I SA/Wr 156/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku radcy prawnego K. S. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi P. Ł. na decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2008 postanawia przyznać radcy prawnemu K. S. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynagrodzenie w kwocie 300 (słownie: trzysta 00/100) złotych, powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 69 (słownie: sześćdziesiąt dziewięć 00/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W sprawie, postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przyznał P. Ł. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym między innymi ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego K. S. Wyznaczony z urzędu radca prawny reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, który postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. odrzucił skargę P. Ł. na wyżej oznaczoną decyzję. Ustanowiony z urzędu radca prawny wywiódł skargę kasacyjną od wyżej wskazanego postanowienia Sądu, którą Naczelny Sąd Administracyjny, orzekający na posiedzeniu niejawnym, oddalił postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. (sygn. akt II FSK 2486/13). W dniu 16 października 2013 r. do Sądu wpłynął wniosek ustanowionego z urzędu pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za pełnienie obowiązków pełnomocnika z urzędu, w którego uzasadnieniu wskazał, że domaga się przyznania nieopłaconych kosztów pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu "zażaleniowym", oraz oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Wartość przedmiotu zaskarżenia wyniosła w sprawie 1.701 zł. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (tekst jednolity w Dz. U. z 2013 r. poz. 490 – dalej Rozporządzenie) w § 15 wprowadziło zasadę, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Z kolei w § 14 ust. 2 pkt 1) lit. a, b, c i d Rozporządzenia ustalone zostały stawki minimalne za konkretne czynności procesowe w drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje odpowiednie stawki za: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bądź udział w postępowaniu zażaleniowym. W sprawie wyznaczony dla strony skarżącej radca prawny sporządził skargę kasacyjną od postanowienia Sądu kończącego postępowanie w sprawie. Dlatego zastosowanie w sprawie znajduje § 14 ust. 2 pkt 2) lit. b Rozporządzenia, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z przywołanego przepisu Rozporządzenia wynika, że w ramach tej samej jednostki redakcyjnej Rozporządzenia (§ 14 ust. 2 pkt 2) lit. b) przewidziane zostały dwie hipotezy, do których zastosowanie mają różne zasady określania wysokości wynagrodzenia radcy prawnego działającego z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji. Pierwsza z nich to sytuacja, w której radca prawny (autor skargi kasacyjnej) nie prowadził sprawy przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, stanowi podstawę do żądania wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1) Rozporządzenia. Druga hipoteza wynikająca z analizowanego przepisu prawa obejmuje wszystkie sytuacje oprócz rozważanej w ramach pierwszej hipotezy, w ramach których pełnomocnik sporządził skargę kasacyjną, i uzasadnia żądanie przez niego wynagrodzenia w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1) Rozporządzenia. Z uwagi na fakt, że w sprawie radca prawny, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną, występował w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jego wynagrodzenie należało określić według zasady przyjętej dla drugiej z rozważanych wyżej hipotez, tj. w wysokości 50 % stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu. Z kolei wedle § 14 ust. 2 pkt 1) lit. a Rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł (lit. b), natomiast w innej sprawie - 240 zł (lit. c). W niniejszej sprawie wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie podatku od nieruchomości, w której przedmiotem sporu jest należność pieniężna w kwocie 1.701 zł, podlegało określeniu w oparciu o stawkę obliczoną z uwzględnieniem spornej kwoty zobowiązania podatkowego, na podstawie § 6 pkt 3) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1) lit. a Rozporządzenia w kwocie 600 zł. W rezultacie wynagrodzenie ustanowionego w sprawie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi w sprawie 300 zł (50% kwoty 600 zł). Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity w Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie radcy prawnego, wynosi w sprawie 69 zł (23% kwoty 300 zł). Reasumując, referendarz sądowy postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, a nie jak błędnie wskazał ten pełnomocnik w swoim wniosku za pomoc prawną świadczoną z urzędu w postępowaniu zażaleniowym, powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 369 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt osiem 00/100), na którą to kwotę składają się: wynagrodzenie – 300 zł oraz podatek od towarów i usług – 69 zł. Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcy prawnego ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa oraz w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.