I SA/Wr 1575/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na oznaczoną w sentencji postanowienia decyzję pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie jej wykonania nie uzasadniając żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl.). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że strona nie uzasadniła przedmiotowego wniosku, nie wykazała, w jaki sposób wykonanie skarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Natomiast samo żądanie strony o wstrzymanie wykonania nie stanowi okoliczności uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej przez Sąd. Jednocześnie podkreślić należy, że fakt przyznania przez Sąd postanowieniem z 14 grudnia 2015 r. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu od skargi nie ma istotnego znaczenia dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ocenie w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zaś wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona. Gdyby tak przyjąć, to każdorazowo przyznanie prawa pomocy musiałoby skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Poza tym wskazane w tym wypadku we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności: osoba bezrobotna pozostająca na utrzymaniu matki, świadczenie stażowe w wysokości 498,70 netto miesięcznie sprzeciwiają się uznaniu, iż w sprawie istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Gdyby nawet organ wszczął postępowanie egzekucyjne i przystąpił do wyegzekwowania wynikającego z zaskarżonej decyzji podatku to, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, egzekucja administracyjna i tak byłaby bezskuteczna. W art. 8 – 10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., określono zakres podlegania egzekucji administracyjnej oraz wyłączeń spod tej egzekucji. Przykładowo w myśl art. 8 § 1 pkt 6 u.p.e.a. nie podlegają egzekucji administracyjnej pieniądze w kwocie 760 zł. Nie podlegają egzekucji świadczenia alimentacyjne, świadczenia pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, świadczenia rodzinne, dodatki rodzinne, pielęgnacyjne, porodowe, dla sierot zupełnych, zasiłki dla opiekunów oraz świadczenia z pomocy społecznej (art. 10 § 4 u.p.e.a.). Natomiast z art. 9 § 1 i 2 u.p.e.a. wynika, że świadczenia powtarzające się, których celem jest zapewnienie utrzymania, podlegają egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy, a więc również w przepisach ograniczających egzekucję z wynagrodzenia za pracę. Z art. 87¹ § 1 pkt 1 kodeksu pracy wynika natomiast, że przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych). Od dnia 1 stycznia 2016 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 1850 zł (§ 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 r. - Dz. U. z 2015 r., poz. 1385). W takich okolicznościach nie można przyjąć, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, skoro zadeklarowana przez stronę sytuacja majątkowa i uzyskiwane dochody sprawiają, że wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji będzie niedopuszczalne z uwagi na ograniczenia przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tych względów nie można uznać, by wnioskodawca wykazał możliwość spowodowania, przez wykonanie decyzji, trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.