatem doszło wówczas do wewnątrzwspólnotowego nabycia. Organ odwoławczy nie dał wiary zeznaniom i wyjaśnieniom złożonym przez stronę w toku postępowania podatkowego zwracając uwagę na pierwotne wyjaśnienia udzielone podczas przeprowadzonej kontroli, w których skarżący nie zaprzeczał okoliczności przemieszczenia pojazdów na terytorium kraju, nie pamiętając jednakże szczegółów tych zdarzeń. Przedłożone wraz z odwołaniem oświadczenia T. W. i A. O. organ ocenił jako niewiarygodne, z uwagi na bliską relację osób je składających z podatnikiem. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył J. O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 121 O.p. konstytuującego podstawową zasadę postępowania stanowiącą, iż postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; art.122 O.p. poprzez naruszenie zasady postępowania nakładającej na organy podatkowe obowiązku podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 124 O.p. poprzez brak w treści decyzji uzasadnienia wskazania jakimi przesłankami kierował się organ wydając decyzję; art. 187 § 1 i 2 O.p. poprzez to, że organ nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz nie uzupełnił swoich postanowień dotyczących przeprowadzenia dowodu; art. 109 pkt 1 u.p.t.u. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że miejsce wystawienia faktury decyduje o miejscu położenia przedmiotu sprzedaży; art. 191 O.p. poprzez przyjęcie, że miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów tylko na podstawie faktury, podczas gdy organ podatkowy ma obowiązek ocenić czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego materiału dowodowego; art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez brak podania podstawy faktycznej i prawnej decyzji; art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie powstał obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, podczas gdy przemieszczenie pojazdu na terytorium kraju nie miało w rzeczywistości miejsca; art. 102 ust. 1 u.p.a. poprzez przyjęcie, że strona jest podatnikiem w zakresie objętym przedmiotową decyzją; art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. na skutek błędnego przyjęcia, że strona winna złożyć deklarację uproszczoną a następnie obliczyć i uiścić akcyzę. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że organy opierając swoje rozstrzygnięcia jedynie na samych fakturach, pomijając przy tym inne osobowe środki dowodowe, zgromadziły niepełny materiał dowodowy, który nie mógł pozwolić na stwierdzenie, że pojazd marki [...] został przetransportowany na terytorium kraju i doszło tym samym do wewnątrzwspólnotowego nabycia. O tej okoliczności nie mogły również dowodzić ani miejscowość widniejąca na fakturze sprzedaży ani spis z natury sporządzony na dzień 31 grudnia 2010 r., gdyż zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami o podatku od towarów i usług oraz o rachunkowości, nie wskazywały one miejsca położenia pojazdów. Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisku wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami dotyczy ustalenia czy w niniejszej sprawie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Rozpatrzenie tej kwestii musi być jednak poprzedzone oceną zarzutów skargi naruszenia przepisów procesowych, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny, poprzedzony właściwie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, daje podstawę do prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Zgodnie z przepisami zawartymi w Dziale IV Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), a postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), przy czym stosownie do art. 121 § 2 O.p., organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Nadto podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 § 1 O.p w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 O.p. dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Mając na uwadze powyższe reguły Sąd doszedł do przekonania, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i został ustalony z poszanowaniem obowiązujących reguł, a sprawę wyjaśniono w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 2 i art. 124 O.p. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem wszystkie elementy, o których mowa w art. 210 § 4 O.p., a uzasadnienie faktyczne decyzji wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, którym dał wiarę, ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia poszczególnych dowodów dla oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym także przyczyn, dla których organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. W uzasadnieniu prawnym organ zawarł wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy odniósł się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i wyjaśnił przyczyny ich nieuwzględnienia, nadto rozważył wszystkie zebrane w sprawie dowody, wskazał, jaki stan faktyczny uznał za podstawę rozstrzygnięcia i przytoczył adekwatnie do przedmiotu sprawy przepisy prawa materialnego i procesowego, przedstawiając pełną argumentację prawną. Zauważyć również należy, że nie wszystkie wady postępowania podatkowego mogą stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, gdyż w ramach art. 145 p.p.s.a. ustawodawca zastrzegł, że musi to być takie naruszenie przepisów postępowania, aby mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich zaś naruszeń w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego skarżący wskazał przede wszystkim na wydanie rozstrzygnięcia wyłącznie w oparciu o fakturę VAT wystawioną dnia 16 września 2012 r. (str. 2 skargi) – choć zdaje się, że skarżącemu chodziło o fakturę VAT wystawioną dnia 16 września 2010 r. - oraz dokumenty w postaci spisu z natury z 2010 r. W zarzutach wskazywano na zaniechanie przez organy podatkowe przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w dalszym zakresie, w tym w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodów - osobowych i z dokumentów - wnioskowanych przez skarżącego, mających na celu wykazanie, że nie doszło do przemieszczenia spornego samochodu. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, w tym z zeznań świadków i poprzestanie na materiale dowodowym zebranym w toku kontroli podatkowej oraz w toku postępowania, została przez organ w zaskarżonej decyzji uzasadniona w sposób przekonujący oraz użyta argumentacja była adekwatna do charakteru prowadzonego postępowania. Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącego, podkreślił, że okoliczności, które należało ustalić w sprawie, zostały wykazane innymi dowodami, których znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia, ocenił. Organ odwoławczy słusznie wskazał w wydanej decyzji, że istotne dla sprawy okoliczności związane z przemieszczeniem spornego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, zostały potwierdzone innymi dowodami, a przede wszystkim fakturą VAT wewnętrzną wewnątrzwspólnotową nr [...] z dnia 16 września 2010 r., fakturą VAT marża nr [...] z dnia 29 marca 2011 r., rejestrem zakupu VAT bez korekt za miesiąc wrzesień 2010 r., rejestrem sprzedaży VAT bez korekt za marzec 2011 r. Reasumując tę część rozważań podkreślić należy, że podjęte przez organy rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowo zgromadzonym oraz wszechstronnie rozpatrzonym materiale dowodowym, dającym przez to podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych. Zarzuty skargi podważające te ustalenia i wskazujące na niedomogi postępowania dowodowego skutkujące wadliwymi ustaleniami, należy uznać za bezzasadne. W tym miejscu podkreślenia także wymaga prawo organów podatkowych do dokonywania swobodnej oceny dowodów. W myśl art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy dokonywaniu oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym tzn. z uwzględnieniem wszystkich dowodów w ich funkcjonalnym powiązaniu, a wyciągane wnioski nie powinny być sprzeczne z innymi zebranymi w sprawie dowodami oraz winny być zgodne z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym. Na taki sposób rozumienia tej zasady postępowania zwrócono też uwagę w Komentarzu - Ordynacja podatkowa, praca zbiorowa S.Babiarz B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydaw. LexisNexis -W-wa 2004 (str. 529 i następne), podkreślając brak związania organu podatkowego regułami dowodowymi i istotnej roli jego przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych natomiast za niewiarygodne, przy równoczesnym uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i logiki. Zdaniem Sądu, w ramach dokonanej oceny zebranych w sprawie dowodów, nie naruszono zasady ich swobodnej oceny, wskazując przy tym na te istotne okoliczności, które spowodowały uznanie, że w odniesieniu do spornego samochodu osobowego doszło do jego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Poczynione w tym względzie ustalenia w pełni odpowiadają zasadom logiki i doświadczeniu życiowemu. Wobec powyższego w dalszej kolejności należy odnieść się do stanowiska organów podatkowych obu instancji, że w niniejszej sprawie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...]. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym jest, między innymi, nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terenie kraju zgodnie z przepisami prawo o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów osobowych, zgodnie z art. 102 ust. 1 u.p.a., są m in. podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (zgodnie z art. 100 ust. 1 lub 2 ww. ustawy). Z treści art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. wynika, że przez nabycie wewnątrzwspólnotowe należy rozumieć przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Definicja ta wskazuje, że nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest fizyczne przemieszczenie samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Samochody osobowe, zgodnie z definicją zawartą w art. 100 ust. 4 u.p.a., są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Jak wynika z akt podatkowych J. O., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w W. [...] nabył od "B" na terytorium Belgii samochód marki [...] (nr nadwozia [...], rok produkcji 2010, pojemność silnika 1364 cm3), co stwierdzone zostało fakturą VAT wewnętrzną wewnątrzwspólnotową nr [...] z dnia 16 września 2010 r., w której wartość transakcji określono odpowiednio na kwoty: 7387,55 euro i 29078,00 złotych oraz fakturą VAT nr [...] z dnia 20 września 2010 r. Podkreślić należy, że umieszczenie na fakturze VAT wewnętrznej wewnątrzwspólnotowej numeru NIP jest wymagane przy dostawie wewnątrzwspólnotowej. Umieszczenie na rachunku numeru identyfikacji podatkowej dostawcy oraz nabywcy dla celów handlu wewnętrznego, co miało miejsce w niniejszej sprawie, pozwala na przyjęcie, że wskazana faktura VAT nr [...] z dnia 16 września 2010 r. dotyczy dostawy towarów w warunkach WDT (po stronie kontrahenta) i WNT (po stronie skarżącego - kontrahenta polskiego). Skarżący (podatnik) podając kontrahentowi numer NIP UE PL, pod którym jest zarejestrowany do celów handlu wewnątrzwspólnotowego w Polsce, przyjął na siebie obowiązek opodatkowania powyższej transakcji w Polsce jako transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Następnie w dniu 29 marca 2011 r. przedmiotowy pojazd został sprzedany A. W., zam. R., Niemcy za kwotę 10.300,00 euro, tj. 41.179,40 złotych, co wynika z faktury VAT Marża nr [...] z dnia 29 marca 2011 r. Wystawienie przez skarżącego faktury VAT Marża nr [...] świadczy o tym, że doszło do zawarcia transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy, gdyż tego rodzaju faktura wystawiana jest właśnie w przypadku przemieszczenia towaru z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego UE. Skoro zatem doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu marki [...] na rzecz A. W., co musiało mieć miejsce na terytorium kraju, to tym samym wcześniej wskazany pojazd musiał zostać przemieszczony na terytorium Polski. Zatem słusznie stwierdziły organy podatkowe, że doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] . Prawidłowo także przyjęły podstawę opodatkowania oraz stawkę akcyzy. Reasumując, z uwagi na powyższe, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1 i art. 106 ust. 2 i ust. 3 u.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.