I SA/Wr 158/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman, (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Horobiowski,, Asesor WSA Iwona Solatycka, po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2025 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. sp. z o. o. z siedzibą w Z. na interpretację indywidualną Burmistrza Karpacza z dnia 7 stycznia 2025 r. nr RF.3120.676.2020/113127 w przedmiocie podatku od nieruchomości: I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości; II. zasądza od Burmistrza Karpacza na rzecz strony skarżącej kwotę: 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi W. sp. o.o. zs. w Z. (dalej: strona, skarżąca, spółka, wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Burmistrza Karpacza (dalej: organ, Burmistrz) z dnia 7 stycznia 2025 r., nr RF.3120.676.2020/113127 w przedmiocie podatku od nieruchomości. We wniosku z dnia 18 sierpnia 2020 r. o udzielenie interpretacji indywidualnej podano, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu i obsłudze ośrodka narciarskiego. W związku z tym skarżąca jest właścicielem infrastruktury narciarskiej pozwalającej na uprawianie sportów zimowych. Infrastrukturę ośrodka narciarskiego stanowi m.in.: - sześcioosobowa kolej linowa o długości 581,22 m, - przenośnik narciarski. Kolej linowa sześcioosobowa składa się z: 1. budynków (rodzaj 109 Klasyfikacji Środków Trwałych 2016, zwana dalej KŚT) – stacja dolna (garażownia) i stacja górna, 2. budowli (rodzaj 290 KŚT) – podpory oraz fundamenty, 3. urządzeń technicznych (rodzaj 641 KŚT) – koło napędowe wraz z konstrukcją, koło zwrotne wraz z konstrukcją, baterie krążków tarasowych, lina nośno- napędowa, układ napędowy oraz układ sterowania i bezpieczeństwa, urządzenia napinające, silnik awaryjny, kanapy pasażerskie dla narciarzy. Przenośnik narciarski składa się z: 1. brak budynków, 2. brak budowli – fundamentów i podstaw budowlanych dla przenośników, 3. urządzenia techniczne (rodzaj 641 KŚT) – taśmy transportujące, urządzenia napinające, konstrukcje wsporcze, urządzenia kotwiące (kotwy). Wnioskujący wskazał, że wyżej wymienione, w punktach 1 i 2, budynki i budowle powstały w wyniku prac budowlanych prowadzonych przy wykorzystaniu wyrobów budowlanych. Podlegają one nadzorowi budowlanemu. Z kolei ww. urządzenia techniczne, wymienione w punktach nr 3, stanowią odrębną kategorię części obiektów – kolei linowych i przenośników narciarskich. Części te są częściami czysto mechanicznymi i ruchomymi. Jako urządzenia techniczne są one w całości możliwe do demontażu. Urządzenia te bez uszczerbku dla budowli można wymieniać na inne, zamieniać, zmieniać ich parametry techniczne, wymontowywać i zastępować innymi urządzeniami bez zmiany całości użytkowej kolei czy przenośnika, która pozostaje taka sama. Urządzenia te nie powstają w wyniku robót budowlanych, podlegają także innemu reżimowi prawnemu, tj. przepisów o dozorze technicznym. Co więcej, skarżąca wskazała, że urządzenia techniczne (pkt 3) przenośników posadowione są na gruncie za pomocą kotew. Na tym tle skarżąca zapytała: czy z tytułu wykorzystywania powyższych obiektów (z wyłączeniem budynków) w ramach działalności gospodarczej jest zobowiązana zapłacić podatek od nieruchomości oraz czy wszystkie wskazane obiekty infrastruktury ośrodka narciarskiego (z wyłączeniem budynków) winny wchodzić w skład podstawy opodatkowania jako budowle na tle podatku od nieruchomości? Strona, przedstawiając swoje stanowisko uznała, że wskazane obiekty niebudowlane (oraz niewzniesione z użyciem wyrobów budowlanych), niebędące w ocenie strony budowlami, nie mogą za takie zostać uznane i nie będą zaliczane do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie spółki, obiekty niebudowlane pozostają poza zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w szczególności w związku z wyłączeniem spod definicji obiektu budowlanego urządzeń technicznych oraz rezygnacji z przesłanki całości techniczno – użytkowej budowli tworzonej z instalacjami i urządzeniami na rzecz przesłanki zapewnienia przez instalacje możliwości użytkowania budowli zgodnie z przeznaczeniem. Przedmiotowe urządzenia nie mogą zostać również uznane za urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Urządzenia techniczne wchodzące w skład kolei linowej, a także przenośnik narciarski nie podlegają zatem, w ocenie strony, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem wnioskodawcy w zakres podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości zaliczyć należy z kolei wyłącznie wskazane we wniosku części budowlane, to jest stację dolną (garażownię) oraz stację górną (jako budynek), a także podpory i fundamenty będące elementem kolei linowej. W ocenie spółki, pozostałe urządzenia techniczne (wskazane w punktach nr 3 stanu faktycznego) nie wchodzą w skład budowli także w znaczeniu podatkowym, bowiem stanowią one wymienne wyposażenie części budowlanych lub są samodzielnymi urządzeniami technicznymi (przenośnik narciarki), które nie spełniają przewidzianych ustawą kryteriów. Uzasadniając swój pogląd skarżąca powiązała go ze zmianą przepisów prawa budowalnego od dnia 28 czerwca 2015 r. w zakresie pojęcia obiektu budowlanego.W opinii strony opisane obiekty są urządzeniami technicznymi, co potwierdza treść Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu. Z tego strona wywiodła, że obiekty składają się z dwóch rodzajów części o różnym charakterze – budowlanej, powstałej w wyniku robót budowlanych oraz urządzeń technicznych, które podlegają dozorowi technicznemu. Mając na uwadze zmianę definicji obiektu budowalnego, poprzez usunięcie przesłanki "całości techniczno-użytkowej" i przejście do koncepcji wzniesienia obiektów przy użyciu wyrobów budowalnych, wyłączone jest opodatkowanie instalacji i urządzeń współpracujących z budowlą. Opodatkowanie przedmiotów, które nie są objęte wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej Prawo budowalne, P.b.), a ich konstrukcja, charakter i przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, narusza zasadę określoności i zasadę ustawowego określenia przedmiotu danin publicznoprawnych, wynikającą z art. 217 Konstytucji RP. Strona wskazuje, że pogląd ten znajduje poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem strony, wykładnia przepisów winna być zgodna z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 13 września 2011r. sygn. akt P 33/09). W podsumowaniu strona wywodziła, że elementy niebudowlane, wchodzące w skład opisanych obiektów, pozostają poza zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości z uwagi na wyłączenie z definicji obiektu budowlanego urządzeń technicznych oraz rezygnacji z przesłanki całości techniczno-użytkowej. Omawiane elementy nie są także urządzeniami budowalnymi. Opodatkowaniu podlegają wyłącznie części budowalne opisanych obiektów, natomiast pozostałe elementy (opisane przez stronę) nie wchodzą w skład budowli, także w znaczeniu podatkowym. W interpretacji indywidualnej z dnia 24 listopada 2020 r., nr RF.3120.676.2020/12660, Burmistrz stanowisko strony uznał za nieprawidłowe stwierdzając, że wyciąg narciarski jest budowlą sportową wymienioną w art. 3 pkt 3 P.b., jako całość stanowi budowlę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej u.p.o.l.) i podlega tym samym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wszystkie wskazane obiekty infrastruktury ośrodka narciarskiego (z wyłączeniem budynków) winny wchodzić w skład podstawy opodatkowania jako budowle na tle podatku od nieruchomości. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 50/21, tut. Sąd oddalił skargę na powyższą interpretację w całości, uznając, że zmiana ustawy w zakresie pojęcia budowli nie spowodowała konieczności odrębnego traktowania budowli i innych jej elementów (instalacji), ale wzmocniła wymogi trwałości i funkcjonalności powiązania obiektu oraz jego instalacji, a do takich należy zaliczyć elementy określane przez stronę jako urządzenia techniczne. Wyrokiem z dnia 20 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 949/22, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok Sądu pierwszej instancji i interpretację indywidualną, zarzucając pominięcie przez organ i Sąd konsekwencji, jakie nowy kształt definicji obiektu budowlanego, bez cechy całości techniczno-użytkowej, niesie za sobą dla podatkowej definicji budowli, a jednocześnie przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości. Ponownie rozpatrując wniosek strony z dnia 18 sierpnia 2020 r., Burmistrz w interpretacji z dnia 4 września 2023 r., nr RF.3120.676.2020/81377, uznał stanowisko strony za nieprawidłowe, w dalszym ciągu podnosząc, że w załączniku do Prawa budowlanego, ustawodawca wśród desygnatów pojęcia budowle sportowe wymienia, obok kolejek linowych, skoczni narciarskich, stadionów, odkrytych basenów, amfiteatrów m.in. wyciąg narciarski i zjeżdżalnie, zaliczając je do kategorii V obiektów budowlanych. Zdaniem organu, ustawodawca nie dokonał podziału na części budowlane i niebudowlane tych obiektów, tylko określił budowlę - jako całość - m.in. wyciąg narciarski i zjeżdżalnię, które stanowią budowle i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 890/23, tut. Sąd uchylił ww. interpretację z 4 września 2023 r., nr RF.3120.676.2020/81377, zarzucając, że organ nie respektował w niej poglądu prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego i ponownie dokonał kwalifikacji budowli na podstawie cechy całości, określając ją mianem całości funkcjonalnej, w której instalacja (liny) zapewnia użytkowanie obiektu (podpór wraz z fundamentem) zgodnie z jego przeznaczeniem – przewozu osób na stoku. Powtórzył wytyczne wyroku NSA, a ponad nie wskazał na argumentację przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2693/17 (CBOSA) i zalecił wydać interpretację zgodnie z przedstawionymi w wyroku poglądami prawnymi. W obecnie zaskarżonej (w sprawie sygn. akt I SA/Wr 158/25) interpretacji indywidualnej z dnia 7 stycznia 2025 r., nr RF.3120.676.2020/113127, organ rozpatrując wniosek strony - ponownie uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe stwierdzając, że objęte wnioskiem budowle oraz urządzenia techniczne, wchodzące w skład kolei linowej i przenośnika narciarskiego, stanowią rodzaj budowli sportowych, a całość uregulowań ustawy Prawo budowlane przesądza, że obiektem budowlanym - dla potrzeb podatkowych - są nie tylko budowle kolei linowych i przenośników narciarskich (m.in. podpory i fundamenty), ale również urządzenia techniczne tychże obiektów sportu i rekreacji jako urządzenia budowlane. W skardze do tut. Sądu skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego w sześciokrotnej wysokości, zarzuciła naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 3 P.b. przez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do zastosowania, polegającą na uznaniu obiektów wskazanych we wniosku w całości za budowle i w efekcie opodatkowanie ich w całości podatkiem od nieruchomości - wbrew m.in. orzeczeniu NSA zapadłym w niniejszej sprawie spółki (wyrok z dnia 20 marca 2023, sygn. akt III FSK 949/2022); 2) art. 14d § 1 oraz art. 14o § 1 w zw. z art. 14j § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej O.p.) poprzez uchybienie trzymiesięcznemu terminowi na wydanie interpretacji i w konsekwencji wydanie zaskarżanej interpretacji bez podstawy prawnej pomimo faktu związania organu stanowiskiem skarżącej wynikającym ze złożonego wniosku, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania; 3) art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) oraz art. 170 p.p.s.a. poprzez wybiórcze zastosowanie się przez organ do wiążącej wykładni obowiązujących przepisów dokonanej w tej samej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 949/22 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 890/23, a to z pominięciem zawartej w tych orzeczeniach ocen, którymi związany jest organ, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania; 4) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie znajduje poparcia w treści obowiązujących na dzień złożenia wniosku przepisów powszechnie obowiązujących i dokonanie wykładni rozszerzającej przepisów prawa materialnego oraz poprzez wydanie interpretacji sprzecznej z wiążącą organ oceną prawną dokonaną przez sądy administracyjne, a tym samym dopuszczenie się przez organ naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych; 5) art. 14c § 3 O.p. oraz art. 52 p.p.s.a. poprzez zawarcie w interpretacji błędnego pouczenia o przysługujących stronie skarżącej środkach zaskarżenia. Wniesiono także o zasądzenie od organu kosztów postępowania w wysokości 6-krotności bazowego wynagrodzenia doradcy podatkowego wynikającego z norm przepisanych. Uzasadniając przedmiotowy wniosek w zakresie zasądzenia podwyższonych kosztów zastępstwa procesowego skarżąca, wskazała, że pierwotny wniosek do organu o wydanie interpretacji złożony został w sierpniu 2020 r., tj. prawie 4,5 roku przed dniem sporządzenia niniejszej skargi. Dotychczas organ, pomimo korzystnych dla skarżącej orzeczeń sądów administracyjnych, konsekwentnie wydaje rozstrzygnięcia odmawiające uznania stanowiska skarżącej za prawidłowe, pomimo związania go prawomocnymi orzeczeniami sądów administracyjnych. Postępowanie organu w toku wniosku o wydanie interpretacji w sposób rażący narusza obowiązujące przepisy procesowe, jak i materialne. Jednocześnie postępowanie organu powoduje zaangażowanie pełnomocnika skarżącej wykraczające w sposób znaczący poza niezbędny zakres, co potwierdza fakt, że skarga na rozstrzygnięcie organu w przedmiocie wniosku z sierpnia 2020 r. składana jest już po raz trzeci. Dotychczasowe orzeczenia, a to wyrok NSA z dnia 20 marca 2023 r. oraz wyrok tut. Sądu z dnia 24 kwietnia 2024 r. przesądziły natomiast jednoznacznie o zasadności stanowiska skarżącej. Skutkiem takiego działania ze strony organu pozostaje brak możliwości uzyskania przez skarżącą ostatecznego rozstrzygnięcia, które zgodne byłoby z obowiązującymi przepisami oraz stanowiskiem sądów administracyjnych. Przyjęty sposób działania przez organ, a to konsekwentne kwestionowanie stanowiska skarżącej i wiążących organ prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, prowadzi do ponoszenia przez skarżącą nadmiarowych wydatków związanych z koniecznością prowadzenia postępowań sądowo-administracyjnych dążących do obrony swoich praw. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, sposób postępowania organu w pełni uzasadnia przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącej maksymalnego dopuszczalnego wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego. Organ bowiem w sposób oczywisty narusza obowiązujące przepisy w zakresie prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej i uchyla się, pomimo nałożenia na niego obowiązku przez NSA oraz przez tut. Sąd, od wydania rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującymi na dzień złożenia wniosku przepisami. Działanie organu powoduje zwiększony nakład pracy pełnomocnika skarżącej, który nie wynika z uzasadnionego postępowania organu, np. z wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych poprzez uzupełnienie wniosku o niezbędne okoliczności, lecz ma na celu jedynie ochronę skarżącej przed niezgodnym z obowiązującymi przepisami postępowaniem organu. W odpowiedzi na skargę Burmistrz podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje zatem, wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie. Kontrolując zaskarżoną interpretację indywidualną w ww. zakresie, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Sąd wskazuje, że obecnie zaskarżona interpretacja jest trzecią interpretacją wydaną na skutek wniosku skarżącej z dnia 18 sierpnia 2020 r. Dwie pierwsze interpretacje (z dnia 24 listopada 2021 r., nr RF.3120.676.2020/12660 i z dnia 4 września 2023 r., nr RF.3120.676.2020/81377) zostały uchylone odpowiednio wyrokiem NSA z dnia 20 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 949/22 i wyrokiem tut. Sądu z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 890/23, przy czym w tym ostatnim wyroku zarzucono organowi, że nie wydał interpretacji indywidualnej zgodnie z wytycznymi NSA. W pierwszej kolejności należało w sprawie ocenić zarzut najdalej idący, tj. zarzut naruszenia art. 14o § 1 O.p. poprzez uchybienie trzymiesięcznemu terminowi na wydanie interpretacji. Zgodnie z tym przepisem, "W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie". Zgodnie z art. 14d § 1 O.p., "Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4". Natomiast zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., "Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia". Po zbadaniu akt poprzedniej sprawy sądowoadministracyjnej, dotyczącej wniosku strony z dnia 18 sierpnia 2020 r., tj. zakończonej wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 890/23, Sąd stwierdza, że odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy istotnie, zgodnie z twierdzeniem skargi, został doręczony organowi w dniu 5 sierpnia 2024 r. Jest to zatem fakt wiadomy Sądowi z urzędu, a organowi z racji doręczonych mu dokumentów. W odpowiedzi na skargę organ z okolicznością tą nie polemizował. W tym stanie rzeczy, w sprawie znajduje zastosowanie ww. art. 14o §1 O.p. o tzw. "milczącej interpretacji". Zgodnie bowiem z ww. art. 286 § 2 p.p.s.a., "Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia". Zatem, organ interpretacyjny stosownie do art. 14d O.p. oraz art. 14o § 1 O.p. w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a., uzyskał ponownie trzymiesięczny termin do wydania interpretacji (sporządzenia jej i podpisania), liczony od dnia doręczenia mu akt administracyjnych sprawy przez Sąd. Skoro odpis prawomocnego wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 890/23, uchylającego interpretację, wraz z aktami administracyjnymi sprawy, został doręczony organowi w dniu 5 sierpnia 2024 r., trzymiesięczny termin do wydania interpretacji indywidualnej upłynął w dniu 5 listopada 2024 r. Burmistrz wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie interpretację indywidualną w dniu 7 stycznia 2025 r., a więc ponad dwa miesiące po przyznanym mu przez przepisy terminie, do czego nie był już uprawniony. Upływ ww. trzymiesięcznego terminu oznaczał dla organu utratę możliwości zajęcia merytorycznego stanowiska w przedmiocie wniosku strony. Skarżąca spółka natomiast, wraz z jego bezskutecznym upływem, uzyskała tzw. "milczącą interpretację". W tym stanie rzeczy, uznając, że doszło do naruszenia przepisów art. 14d § 1 O.p., art. 14o § 1 O.p i art. 286 § 2 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit c) p.p.s.a. Z racji oczywistej niemożliwości konwalidacji stwierdzonego naruszenia skutkującego uchyleniem zaskarżonego aktu, jakiekolwiek odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest zbędne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, obejmujący zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi (200 zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej będącego doradcą podatkowym (480 zł), wynikające z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687). Sąd nie zasądził na rzecz strony podwyższonych kosztów postępowania. Z uzasadnienia wniosku wynika, że strona domaga się wyższych kosztów nie z racji większego nakładu pracy, lecz w charakterze represji wobec organu. Ustawodawca takiej funkcji przepisów o zwrocie poniesionych kosztów, w tym wynagrodzenia pełnomocnika, nie przewidział. Natomiast strona każdorazowo otrzymywała zwrot kosztów wg norm przewidzianych dla spraw ze skarg na interpretację indywidualną prawa podatkowego. Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia "Ustalenie wynagrodzenia przewyższającego kwotę określoną w § 2 (...) następuje, jeśli uzasadnia to niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia". Sąd tych okoliczności nie stwierdza. Materia sprawy była już oczywiście Sądowi i (jak wynika z treści skargi) pełnomocnikowi znana. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 2 p.p.s.a., na skutek wniosku strony skarżącej zgłoszonego w skardze, któremu organ nie przeciwstawił żądania przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od dokonanego w skardze zawiadomienia.